Στο Τριμελές Εφετείο Δωδ/νήσου η υπόθεση της διαθήκης μιας 93χρονης Καλυμνιάς

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των θα απα­σχο­λή­σει, μετά από ανα­βο­λές, η υπόθεση της δια­θή­κης μιας 93χρονης Καλυ­μνιάς, με κατη­γο­ρού­με­νους 8 κατοί­κους της Καλύ­μνου.

Κατη­γο­ρού­με­νοι είναι συγκε­κρι­μένα μια συμ­βο­λαιο­γρά­φος για το αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης, το συνο­λικό όφελος ή η συνο­λική βλάβη της οποίας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κάτοι­κοι της Καλύ­μνου για το αδίκημα της ηθικής αυτουρ­γίας στην ανωτέρω πράξη και 5 ακόμη κάτοι­κοι του ίδιου νησιού για άμεση συνέρ­γεια στο ίδιο αδίκημα.

Η υπε­ρή­λικη, που απε­βί­ωσε στην Κάλυμνο, την 24-12-2005, ετών 93, κατοι­κούσε όσο ζούσε στην περιοχή του Πανόρ­μου. Στην ίδια περιοχή, σε οικία πλησίον της, κατοι­κούσε η δεύτερη και ο τρίτος των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Η 93χρονη λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας της και του γεγο­νό­τος ότι δεν είχε η ίδια παιδιά, ενώ οι συγ­γε­νείς της δεν είχαν την δυνα­τό­τητα να την φρο­ντί­σουν, τον Σεπτέμ­βριο του έτους 2003, ζήτησε από τους δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους, να την βοηθούν στην διεκ­πε­ραί­ωση των εξω­τε­ρι­κών της υπο­θέ­σεων και στην φρο­ντίδα του σπιτιού, αυτοί δε, το απο­δέ­χθη­καν.

Την 2α-12-2005, οι ανωτέρω δύο κατη­γο­ρού­με­νοι, κάλεσαν την πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, συμ­βο­λαιο­γράφο Καλύ­μνου η οποία συνέ­ταξε δημόσια διαθήκη, με μάρ­τυ­ρες τους υπό­λοι­πους κατη­γο­ρού­με­νους, ο έβδομος των οποίων, της χορή­γησε ιατρική βεβαί­ωση, με την οποία δια­πί­στωνε θετικά την πνευ­μα­τική ικα­νό­τητα της δια­θέ­τι­δας.

Με την διαθήκη αυτή, στο περιε­χό­μενο της οποίας η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη δια­βε­βαί­ωσε ότι η ως άνω δια­θέ­της δεν εστε­ρείτο καμιά των αισθή­σεών της, η 93χρονη, κατέ­λιπε στην δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη ακίνητη περιου­σία, αξίας 240.000 ευρώ και συγκε­κρι­μένα ένα κατά­στημα επί της οδού Ερμού στην Αθήνα, αξίας 100.000 ευρώ, ένα ακίνητο στην περιοχή «Βοθύνοι» της Καλύ­μνου αξίας 60.000 ευρώ και ένα ακίνητο στην περιοχή «Πάνορμο» της Καλύ­μνου, αξίας 80.000 ευρώ.

Σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα για τους 8 κατά το χρονικό διά­στημα της σύντα­ξης της δια­θή­κης, η 93χρονη, έπασχε από πνευ­μα­τική νόσο και συγκε­κρι­μένα από άνοια, η οποία είναι διαρκής πνευ­μα­τική νόσος που απο­κλείει τη χρήση του λογικού.

Στον αντί­ποδα η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέβαλε μήνυση κατά των τριών μαρ­τύ­ρων κατη­γο­ρίας.

Η συμ­βο­λαιο­γρά­φος στον αντί­ποδα υπέβαλε ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω μήνυση κατά μιας κατοί­κου της Ρόδου και δύο κατοί­κων της Καλύ­μνου για τα αδι­κή­ματα της ψευδούς κατα­μή­νυ­σης, της ψευδούς ανωμοτί κατά­θε­σης, της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία και της ψευ­δορ­κίας.

Στο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Κω εξε­τά­στηκε εξάλλου υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους τρείς κατοί­κους του ίδιου νησιού για τις πράξεις της ψευ­δορ­κίας μάρτυρα και της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία μάρτυρα. Και οι τρείς κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι από το δικα­στή­ριο.

Η πρώτη εξ’ αυτών είχε κατα­θέ­σει την 3η Φεβρουα­ρίου 2009, ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, σε δίκη που προ­κά­λεσε η εγκα­λούσα περί ακυ­ρό­τη­τας της δημό­σιας δια­θή­κης της 93χρονης, για το λόγο ότι δεν είχε συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων.

Η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη, είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι η δια­θέ­της είχε πλήρη επί­γνωση του χρόνου και του τόπου, ότι μπο­ρούσε να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί και να δια­χει­ρί­ζε­ται τις υπο­θέ­σεις της, ότι ήταν σε καλή κατά­σταση όταν επέ­στρεψε από το νοσο­κο­μείο, ότι ήταν έξυπνος άνθρω­πος και δυνατός χαρα­κτή­ρας κι ότι είχε πλήρη συναί­σθηση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Οι έτεροι κατη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­ντο από κοινού ενερ­γού­ντες να προ­κά­λε­σαν τον πρώτο να κατα­θέ­σει ψευδώς.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, που δεν επι­βε­βαιώ­θηκε από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία, τα όσα είχε κατα­θέ­σει η πρώτη, ήταν ψευδή διότι η 93χρονη, δεν είχε συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων, εισήλθε στο νοσο­κο­μείο Καλύ­μνου, την 5η Οκτω­βρίου 2005 με ιατρική διά­γνωση «αδυ­να­μία λήψεως τροφής – ληθαρ­γική κατά­σταση» και εξήλθε στις 18 Οκτω­βρίου 2005 με διά­γνωση εξόδου «στε­φα­νιαία νόσος- αφυ­δά­τωση – γερο­ντική άνοια-καταβολή».

Σύμφωνα με το ίδιο κατη­γο­ρη­τή­ριο η 93χρονη δεν είχε αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και μετά την επι­στροφή της από το νοσο­κο­μείο, η δεύτερη και η τρίτη των κατη­γο­ρου­μέ­νων, την είχαν τοπο­θε­τή­σει στο γκαράζ του σπιτιού τους σε ένα ράντζο ολο­μό­ναχη, δεν δια­τρε­φό­ταν κανο­νικά και της χορη­γού­σαν με μια σύριγγα υγρά για να μην πεθάνει από αφυ­δά­τωση.

Τους κατη­γο­ρού­με­νους, που αθω­ώ­θη­καν, εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Πανα­γιώ­της Αβρίθης.

Θυμί­ζουμε ότι η συμ­βο­λαιο­γρά­φος, που ενε­πλάκη στην υπόθεση, υπο­στη­ρί­ζει ότι κατά τον χρόνο συντά­ξεως της δημό­σιας δια­θή­κης η δια­θέ­τιδα είχε σώας τας φρένας, πλήρη συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων και επί­γνωση τόσο των απο­φά­σεων όσο και των πράξεών της.