Αντιδρούν οι δικηγόροι στην επιβολή «αναβολόσημου»

Η Ολο­μέ­λεια των προ­έ­δρων των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ελ­λά­δος απέ­στει­λε στις αρ­μό­διες επι­τρο­πές της Βου­λής τις πα­ρα­τη­ρή­σεις της  επί του νο­μο­σχε­δί­ου που έχει ήδη κα­τα­τε­θεί στη Βουλή για  τον «Πτω­χευ­τι­κό  Κώ­δι­κα, Διοι­κη­τι­κή Δι­καιο­σύ­νη, τέλη – πα­ρά­βο­λα, οι­κειο­θε­λής απο­κά­λυ­ψη αδή­λω­των ει­σο­δη­μά­των, ηλε­κτρο­νι­κές συ­ναλ­λα­γές, κ.λπ.», και εκ­φρά­ζει, με­τα­ξύ των άλλων, την αντί­θε­ση  της στην επι­βο­λή του «ανα­βο­λό­ση­μου» και την αύ­ξη­ση του με­γα­ρό­ση­μου.

Οι δι­κη­γό­ροι σε ανα­κοί­νω­σή τους ανα­φέ­ρουν ότι η κα­τάρ­γη­ση των οι­κο­νο­μι­κών εμπο­δί­ων κατά την πρό­σβα­ση στη Δι­καιο­σύ­νη απο­τε­λεί πάγιο αί­τη­μα του δι­κη­γο­ρι­κού σώ­μα­τος και κάθε πρό­σθε­τη οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση οδη­γεί στη συρ­ρί­κνω­ση του συ­νταγ­μα­τι­κού δι­καιώ­μα­τος δι­κα­στι­κής προ­στα­σί­ας των πο­λι­τών όπως αυτό κα­τα­γρά­φε­ται στο άρθρο 20 του Συ­ντάγ­μα­τος.

Ακόμα, ανα­φέ­ρουν ότι «η αύ­ξη­ση πα­ρα­βό­λων και τελών – εν­δει­κτι­κά η θε­σμο­θέ­τη­ση  «ανα­βο­λό­ση­μου» και η αύ­ξη­ση του ποσού των με­γα­ρό­ση­μων, λει­τουρ­γεί προς την αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση, αφού πα­ρε­μπο­δί­ζει την ευ­χε­ρή πρό­σβα­ση του πο­λί­τη στη Δι­καιο­σύ­νη, κυ­ρί­ως δε, θίγει  τα ασθε­νέ­στε­ρα οι­κο­νο­μι­κά στρώ­μα­τα και προ­σθέ­τουν ότι  «η διά­τα­ξη για το «ανα­βο­λό­ση­μο» είναι ισο­πε­δω­τι­κή αφού -εν­δει­κτι­κά- αγνο­εί τόσο τον λόγο της ανα­βο­λής, όσο και την δι­κο­νο­μι­κή θέση του αι­τού­ντος».

Επί­σης, απα­ρά­δε­κτη χα­ρα­κτη­ρί­ζουν οι δι­κη­γό­ροι τη διά­τα­ξη  του νο­μο­σχε­δί­ου με την οποία μπο­ρεί να επι­βάλ­λε­ται αυ­ξη­μέ­νη δι­κα­στι­κή δα­πά­νη όταν ο δι­κα­στής κρί­νει την έκτα­ση του δι­κο­γρά­φου υπερ­βο­λι­κή. Και αυτό γιατί με τον τρόπο αυτό πα­ρε­μπο­δί­ζε­ται  «η ελευ­θε­ρία κατά την ενά­σκη­ση του λει­τουρ­γή­μα­τος του δι­κη­γό­ρου, ο οποί­ος εμπραγ­μα­τώ­νει, για λο­γα­ρια­σμό του εντο­λέα του, το δι­καί­ω­μα πρό­σβα­σης στη Δι­καιο­σύ­νη».

Πα­ράλ­λη­λα, ανα­φέ­ρουν στην ανα­κοί­νω­σή τους,  ότι «δεν πρέ­πει να επι­βλη­θούν, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο να αυ­ξη­θούν -εν είδει δη­μο­σιο­νο­μι­κού αντί­με­τρου- τα υφι­στά­με­να πα­ρά­βο­λα, τέλη και λοιπά έξοδα της δι­κα­στι­κής δια­δι­κα­σί­ας, όπως συμ­βαί­νει με πλεί­ο­νες δια­τά­ξεις που αφο­ρούν όλες τις δι­καιο­δο­σί­ες».

Μά­λι­στα προ­σθέ­τουν ότι «παρά το γε­γο­νός ότι σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις επέρ­χε­ται μεί­ω­ση των πα­ρα­βό­λων και τελών (π.χ. μεί­ω­ση  του πα­ρα­βό­λου μή­νυ­σης και πο­λι­τι­κής αγω­γής, μεί­ω­ση του υπο­χρε­ω­τι­κώς προ­κα­τα­βαλ­λό­με­νου πο­σο­στού επί του κυ­ρί­ου φόρου από 50% σε 20% στις εφέ­σεις επί φο­ρο­λο­γι­κών δια­φο­ρών), το συ­νο­λι­κό οι­κο­νο­μι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι άγνω­στο διότι εξαρ­τά­ται από τον όγκο των υπο­θέ­σε­ων ανά κα­τη­γο­ρία και δι­καιο­δο­σία, στοι­χεία που δεν χο­ρη­γή­θη­καν από το υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης.

Αντί­θε­τα, θε­τι­κές είναι οι δια­τά­ξεις του  νο­μο­σχε­δί­ου που προ­βλέ­πουν κα­τάρ­γη­ση του δι­κα­στι­κού εν­σή­μου στις ανα­γνω­ρι­στι­κές αγω­γές και τη  μεί­ω­σή του στις ερ­γα­τι­κές δια­φο­ρές, ενώ θε­τι­κά απο­τι­μά­ται η διά­τα­ξη εκεί­νη του νο­μο­σχε­δί­ου για τη συμ­με­το­χή δι­κη­γό­ρων ως δι­κα­στι­κών αντι­προ­σώ­πων  σε αρ­χαι­ρε­σί­ες συλ­λο­γι­κών ορ­γά­νων (σε συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις κ.λπ.).