Κατηγορείται για τοκογλυφία και εκβίαση Ροδίτης ασφαλιστής

Ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σει την 11η Ιουνίου 2018 η υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο για εκβίαση και τοκο­γλυ­φία Ροδίτη ασφα­λι­στή, που έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή κάθειρ­ξης 10 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπό τον όρο της κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 4.000 ευρώ.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ενε­πλάκη σε υπόθεση δια­κί­νη­σης πλα­στο­γρα­φη­μέ­νων επι­τα­γών ιδιο­κτήτη αλυ­σί­δας ζαχα­ρο­πλα­στείων, που απε­βί­ωσε, με δράστη συγ­γε­νικό του πρόσωπο που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έπεσε θύμα του.

Ο τελευ­ταίος, που κατα­δι­κά­στηκε πρω­το­δί­κως σε ποινή φυλά­κι­σης 4 ετών, μετα­τρέ­ψιμη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σίως, με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, κατη­γο­ρεί­ται συγκε­κρι­μένα ότι πλα­στο­γρα­φούσε την υπο­γραφή του πατέρα του σε επι­τα­γές που χρη­σι­μο­ποιούσε για να εξο­φλή­σει τις τοκο­γλυ­φι­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο έκρινε αθώο στην ίδια υπόθεση έναν κάτοικο Αρχαγ­γέ­λου.

Αφορμή για τον σχη­μα­τι­σμό της δικο­γρα­φίας έδωσε η κοι­νο­ποί­ηση στον κ. Εισαγ­γε­λέα αγωγής, που υπο­βλή­θηκε ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία καταγ­γέλ­λε­ται η διά­πραξη σοβαρών αδι­κη­μά­των με την δια­χεί­ριση επι­τα­γών ύψους 317.000 ευρώ.

Ο «άσωτος» γιος του μηνυτή, που απε­βί­ωσε πρό­σφατα και κατη­γο­ρού­με­νος στην υπόθεση, φέρεται να είχε δανει­στεί τοκο­γλυ­φικά από τον εξά­δελφό του και πρώτο κατη­γο­ρού­μενο 40.000 ευρώ και ότι για την εξό­φληση του δανείου αυτού του παρέ­δωσε επι­τα­γές της οικο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης, τις οποίες είχε πλα­στο­γρα­φή­σει, αξίας 735.000 ευρώ.

Η πολι­τική αγωγή ισχυ­ρί­στηκε, μάλιστα, ότι είχε εκδώσει 48 επι­τα­γές από μπλόκ που κατείχε παρά­νομα και χωρίς τη συγκα­τά­θεση των εταίρων της εται­ρείας από την Συνε­ται­ρι­στική Τράπεζα Δωδε­κα­νή­σου.

Ο γιος υπο­στη­ρί­ζει ότι από το έτος 2000 έχει χάσει περισ­σό­τερα από 150.000 ευρώ στο Καζίνο της Pόδου και ότι ο συγ­γε­νής του τον ανά­γκασε, για να συνε­χί­σει να του δανεί­ζει, να του παρα­δώ­σει επι­τα­γές της επι­χεί­ρη­σης του πατέρα του και ότι πήρε ένα ξεχα­σμένο μπλόκ και το συμπλή­ρωσε, πλα­στο­γρα­φώ­ντας τις υπο­γρα­φές των εταίρων της οικο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης.

Iσχυρίζεται ακόμη ότι ο πατέρας του, εκβια­ζό­με­νος, επι­σκέ­φθηκε με τον εξά­δελφό του συμ­βο­λαιο­γράφο και υπέ­γραψε υπό την απειλή σφρά­γι­σης των επι­τα­γών, πράξη ανα­γνώ­ρι­σης χρέους.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος από την άλλη, υπο­στη­ρί­ζει ότι τα δάνεια που χορή­γησε στον συγκα­τη­γο­ρού­μενο συγγενή του ήταν άτοκα και ότι τα χρήματα προ­έρ­χο­νταν από στε­γα­στικό δάνειο που είχε συνάψει.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι σε κάθε περί­πτωση οι επι­τα­γές που είχαν πλα­στο­γρα­φη­θεί αντι­κα­τα­στά­θη­καν από τον μηνυτή με νέες δικές του, αφού ανα­γνω­ρί­στηκε το χρέος.