Τα ραντεβού (με την βλακεία)

Στην χθε­σι­νο­βρα­δινή ομιλία της η Κων­στα­ντο­πού­λου επι­χεί­ρησε να εκμε­ταλ­λευ­τεί πολι­τικά τα τραγικά γεγο­νότα των θανάτων των δύο σπου­δα­στών από τις ανα­θυ­μιά­σεις του μαγκα­λιού αλλά και του κορι­τσιού στην Θεσ­σα­λο­νίκη, για να πείσει για την σκλη­ρό­τητα των μνη­μο­νίων. Η καπη­λεία νεκρών είναι Υβρις, από όπου κι εάν προ­έρ­χε­ται. Και δυστυ­χώς αυτή την ΄Υβριν την δια­πράτ­τουν όλοι, είτε από δεξιά, είτε από αρι­στερά, ανα­λό­γως πως τους βολεύει. Επι­πλέον, προ­σέ­βαλε βάναυσα τον πρω­θυ­πουργό, σφε­τε­ρί­στηκε ξεδιά­ντροπα τα συμ­φέ­ρο­ντα του λαού ερμη­νεύ­ο­ντας όπως αυτή νομίζει την λαϊκή βούληση. Δεν λογα­ριά­ζει απο­λύ­τως τίποτα, δεν ορρωδεί προ ουδενός. Δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ στο κοι­νο­βού­λιο, από ανώτατο πολι­τειακό παρά­γο­ντα, λόγος περισ­σό­τερο ιταμός και προ­σβλη­τι­κός, στο όνομα μιας επα­νά­στα­σης. Οι επα­να­στά­σεις έχουν ορα­μα­τι­στές ηγέτες και κυρίως σχέδιο, που ουδεμία σχέση έχει με προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες…