Δεκτή εν μέρει αγωγή πολίτη κατά του Δήμου Ρόδου για τραυματισμό του με ποδήλατο σε λακκούβα

Με την υπ’ αρίθμ. Α75/2024 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή που άσκη­σε ένας ημε­δα­πός κατά του Δήμου Ρόδου διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση για βλά­βες που υπέ­στη όταν τρο­χός πο­δη­λά­του του έπεσε σε λακ­κού­βα με απο­τέ­λε­σμα να πέσει και να τραυ­μα­τι­στεί.

Το δι­κα­στή­ριο υπο­χρε­ώ­νει τον ενα­γό­με­νο Δήμο Ρόδου να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το ποσό των 2.000 ευρώ νο­μι­μο­τό­κως από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής και μέχρι την πλήρη εξό­φλη­ση, με το επι­τό­κιο που ορί­ζε­ται στην πα­ρά­γρα­φο 1 του άρ­θρου 45 του ν. 4607/2019.

Οπως πε­ριέ­γρα­ψε στην αγωγή του, την 16η Αυ­γού­στου 2022 και περί ώρα 22:00 οδη­γού­σε το πο­δή­λα­τό του, με επι­μέ­λεια και σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες οδι­κής κυ­κλο­φο­ρί­ας, στο κέ­ντρο της Ρόδου και συ­γκε­κρι­μέ­να στην οδό Γ. Πα­πα­νι­κο­λά­ου με κα­τεύ­θυν­ση από την οδό 7ης Μαρ­τί­ου προς την Ακτή Μια­ού­λη.

Εκι­νεί­το στο άκρο δεξιό της οδού με τα­χύ­τη­τα πε­ρί­που 10 χλμ/ώρα. Η οδός Γ. Πα­πα­νι­κο­λά­ου είναι δι­πλής κα­τεύ­θυν­σης, με πλά­τος οδο­στρώ­μα­τος 8,1 μέτρα, και με μια λω­ρί­δα κυ­κλο­φο­ρί­ας ανά κα­τεύ­θυν­ση. Μόλις έφτα­σε στο ύψος της φιν­λαν­δι­κής κα­φε­τέ­ριας- εστια­το­ρί­ου ο εμπρό­σθιος τρο­χός του πο­δη­λά­του του έπεσε σε σχη­μα­τι­σθεί­σα επί του οδο­στρώ­μα­τος, της ανω­τέ­ρω οδού, λακ­κού­βα η οποία δεν ήταν εμ­φα­νής, σφη­νώ­θη­κε σ’ αυτή και δεν μπό­ρε­σε να την ξε­πε­ρά­σει.

Ελ­λεί­ψει σχε­τι­κής προει­δο­ποι­η­τι­κής σή­μαν­σης δεν ήταν δυ­να­τό να αντι­λη­φθεί τη λακ­κού­βα και το βάθος της για να κάνει απο­φευ­κτι­κό ελιγ­μό με απο­τέ­λε­σμα, από τον από­το­μο και έντο­νο κρα­δα­σμό, τόσο το πο­δή­λα­τό του όσο και εκεί­νος να πέ­σουν επί του οδο­στρώ­μα­τος και αφε­νός μεν το πο­δή­λα­το να υπο­στεί υλι­κές ζη­μί­ες, εκεί­νος δε να τραυ­μα­τι­σθεί.

Κατά την πτώση του αυτή και πα­ρό­λο που φο­ρού­σε εγκε­κρι­μέ­νου τύπου κρά­νος, κα­νο­νι­κά δε­μέ­νο, χτύ­πη­σε στο κε­φά­λι και προ­κλή­θη­καν εκ­δο­ρές.

Επί­σης, ζα­λί­στη­κε και πα­ρό­τι δεν έχασε τις αι­σθή­σεις του, δεν είχε πλήρη διαί­σθη­ση του τι του είχε συμ­βεί.

Πε­ρα­στι­κοί και του­ρί­στες έσπευ­σαν να τον βοη­θή­σουν, κά­λε­σαν αστυ­νο­μία και ασθε­νο­φό­ρο του ΕΚΑΒ και τε­λι­κά δια­κο­μί­σθη­κε στο Τμήμα Επει­γό­ντων του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου.

Εκεί μετά από αξο­νι­κή το­μο­γρα­φία εγκε­φά­λου και θώ­ρα­κος και λοι­πές ια­τρι­κές εξε­τά­σεις δια­πι­στώ­θη­κε ότι είχε υπο­στεί κά­ταγ­μα σφη­νοει­δούς αρι­στε­ρά, εκ­δο­ρές στο σώμα και στο πρό­σω­πό του, κα­κώ­σεις στο θώ­ρα­κα, ενώ οι ια­τροί προ­έ­βη­σαν σε ράμ­μα­τα στο αρι­στε­ρό του φρύδι.

Από το Νο­σο­κο­μείο εξήλ­θε πολ­λές ώρες αρ­γό­τε­ρα με οδη­γί­ες για ανά­παυ­ση, φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή με αναλ­γη­τι­κά φάρ­μα­κα και επα­νε­ξέ­τα­ση μετά από δέκα ημέ­ρες.

Στις 26 Αυ­γού­στου 2022 λόγω ανυ­πό­φο­ρων πόνων του χο­ρη­γή­θη­κε αναρ­ρω­τι­κή άδεια 14 ημε­ρών. Ήδη ακόμα σή­με­ρα η υγεία του δεν έχει πλή­ρως απο­κα­τα­στα­θεί.

Όπως εκ των υστέ­ρων πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε κι άλλοι οδη­γοί αλλά και πεζοί, που προ­σπα­θούν να δια­σχί­σουν το δρόμο, έχουν χάσει την ισορ­ρο­πία τους στο ση­μείο αυτό, που πρό­κει­ται για ση­μείο «καρ­μα­νιό­λα», για μια αν­θρώ­πι­νη πα­γί­δα, ενώ οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες και κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής ενη­μέ­ρω­σαν ότι είχαν εγκαί­ρως και προ πολ­λού ει­δο­ποι­ή­σει το Δήμο Ρόδου, όμως αυτός εγκλη­μα­τι­κά αδια­φό­ρη­σε.

Με την αγωγή του διεκ­δι­κεί να υπο­χρε­ω­θεί ο ενα­γό­με­νος Δήμος Ρόδου, όπως του κα­τα­βά­λει για ηθική βλάβη το ποσό των 10.000 €, νο­μι­μο­τό­κως από της επι­δό­σε­ως της αγω­γής και μέχρι την ολο­σχε­ρή του εξό­φλη­ση.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι τα όρ­γα­να του ενα­γό­με­νου Δήμου πα­ρό­τι όφει­λαν, στο πλαί­σιο της κατά νόμο αρ­μο­διό­τη­τάς του για συ­ντή­ρη­ση της εν λόγω οδού, να επι­βλέ­πουν την κα­τά­στα­ση του οδο­στρώ­μα­τός της και αφού δια­πι­στώ­σουν την ύπαρ­ξη της επί­μα­χης τομής, να λά­βουν άμεσα τα απα­ραί­τη­τα μέτρα επι­σκευ­ής του, άλλως να με­ρι­μνή­σουν για την προ­σω­ρι­νή έστω κά­λυ­ψη της τομής και την κα­τάλ­λη­λη το­πο­θέ­τη­ση σχε­τι­κής σή­μαν­σης στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο της οδού, ώστε οι οδη­γοί να προει­δο­ποιού­νται για τον επι­κεί­με­νο κίν­δυ­νο και την ανά­γκη να επι­δεί­ξουν αυ­ξη­μέ­νη προ­σο­χή και να απο­φευ­χθεί η πρό­κλη­ση ατυ­χη­μά­των, δεν προ­έ­βη­σαν σε καμία από τις εν λόγω ενέρ­γειες και οι πα­ρα­πά­νω πα­ρά­νο­μες πα­ρα­λεί­ψεις υλι­κών ενερ­γειών των ορ­γά­νων του ενα­γο­μέ­νου ήταν αντι­κει­με­νι­κά ικα­νές, κατά τη συ­νή­θη πο­ρεία των πραγ­μά­των και βάσει των δε­δο­μέ­νων της κοι­νής πεί­ρας, να επι­φέ­ρουν το ζη­μιο­γό­νο απο­τέ­λε­σμα, ήτοι την ανα­τρο­πή του πο­δη­λά­του του ενά­γο­ντος, με επα­κό­λου­θο ο ως άνω οδη­γός να χάσει τον έλεγ­χο του πο­δη­λά­του του, να πέσει στο οδό­στρω­μα και να τραυ­μα­τι­σθεί, το Δι­κα­στή­ριο κρί­νει ότι στοι­χειο­θε­τεί­ται αδι­κο­πρα­κτι­κή ευ­θύ­νη του ενα­γό­με­νου Δήμου, κατά τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 105-106 του Εισ.Ν.Α.Κ. και 932 του Α.Κ..

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Χρ. Μα­λια­ρά­κης.