Επιμένει για τα νησιά ο Ζουράρις: Όποτε τα χάσαμε, τα ξαναπήραμε

Αμε­τα­νό­η­τος ότι δεν υπάρ­χει πρό­βλη­μα και να χά­σου­με κά­ποια νησιά γιατί το να χά­σου­με τη γλώσ­σα είναι πιο σο­βα­ρό εμ­φα­νί­ζε­ται σε νέο του άρθρο ο υφυ­πουρ­γός Παι­δεί­ας Κώ­στας Ζου­ρά­ρις.

Στο κεί­με­νό του επι­μέ­νει ότι όποτε η Ελ­λά­δα έχασε νησιά τα ξα­να­πή­ρε και ότι τα όσα είπε ήταν «κο­ροϊ­δία» προς τους Τουρ­κα­λά­δες και σχήμα καθ’ υπερ­βο­λήν.

Δια­βά­στε το άρθρο του κ. Ζου­ρά­ρι στην Εφη­με­ρί­δα των Συ­ντα­κτών:

Ερώ­τη­ση προς τους σκι­τζή­δες πα­ρα­χα­ρά­κτες και τον κάθε ανελ­λή­νι­σον πλα­στο­γρά­φον: Νησιά ελ­λη­νι­κά ή γλώσ­σα ελ­λη­νι­κή; Τι είναι πιο θα­να­τη­φό­ρο; Να χά­σου­με νησιά ή να χά­σου­με τη γλώσ­σα μας; Αυτή ήταν η ει­σή­γη­σή μου κατά την συ­νέ­ντευ­ξη τύπου με τους δύο έτε­ρους και φι­λε­ταί­ρους συ­νυ­πουρ­γού­ντες, εκεί στο υπουρ­γείο Παι­δεί­ας στις 14/12.

α) Προς γνώ­σιν, για τα λυσ­σά­ρι­κα αγράμ­μα­τα κομ­μα­το­βρι­θή: κατά τα τε­λευ­ταία 2.500 χι­λιά­δες χρό­νια, μας τα πήραν όλα τα νησιά, όλα τα νησιά μας, Πέρ­σες, Ρω­μαί­οι, Άρα­βες, Φρά­γκοι, Βε­νε­τσιά­νοι, Γε­νου­ήν­σιοι, Τούρ­κοι, Γερ­μα­νοί. Όχι με­ρι­κά νησιά… ΟΛΑ! Τι έγινε μ’ όλες αυτές τις καμ­μιά πε­νη­ντα­ριά φορές; Τα ξα­να­πή­ρα­με! Όλα τα νησιά μας.

β) Προς γνώ­σιν για τους βο­σκη­μα­τώ­δεις πλα­στο­γρά­φους της ομι­λί­ας μου: επί εξή­ντα συ­να­πτά έτη έχω πάει σχε­δόν σε όλα τα μήκή και πλάτη της γης, όπου υπάρ­χει ελ­λη­νι­σμός. Υπήρ­ξα κι εγώ επί 24 χρό­νια με­τα­νά­στης και δη πο­λι­τι­κός πρό­σφυξ. (Το πρό­σφυξ το γράφω όπως μου το λεγαν η Κων­στα­ντι­νου­πο­λί­τισ­σα μη­τέ­ρα και η μι­κρα­σιά­τισ­σα για­γιά μου).

Πρό­σφυ­γας με­τα­νά­στης, δί­δα­ξα, μί­λη­σα, έγρα­ψα, αγω­νί­στη­κα για τη με­γα­λο­σύ­νη του Μεί­ζο­νος Ελ­λη­νι­σμού και τον «καημό της Ρω­μηο­σύ­νης». Και κα­τα­δι­κά­στη­κα κι από το στρα­το­δι­κείο Κα­βά­λάς…Ίνα τι; Γιατί; Για την ελ­λη­νο­λα­τρεία μου! Επο­μέ­νως: Όλα αυτά τα σε­σή­πο­τα ντου­βά­ρια, που πλα­στο­γρά­φη­σαν τα λόγια μου (θα τα βρεί­τε στην ιστο­ε­λί­δα του υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας) εγώ τα γράφω «στα παλιά μου τα μάτια» (κατά τον στίχο της Κικής Δη­μου­λά) και «πάνυ απέρ­πα­δον» επί της πλα­στο­γρα­φί­ας τους.

γ) Προς γνώ­σιν της βε­βορ­βο­ρω­μέ­νης ασχε­τί­λας τους: Πήγα σχε­δόν πα­ντού όπου γης του με­τα­νά­στη ελ­λη­νι­σμού. Η δια­πί­στω­ση επί τα εξή­ντα χρό­νια της «ξε­νι­τειάς» μου, πα­ντού η ίδια: μετά από την δεύ­τε­ρη γέννα, άει­ντε τρίτη γέννα, εκεί, χά­νε­ται η μάνα, το παιδί, το εγ­γό­νι. Γιατί; Διότι χά­νε­ται η γλώσ­σα, τε­λειώ­νει η Ελλάς, οι Έλ­λη­νες και οι Ελ­λη­νί­δες. Έτσι είναι, διότι είναι έτσι… Λίγο η επι­θε­τι­κή απορ­ρο­φη­τι­κό­τη­τα της κοι­νω­νί­ας υπο­δο­χής, λίγο οι μει­κτοί γάμοι, λίγο η από­στα­ση…

Ο Κι­νέ­ζος υπο­διευ­θυ­ντής της UNESCO τις προ­άλ­λες στο Πα­νε­πι­στή­μιο μου λεγε, ότι οι Κι­νέ­ζοι ανη­συ­χούν πολύ για την πα­λαιό­τε­ρη γλώσ­σα του Πλα­νή­τη – μαζί με την λίγο αρ­χαιό­τε­ρή της ελ­λη­νι­κή. Ανη­συ­χούν για την κι­νε­ζι­κή και την φρο­ντί­ζουν! Ναι, τους κα­τα­λα­βαί­νω, είναι μόλις ενά­μι­συη δι­σε­κα­τομ­μύ­ριο Κι­νέ­ζων αυτοί! Κι ανη­συ­χούν, λόγω της αγ­γλι­κής! Ενώ εμείς, η κου­τσου­λιά Κύ­πρου-Ελ­λά­δας-ξε­νι­τειάς, έχου­με τέσ­σε­ρις-πέντε γλωτ­το­τρο­φού­ντας πλα­στο­γρά­φους που βρί­ζουν, διότι κά­νουν ότι δεν κα­τα­λα­βαί­νουν ή, άπε­φθα στουρ­νά­ρια, ναι, βρί­ζουν αυτά, που δεν είπε ο Ζου­ρά­ρις, διότι θέ­λουν να βρί­σουν…

Την κο­ροϊ­δία που έρ­ρι­ξα στους Τουρ­κα­λά­δες για τα νησιά και την μα­στί­χα Χίου που επι­θυ­μεί η πα­χεία γα­στήρ της Βα­λι­ντέ Σουλ­τά­νας του Ερ­ντο­γάν, το αρι­στο­τέ­λειον «σχήμα καθ’ υπερ­βο­λήν» το οποίο ανα­σχη­μά­τι­σα με την ασ­σύ­με­τρη συ­σχέ­τι­ση νη­σιών τινών και όλης της γλώσ­σας της ελ­λη­νι­κής, αυτά, έλα ντεεε! Πού να τα νοιώ­σουν τα ύβρε­ως ντου­γά­νια!

«Μή­γα­ρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευ­θε­ρία και γλώσ­σα;»

Διο­νύ­σιε Σο­λω­μέ με την κόψη σου, τους άμυ­δις γλωσ­σο­κο­πα­να­τζή­δες… «Μή­γα­ρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευ­θε­ρία και γλώσ­σα;».