Η ιστορία πίσω από το βραβευμένο σπίτι που “κρεμάστηκε” φυσικά σε έναν βράχο της Καρπάθου

Το ελ­λη­νο­σου­η­δι­κό γρα­φείο ΟΟΑΚ architects δη­μιούρ­γη­σε αυτό το σπίτι στο απο­μα­κρυ­σμέ­νο νησί της Καρ­πά­θου που γνώ­ρι­σε με­γά­λη επι­τυ­χία και είχε ση­μα­ντι­κή απή­χη­ση στα ξένα media.

Αφού τα­ξί­δευε στην Ελ­λά­δα για πολλά χρό­νια για να κάνει windsurf, ένα γαλλο-σου­η­δι­κό ζευ­γά­ρι με έδρα το Πα­ρί­σι βρήκε τε­λι­κά το ση­μείο των ονεί­ρων του στο νησί της Καρ­πά­θου, το νησί των δυ­να­τών ανέ­μων. Η ανα­ζή­τη­ση για την τέ­λεια το­πο­θε­σία ήταν μακρά, ώσπου μα­γεύ­τη­καν από ένα άγριο οι­κό­πε­δο με ανοι­χτή θέα στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος και άμεση θέα στους windsurfers στην πα­ρα­λία της Αφιάρ­της. To σπίτι, απο­δει­κνύ­ο­ντας πως το ρίσκο και οι δύ­σκο­λες προ­κλή­σεις αντα­μεί­βο­νται, βρα­βεύ­τη­κε ως σπίτι της χρο­νιάς στα βρα­βεία του διε­θνούς site World Αrchitecture Νews. Αυτή είναι η ιστο­ρία του Patio House όπως μάς την αφη­γή­θη­κε η αρ­χι­τέ­κτο­νας, ακα­δη­μαϊ­κός και ιδρυ­τι­κό στέ­λε­χος του γρα­φεί­ου που ανέ­λα­βε τη με­λέ­τη και την κα­τα­σκευή του, Μαρία Πα­πα­φί­γκου.

Πότε και κάτω από ποιες συν­θή­κες ξε­κί­νη­σε η ιδέα του Patio house στην Κάρ­πα­θο;

Ηρθε σε επαφή με εμάς ένα ζευ­γά­ρι που ζει στο Πα­ρί­σι, μετά από μια πρό­τα­ση ενός άλλου αρ­χι­τέ­κτο­να από την οποία δεν είχαν μεί­νει ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. Επι­σκε­φθή­κα­με το οι­κό­πε­δο και κα­τα­λά­βα­με ότι σε αυτό το τόσο ιδιαί­τε­ρο τοπίο με τους βρά­χους, δεν θα μπο­ρού­σα­με να υλο­ποι­ή­σου­με τη με­λέ­τη μας τόσο “αθό­ρυ­βα” όσο θα θέ­λα­με. Νιώ­σα­με ένα δέος. Γεν­νή­θη­κε η ιδέα να “βγού­με” προς τη θά­λασ­σα με το σκε­πτι­κό ότι θα θυ­σιά­σου­με τον εξω­τε­ρι­κό χώρο μπρο­στά από το σπίτι, αλλά σί­γου­ρα μέσα σε αυτό οι ιδιο­κτή­τες θα βί­ω­ναν την εμπει­ρία του το­πί­ου με μια από­λυ­τη πλη­ρό­τη­τα. Είναι άλ­λω­στε και windsurfers που πή­γαι­ναν στην πε­ριο­χή για πάνω από δέκα χρό­νια κι επει­δή επί­σης είναι κάθε μέρα στη θά­λασ­σα, ήθε­λαν να ζουν αυτήν την εμπει­ρία του το­πί­ου, κάπου προ­στα­τευ­μέ­νοι από αέ­ρη­δες και και­ρι­κά φαι­νό­με­να. Για αυτό, σε δεύ­τε­ρο χρόνο, δη­μιουρ­γή­σα­με κά­ποια αί­θρια, ώστε να υπάρ­χει αυτή η εναλ­λα­γή εξω­τε­ρι­κών και εσω­τε­ρι­κών χώρων, που ευ­νο­εί αυτή την ευ­χά­ρι­στη κα­λο­και­ρι­νή ζωή.

Ποιες οι δυ­σκο­λί­ες κατά τη διάρ­κεια της υλο­ποί­η­σης της με­λέ­της;

Οι δυ­σκο­λί­ες ήταν πολ­λές. Κα­ταρ­χάς επει­δή βρι­σκό­μα­σταν στην πιο βα­θειά οι­κο­νο­μι­κή κρίση, θε­λή­σα­με, και γιατί είναι στη φι­λο­σο­φία μας ως γρα­φείο, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με μόνο το­πι­κά συ­νερ­γεία και υλικά. Για αυτό επι­λέ­ξα­με να είναι το μπε­τόν εμ­φα­νές και ήταν το δο­μι­κό στοι­χείο. Ολος ο ορ­γα­νι­σμός είναι αυτό που φαί­νε­ται και όλο το κτί­ριο χτί­στη­κε σαν μια γέ­φυ­ρα, ένα δο­κά­ρι. Τις δυ­σκο­λί­ες μάς τις έβαζε το τοπίο. Επρε­πε να κά­νου­με κάτι σαν βε­λο­νι­σμό πάνω στην πρώτη “κα­λού­πω­ση”. Η σκα­λω­σιά έπρε­πε να μπει πολύ συ­γκε­κρι­μέ­να, να “πα­τή­σει” με τέ­τοιο τρόπο ώστε να μην πέσει ο βρά­χος. Η επι­θυ­μη­τή ποιό­τη­τα του μπε­τού ήταν δύ­σκο­λο να επι­τευ­χθεί, αλλά τε­λι­κά την βρή­κα­με και τα κα­τα­φέ­ρα­με. Μετά θέ­λα­με να το αφή­σου­με λι­γό­τε­ρο επε­ξερ­γα­σμέ­νο, πιο “rough”, άλλο που μετά οι μά­στο­ρες επέ­μει­ναν να το γυα­λί­σου­με και να το τε­λειο­ποι­ή­σου­με. Και το κά­να­με.

Χρη­σι­μο­ποι­ή­σα­τε συ­νερ­γεία με αν­θρώ­πους του νη­σιού. Ποιά τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα αυτής της επι­λο­γής;

Πολλά. Κα­ταρ­χήν οι ντό­πιοι ένιω­θαν μια υπε­ρη­φά­νεια με το να συμ­με­τέ­χουν σε ένα τέ­τοιο έργο. Υπάρ­χουν για αυτό διά­φο­ρες ιστο­ρί­ες, όπως αυτή που επι­στρέ­φο­ντας οι ιδιο­κτή­τες στο σπίτι βρή­καν τον ηλε­κτρο­λό­γο με τη γυ­ναί­κα του να πί­νουν κρασί, γιατί ο τε­λευ­ταί­ος ήθελε να της δεί­ξει πού ερ­γά­ζε­ται. Και δεν ήταν οι μόνοι. Τα άλλα παι­διά που δού­λευαν στο σπίτι έφερ­ναν τις οι­κο­γέ­νειές τους για τον ίδιο λόγο. Γε­νι­κά ήταν πολύ θε­τι­κό και για το νησί, γιατί ένα τέ­τοιο κτί­ριο τόσο δια­φο­ρε­τι­κό είχε πολύ θε­τι­κή αντα­πό­κρι­ση και απή­χη­ση. Φά­νη­κε γε­νι­κό­τε­ρα το ελ­λη­νι­κό “με­ρά­κι”, αφού όλοι έβα­λαν τα δυ­να­τά τους βλέ­πο­ντας ότι αυτό το έργο θα απο­τε­λού­σε μια πηγή υπε­ρη­φά­νειας για τον τόπο τους.

Υπάρ­χει κά­ποιο βα­σι­κό στοι­χείο πρω­το­τυ­πί­ας;

Επει­δή αυτό το σπίτι είναι σε πρό­βο­λο και δεν έχει με­γά­λα θε­μέ­λια, έχει κα­τα­σκευα­στεί και κα­λου­πω­θεί όλο μαζί, τα τοι­χώ­μα­τα και οι πλά­κες, όπως γί­νε­ται σε μια πι­σί­να. Ολο αυτό είναι κάτι και­νούρ­γιο και εν­δια­φέ­ρον κα­τα­σκευα­στι­κά. Μά­θα­με πολλά ως γρα­φείο μέσα από την κα­τα­σκευή αυτού του σπι­τιού. Και βε­βαί­ως μάς άνοι­ξε πολ­λές πόρ­τες.

Σε ποια στιγ­μή νιώ­σα­τε τη με­γα­λύ­τε­ρη ικα­νο­ποί­η­ση μετά την υλο­ποί­η­ση αυτού του σπι­τιού;

Είχε έρθει με βαν ο 20χρο­νος γιος των ιδιο­κτη­τών με οκτώ φί­λους του και μας είπαν με­τέ­πει­τα οι γο­νείς του πως ενώ συ­νή­θι­ζαν να κά­νουν ως παρέα πάρα πολύ θό­ρυ­βο, με το που μπή­καν στο σπίτι, στα­μά­τη­σαν να μι­λά­νε. Επι­κρά­τη­σε η από­λυ­τη σιγή. Κά­θι­σαν όλοι στο πά­τη­μα μπρο­στά στο με­γά­λο πα­ρά­θυ­ρο, που δίνει θέα στο Αι­γαίο, και μας με­τέ­φε­ραν πως αυτό ήταν σαν μια θρη­σκευ­τι­κή στιγ­μή κα­τά­νυ­ξης για όλους. Ηταν κάτι που μας χα­ρο­ποί­η­σε γιατί αυτό το σπίτι βγά­ζει ηρε­μία και δέος για το τοπίο.

Πηγή newmoney.gr