O κ. M. Kόκκινος αναφέρεται στο έργο που επιτέλεσε στη γ.γ. Αποδήμου Ελληνισμού

Για όλους και για όλα μι­λά­ει σή­με­ρα στην ‘δ’ ο πρώην επι­κε­φα­λής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού κ. Μι­χά­λης Κόκ­κι­νος. Με την επι­στρο­φή του στην Ρόδο, ανα­λύ­ει το έργο που άφησε, την ψήφο των απο­δή­μων και μια σειρά από άλλα θέ­μα­τα κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα.

• Κύριε Κόκ­κι­νε έχει πε­ρά­σει και­ρός από τότε, που φι­λο­ξε­νή­σα­με στη ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ μία συ­νέ­ντευ­ξή σας. Υπη­ρε­τού­σα­τε ακόμη στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών ως επι­κε­φα­λής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού. Κατ’ αρχήν επι­στρέ­ψα­τε στη Ρόδο;

Από την πρώτη στιγ­μή ξε­κα­θά­ρι­σα ότι ανήκω στη Ρόδο και στη Δω­δε­κά­νη­σο. Έτσι αι­σθά­νο­μαι. Μά­θη­μα του πα­τέ­ρα μου, που θεωρώ μέ­ντο­ρά μου σε θέ­μα­τα πο­λι­τι­κού ήθους και δη­μο­κρα­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Χαί­ρο­μαι που γύ­ρι­σα στον τόπο μου, δη­λα­δή στους δι­κούς μου αν­θρώ­πους.

Στη Δω­δε­κά­νη­σο θέλω πρώτ’ απ’ όλα να συμ­με­τέ­χω. Τους Ρο­δί­τες και τους Δω­δε­κα­νή­σιους επι­θυ­μώ κυ­ρί­ως να ζω από κοντά και να μοι­ρά­ζο­μαι τη ζωή μου και τους κα­θη­με­ρι­νούς αγώ­νες μαζί τους.

Από την άλλη λυ­πά­μαι, γιατί ο από­δη­μος ελ­λη­νι­σμός σε μα­γεύ­ει με την αυ­θε­ντι­κό­τη­τά του και όντως με γο­ή­τευ­σε.

Η θη­τεία μου στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών όμως, με έκανε να τον γνω­ρί­σω μέσα από τα δικές μου εμπει­ρί­ες και πι­στέψ­τε με, κυρία Ντό­κου, ότι θα πα­ρα­μεί­νει για πάντα μέσα μου. Ό,τι και αν κάνω στο μέλ­λον, θα με απα­σχο­λεί αν μπορώ με κά­ποιο τρόπο να στη­ρί­ξω και τους συ­μπα­τριώ­τες μας εκτός Ελ­λά­δας.

• Πώς νιώ­θε­τε για τα τέσ­σε­ρα χρό­νια που υπη­ρε­τή­σα­τε ως Επι­κε­φα­λής στη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού και τι θε­ω­ρεί­τε πως αφή­σα­τε πίσω σας;

Με χα­ρο­ποιεί το γε­γο­νός ότι κάτι κά­να­με, αν και βρή­κα­με σε αδρά­νεια, λόγω μνη­μο­νί­ων, την μόνη κρα­τι­κή υπη­ρε­σία, που έχει ως απο­κλει­στι­κό αντι­κεί­με­νο μία άλλη Ελ­λά­δα εκτός Ελ­λά­δας.

Ορ­γα­νώ­σα­με και πάλι προ­γράμ­μα­τα εκ­παι­δευ­τι­κής φι­λο­ξε­νί­ας στην Ελ­λά­δα για Ελ­λη­νό­παι­δες του εξω­τε­ρι­κού, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρό­νια φέ­ρα­με ομο­γε­νείς της τρί­της ηλι­κί­ας με πρό­γραμ­μα φι­λο­ξε­νί­ας στην Ελ­λά­δα και συ­γκε­κρι­μέ­να στην Κο­μο­τη­νή, κά­να­με στο­χευ­μέ­να προ­γράμ­μα­τα βιω­μα­τι­κής γνω­ρι­μί­ας με τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό με φι­λο­ξε­νία στην Ελ­λά­δα ως απο­τέ­λε­σμα και συ­νέ­χεια ετη­σί­ων θε­μα­τι­κών εκ­παι­δευ­τι­κών κύ­κλων σε ομο­γε­νεια­κά σχο­λεία. Στη­ρί­ξα­με τα ομο­γε­νεια­κά σχο­λεία με ει­δι­κά σε­μι­νά­ρια επι­μόρ­φω­σης των δα­σκά­λων τους και ανοι­χτή­κα­με σε συ­νερ­γα­σί­ες με Πα­νε­πι­στή­μια.

Φέ­ρα­με επί­σης ομο­γε­νείς από εμπό­λε­μες πε­ριο­χές για να ξε­φύ­γουν στην δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο των βομ­βαρ­δι­σμών του κα­λο­και­ριού του 2015 από το θέ­α­τρο του πο­λέ­μου και να βρουν ια­τρι­κή και ει­δι­κευ­μέ­νη ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη και μά­λι­στα, αν θυ­μά­στε, τους φέ­ρα­με εδώ στη Ρόδο με την πο­λύ­τι­μη συ­μπα­ρά­στα­ση του ση­με­ρι­νού δη­μάρ­χου κ. Κα­μπου­ρά­κη, ο οποί­ος μας ζή­τη­σε συμ­βο­λι­κή οι­κο­νο­μι­κή συμ­με­το­χή.

Διορ­γα­νώ­σα­με τρεις φορές τη συμ­με­το­χή της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού στη Διε­θνή Έκ­θε­ση Θεσ­σα­λο­νί­κης με θε­μα­τι­κά πε­ρί­πτε­ρα, που είχαν εξαι­ρε­τι­κά θε­τι­κό αντί­κτυ­πο κατά γε­νι­κή ομο­λο­γία.

Η προη­γού­με­νη συμ­με­το­χή της ΓΓΑΕ στη ΔΕΘ ήταν το 1993. Προ­χω­ρή­σα­με την πρω­το­βου­λία του Ελ­λη­νι­σμού της Ιτα­λί­ας και της ΓΓΑΕ και κα­τα­φέ­ρα­με την θε­σμο­θέ­τη­ση από την Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία της Ημέ­ρας Ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας και πι­στεύω ότι το ΥΠΕΞ και η τω­ρι­νή διοί­κη­ση της ΓΓΑΕ θα προ­χω­ρή­σουν πα­ρα­πέ­ρα την υπό­θε­ση για την θε­σμο­θέ­τη­σή της από την Ου­νέ­σκο ως Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας Ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας.

Θεωρώ εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κές τις τρι­με­ρείς συ­νερ­γα­σί­ες με την Κύπρο, την Αί­γυ­πτο, το Ισ­ρα­ήλ και για πρώτη φορά εντά­χθη­καν οι δια­σπο­ρές των χωρών και μά­λι­στα και οι νε­ο­λαί­ες τους στην ατζέ­ντα των τρι­με­ρών συ­νερ­γα­σιών. Επε­κτεί­να­με και ενερ­γο­ποι­ή­σα­με το μνη­μό­νιο συ­νερ­γα­σί­ας με την Κύπρο σε θέ­μα­τα δια­σπο­ράς.

Με­λε­τή­σα­με και κα­τα­θέ­σα­με σχέ­διο νόμου για το Συμ­βού­λιο Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού στον αρ­μό­διο Υφυ­πουρ­γό του ΥΠΕΞ. Πή­ρα­με για πρώτη φορά ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες ιστο­ρι­κής μνή­μης και ορ­γα­νώ­σα­με μαζί με ξένες χώρες εκ­δη­λώ­σεις για άγνω­στες πτυ­χές της ιστο­ρί­ας του πα­γκό­σμιου ελ­λη­νι­σμού, όπως για τους πρώ­τους Έλ­λη­νες βιο­μη­χα­νι­κούς ερ­γά­τες στη Γερ­μα­νία το 1916, για τον Έλ­λη­να θα­λασ­σο­πό­ρο Ιω­άν­νη Φωκά, που ανα­κά­λυ­ψε πρώ­τος τα στενά του Βαν­κού­βερ και θα μπο­ρού­σα να σας μιλώ για ώρα, αλλά δεν έχει νόημα να ανα­φε­ρό­μα­στε στο χθες, γιατί αδη­μο­νεί πο­λι­τι­κά το σή­με­ρα και το αύριο.

Το ζη­τού­με­νο είναι η συ­νέ­χι­ση του εθνι­κού έργου της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού στην κα­τεύ­θυν­ση της αξιο­ποί­η­σης του πλέον ση­μα­ντι­κού εθνι­κού πα­ρά­γο­ντα, εκεί­νου που δη­μιούρ­γη­σε και δια­χρο­νι­κά στή­ρι­ξε το σύγ­χρο­νο ελ­λη­νι­κό κρά­τος, του απα­ντα­χού της γης Ελ­λη­νι­σμού. Γι’ αυτό και εύ­χο­μαι από την καρ­διά μου καλή συ­νέ­χεια στη νέα διοί­κη­ση της ΓΓΑΕ. Θα είναι η με­γα­λύ­τε­ρη ικα­νο­ποί­η­ση για εμένα η επι­τυ­χία της, γιατί εκεί έχω αφή­σει ένα κομ­μά­τι του εαυ­τού μου.

• Κύριε Κόκ­κι­νε θα θέ­λα­με να μας μι­λή­σε­τε για το θέμα, το οποίο απο­τε­λεί πλέον κε­ντρι­κό ση­μείο συ­ζή­τη­σης στην πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα των τε­λευ­ταί­ων μηνών. Την ψήφο του από­δη­μου Έλ­λη­να.

Κυρία Ντό­κου, όπως γνω­ρί­ζε­τε είμαι μέλος της Πο­λι­τι­κής Γραμ­μα­τεί­ας της πο­λι­τι­κής πα­τριω­τι­κής κί­νη­σης ΠΡΑΤ­ΤΩ. Ως Επι­κε­φα­λής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού συμ­με­τεί­χα στις συ­νε­δριά­σεις της Επι­τρο­πής που συ­στή­θη­κε από την Πο­λι­τεία για να εξε­τά­σει το ζή­τη­μα και να προ­τεί­νει λύ­σεις.

Αυτές κατά τη γνώμη μου πρέ­πει αφ’ ενός να σέ­βο­νται το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα να ψη­φί­ζει ο εκτός επι­κρά­τειας ευ­ρι­σκό­με­νος για οποιουσ­δή­πο­τε λό­γους Έλ­λη­νας και αφ’ ετέ­ρου να σέ­βο­νται το δι­καί­ω­μα του συ­μπο­λί­τη μας που δια­βιοί στην Ελ­λά­δα να απο­φα­σί­ζει εκεί­νος για τις τύχες του τόπου του. Εξη­γού­μαι. Ο Δω­δε­κα­νή­σιος που ζει στην Αυ­στρα­λία έχει δι­καί­ω­μα να ψη­φί­ζει για την κυ­βέρ­νη­ση που θα εκλε­γεί για να δια­χει­ρι­σθεί τις τύχες της Ελ­λά­δας. Τις από­ψεις αυτές εξέ­φρα­σα λοι­πόν στην αρ­μό­δια επι­τρο­πή και αυτές κα­τε­γρά­φη­σαν.

Μέχρι τώρα θε­ώ­ρη­σα πρό­ω­ρο και επί­σης πο­λι­τι­κά άκομ­ψο να τις δια­τυ­πώ­σω δη­μό­σια. Σας μιλώ τώρα, γιατί ανα­κοι­νώ­σα­με και τις από­ψεις μας ως πα­τριω­τι­κή πο­λι­τι­κή κί­νη­ση ΠΡΑΤ­ΤΩ και επι­προ­σθέ­τως γιατί τώρα η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση είναι ανοι­κτή και μά­λι­στα δια­πι­στώ­νου­με ότι είναι και ιδιαί­τε­ρα ζωηρή.

Συ­νε­δριά­σα­με λοι­πόν προ ημε­ρών στην Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία της κί­νη­σης ΠΡΑΤ­ΤΩ και συ­ζη­τή­σα­με επί μα­κρόν πα­ρου­σία και του επι­κε­φα­λής της κί­νη­σης και προη­γού­με­νου Υπουρ­γού των Εξω­τε­ρι­κών Νίκου Κο­τζιά. Κα­τα­λή­ξα­με σε ένα κεί­με­νο, το οποίο δώ­σα­με και στη δη­μο­σιό­τη­τα.

Κα­τα­λή­ξα­με στο ότι το απο­τέ­λε­σμα της ψήφου των εκτός Επι­κρα­τεί­ας Ελ­λή­νων πο­λι­τών θα πρέ­πει να προ­σμε­τρά­ται στο εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα της Επι­κρα­τεί­ας.

Πρό­κει­ται για ένα δι­καί­ω­μα που υπάρ­χει. Δεν πα­ρέ­χου­με κά­ποιο δι­καί­ω­μα, που δεν υπάρ­χει ήδη.

Το ζη­τού­με­νο είναι η υλο­ποί­η­ση της υπο­χρέ­ω­σης της Ελ­λη­νι­κής Πο­λι­τεί­ας να διευ­κο­λύ­νει την άσκη­σή του με τρόπο, που να ισχυ­ρο­ποιεί τους δε­σμούς των Ελ­λή­νων της ομο­γέ­νειας με την πα­τρί­δα. Θεωρώ αυ­το­νό­η­το να έχουν το δι­καί­ω­μα ψήφου όλοι οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες, που βρί­σκο­νται στην ΕΕ στα κράτη όπου ζουν. Άλ­λω­στε, με­τέ­χουν ήδη στις Ευ­ρω­κλο­γές.

Η πρα­κτι­κή ρύθ­μι­ση για αυ­τούς είναι σχε­τι­κά εύ­κο­λη. Μπο­ρεί να υλο­ποιεί­ται με την επί­δει­ξη ελ­λη­νι­κού δια­βα­τη­ρί­ου ή ταυ­τό­τη­τας.

Οι ευ­ρι­σκό­με­νοι στις υπό­λοι­πες Ηπεί­ρους Έλ­λη­νες, θα πρέ­πει να δύ­να­νται να ασκούν το εκλο­γι­κό τους δι­καί­ω­μα μέχρι και τη δεύ­τε­ρη γενιά. Εί­μα­στε μία από τις ελά­χι­στες χώρες στον πλα­νή­τη, που οι πο­λί­τες της δια­σπο­ράς της δεν μπο­ρούν να ψη­φί­ζουν. Αυτό είναι εκτός επο­χής. Σή­με­ρα στις διε­θνείς σχέ­σεις, ισχυ­ρές χώρες θε­ω­ρού­νται όσες έχουν δυ­να­τή και δι­κτυω­μέ­νη δια­σπο­ρά εκτός από στι­βα­ρό εθνι­κό κέ­ντρο.Δεν είναι δυ­να­τόν τα στενά κομ­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα να στε­ρούν την πα­τρί­δα από ένα δυ­να­μι­κό κομ­μά­τι του ελ­λη­νι­σμού, που μπο­ρεί να συ­νει­σφέ­ρει στην ου­σια­στι­κή της εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία. Χωρίς πο­λι­τι­κές που επι­βάλ­λει ο ξένος πα­ρά­γο­ντας και χωρίς δε­σμεύ­σεις, τις οποί­ες εδώ και αιώ­νες επι­βάλ­λει ο ελ­λη­νι­κός πο­λι­τι­κός κο­τζα­μπα­σι­σμός.

Μην νο­μί­ζε­τε ότι από την εποχή του ορά­μα­τος του Κα­πο­δί­στρια έχου­με κα­τα­φέ­ρει και πάρα πολλά σε πο­λι­τι­κό επί­πε­δο. Ίσως οι νέες γε­νιές των Ελ­λή­νων πο­λι­τι­κών κα­τα­φέ­ρουν να συ­νεν­νοη­θούν με­τα­ξύ τους χωρίς το βλέμ­μα να είναι κρυφά στραμ­μέ­νο στην πο­λι­τι­κή τους μα­κροη­μέ­ρευ­ση.

Η γνώμη μου ως πο­λι­τι­κού, που διε­τέ­λε­σε ο μα­κρο­βιό­τε­ρος επι­κε­φα­λής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­δή­μου Ελ­λη­νι­σμού από την ίδρυ­σή της μέχρι σή­με­ρα, είναι ότι στο θέμα της ψήφου του Έλ­λη­να εκτός επι­κρά­τειας, θα πρέ­πει να ση­μειω­θεί η με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή συ­ναί­νε­ση.

• Πώς βλέ­πε­τε την πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση της χώρας και ποιοι είναι οι προ­βλη­μα­τι­σμοί σας;

Είναι πολύ νωρίς για να εξά­γου­με ασφα­λή συ­μπε­ρά­σμα­τα. Το κυ­βερ­νών κόμμα όπως κάθε κόμμα που απο­κτά κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, πρέ­πει να ξε­κι­νά με αγνές πα­τριω­τι­κές προ­θέ­σεις.

Το ζη­τού­με­νο είναι η απα­ραί­τη­τη εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση για τα με­γά­λα εθνι­κά ζη­τή­μα­τα. Οι πο­λι­τι­κοί θα πρέ­πει να μά­θουν να συ­νεν­νο­ού­νται. Αν δεν μπο­ρούν, τότε έχου­με σο­βα­ρό­τα­το πρό­βλη­μα, γιατί πρε­σβεύ­ου­με την αστι­κή δη­μο­κρα­τία μόνον θε­ω­ρη­τι­κά. Δεν είναι δυ­να­τόν να αδυ­να­τούν να συ­νεν­νοη­θούν τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα. Ει­δι­κά στη χώρα που γέν­νη­σε τις κλασ­σι­κές αξίες, οι οποί­ες νοη­μα­το­δό­τη­σαν την Γαλ­λι­κή επα­νά­στα­ση, την Αμε­ρι­κα­νι­κή επα­νά­στα­ση, την Ελ­λη­νι­κή επα­νά­στα­ση και τέλος πά­ντων συ­νι­στούν την ιδε­ο­λο­γι­κή σπον­δυ­λι­κή στήλη του σύγ­χρο­νου δυ­τι­κού κό­σμου. Να έχει νοη­μα­το­δο­τη­θεί ο δια­φω­τι­σμός και ο ορθός λόγος από τον Ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό κι εμείς τε­λι­κά κάπου κρυφά μέσα μας να επι­θυ­μού­με μο­νο­κομ­μα­τι­κή βουλή, γιατί μπο­ρού­με να συ­νεν­νοη­θού­με μόνον με τους εαυ­τούς μας, μαρ­τυ­ρά ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή πρω­το­τυ­πία. Εξάλ­λου η συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη, σε κά­ποιους βου­λευ­τές όλων των κομ­μά­των, περί ιδιο­κτη­σί­ας της μόνης και απο­κλει­στι­κής αλή­θειας απο­τέ­λε­σε και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ση­μείο τρι­βής με τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης, στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή που άσκη­σε ο Νίκος Κο­τζιάς.

Με δυό λόγια ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών επέ­με­νε ότι θα πρέ­πει να συ­νεν­νοη­θού­με με τους γεί­το­νες για το αμοι­βαίο καλό και οι όποιοι άλλοι του έλε­γαν ότι δεν έχου­με ανά­γκη συ­νεν­νό­η­σης με κα­νέ­να, γιατί εμείς έχου­με τις δικές μας θέ­σεις, τις κα­μα­ρώ­νου­με και κα­θό­μα­στε υπε­ρή­φα­να πάνω σε αυτές.

Μα δεν γί­νε­ται να βγαί­νεις στο στίβο του αμεί­λι­κτου διε­θνούς αντα­γω­νι­σμού, να πη­γαί­νεις στα διε­θνή φόρα και να λες ότι εγώ έχω δίκιο και δεν συ­ζη­τώ, αλλά μιλώ μόνον με όποιον απο­δέ­χε­ται ακέ­ραιες τις θέ­σεις μου. Στην κο­νί­στρα του πα­γκό­σμιου γε­ω­πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού τέ­τοιες από­ψεις αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως πε­ρί­που γρα­φι­κές.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση λοι­πόν θεωρώ ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα θέ­μα­τα της χώρας είναι τόσο ση­μα­ντι­κά, που η πο­λι­τι­κή συ­ναί­νε­ση στο Κοι­νο­βού­λιο απο­τε­λεί ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση για την εξεύ­ρε­ση λύ­σε­ων.

Όπως βλέ­πε­τε, οι ισορ­ρο­πί­ες για την δια­μόρ­φω­ση του γε­ω­πο­λι­τι­κού το­πί­ου στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή με­σό­γειο δια­μορ­φώ­νο­νται τώρα και τώρα είναι που θα πρέ­πει εμείς να λει­τουρ­γή­σου­με ως Δη­μο­κρα­τία και ως Έθνος. Μπο­ρού­με ως Ελ­λά­δα να γί­νου­με ένας από τους ισχυ­ρό­τε­ρους παί­κτες στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή ή μπο­ρού­με να πα­ρα­μεί­νου­με στην μί­ζε­ρη λο­γι­κή της ψω­ρο­κώ­σται­νας.

Χωρίς να απο­κλείω πο­λι­τι­κά την προ­σφο­ρά των υπό­λοι­πων κομ­μά­των που απο­δέ­χο­νται τον αστι­κό κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό, προ­σω­πι­κά κι­νού­μαι στον σο­σια­λι­στι­κό πα­τριω­τι­κό χώρο και κατά συ­νέ­πεια εκτι­μώ ότι θα πρέ­πει να δη­μιουρ­γη­θεί μία πλα­τιά προ­ο­δευ­τι­κή-δη­μο­κρα­τι­κή και πα­τριω­τι­κή συμ­μα­χία για να αντι­με­τω­πί­σου­με τις προ­κλή­σεις του 21ου αιώνα. Φο­βού­μαι ότι η αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση έχει μπει σε εσω­στρέ­φεια και είναι και­ρός να κα­τα­νο­ή­σει ότι δεν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει η χώρα χωρίς πο­λι­τι­κή συμ­μα­χιών. Αυτό μπο­ρεί να απο­βεί κα­τα­στρο­φι­κό σε μεί­ζο­να ζη­τή­μα­τα, όπως για πα­ρά­δειγ­μα στο Κυ­πρια­κό ή στο θέμα της Θρά­κης. Δεν σας κρύβω ότι το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο θέμα, που οδή­γη­σε στην πα­ραί­τη­ση εμού και άλλων στε­λε­χών του ΠΡΑΤ­ΤΩ από το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών στους τε­λευ­ταί­ους μήνες της δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ήταν το θέμα της Θρά­κης.

• Το­πο­θε­τεί­σθε πο­λι­τι­κά στον ευ­ρύ­τε­ρο πα­τριω­τι­κό χώρο και γνω­ρί­ζου­με ότι ένα από τα θέ­μα­τα, που σας απα­σχο­λούν ιδιαί­τε­ρα είναι το θέμα της Κύ­πρου με ό,τι τούτο συ­νε­πά­γε­ται. Θα θέ­λα­με να μας πείτε τι σκέ­φτε­σθε επ’ αυτού.

Ανη­συ­χώ. Θεωρώ ότι η Τουρ­κία δεν σέ­βε­ται την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα των γει­τό­νων της και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αντι­με­τω­πί­ζου­με στην Κύπρο και πάλι ένα Ατ­τί­λα.

Θα πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σου­με έξυ­πνα με βάση το Διε­θνές Δί­καιο, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τις συμ­μα­χί­ες που δια­μόρ­φω­σε η ελ­λη­νι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή τα τε­λευ­ταία χρό­νια και να διεκ­δι­κή­σου­με την απο­χώ­ρη­ση των στρα­τευ­μά­των κα­το­χής. Για πρώτη φορά ο ίδιος ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δας, ο Νίκος Κο­τζιάς, δια­μόρ­φω­σε συ­νο­λι­κή, ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση στο Κυ­πρια­κό για το κε­φά­λαιο της Ασφά­λειας και των Εγ­γυ­ή­σε­ων.

Φο­βού­μαι ότι τε­χνηέ­ντως μας οδη­γούν μα­κριά από αυτό το εθνι­κό πλαί­σιο. Θέλω να πι­στεύω ότι οι φύ­λα­κες έχουν τη γνώση και θα προ­τι­μού­σα να μην επε­κτα­θώ ιδιαί­τε­ρα στα εθνι­κά, γιατί αυτά λύ­νο­νται από το αρ­μό­διο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, το οποίο έχει και την ευ­θύ­νη.