Στις 25 Σεπτεμβρίου 2026 η δίκη για τον σοβαρό τραυματισμό γαμπρού στην πισίνα ξενοδοχείου τη νύχτα της γαμήλιας δεξίωσής του

• Η απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που απέρ­ριψε στο σύνολό της την αγωγή και έθεσε την ασφα­λι­στική εται­ρεία εκτός της κύριας δίκης, τίθεται υπό τον έλεγχο του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου • Στο επί­κε­ντρο βρί­σκο­νται ξανά τα μέτρα ασφα­λείας, η σήμανση της δεξα­με­νής και η κρίση περί απο­κλει­στι­κής υπαι­τιό­τη­τας του τραυ­μα­τι­σθέ­ντος

Νέο δικα­στικό κεφά­λαιο ανοίγει για την υπόθεση του γαμπρού ο οποίος, τα ξημε­ρώ­ματα της γαμή­λιας δεξί­ω­σής του σε ξενο­δο­χειακή μονάδα της Ρόδου, βούτηξε με το κεφάλι στην πισίνα και υπέστη κατάγ­ματα στην αυχε­νική μοίρα της σπον­δυ­λι­κής στήλης. Η διαφορά θα απα­σχο­λή­σει το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου στις 25 Σεπτεμ­βρίου 2026, έπειτα από την άσκηση 3 εφέσεων κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης.

Σε πρώτο βαθμό η κύρια αγωγή απορ­ρί­φθηκε εξ ολο­κλή­ρου, το ατύχημα απο­δό­θηκε σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα του ενά­γο­ντα, ενώ ως προς την ασφα­λι­στική εται­ρεία κρίθηκε ότι ελλεί­πει η παθη­τική νομι­μο­ποί­ηση. Το ποιος από τους δια­δί­κους άσκησε καθεμία από τις 3 εφέσεις και με ποιους λόγους δεν έχει γίνει προς το παρόν γνωστό.

Το χρονικό της νύχτας του γάμου

Το περι­στα­τικό ανά­γε­ται στις 25 Οκτω­βρίου 2019, όταν σε ξενο­δο­χειακή μονάδα του νησιού είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί η γαμήλια δεξίωση, σε χώρο με γυάλινο θόλο και κεντρική πισίνα. Η δεξα­μενή, όπως προ­κύ­πτει, είχε κυμαι­νό­μενο βάθος από 1 έως 1,70 μέτρα και επι­φά­νεια περίπου 361 τετρα­γω­νι­κών μέτρων. Στο κέντρο της υπήρχε στρογ­γυλή νησίδα περίπου 63 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, στην οποία οδη­γού­σαν 2 διά­δρο­μοι με μορφή γέφυρας.

Γύρω στις 04.00 τα ξημε­ρώ­ματα της 26 Οκτω­βρίου 2019 η γιορτή πλη­σί­αζε στο τέλος της και στον χώρο παρέ­με­ναν περίπου 30 καλε­σμέ­νοι. Ο γαμπρός ανέβηκε στη νησίδα για να χορέψει και αμέσως μετά βούτηξε με το κεφάλι στο νερό. Χτύπησε στον πυθμένα και ανα­δύ­θηκε επι­πλέ­ο­ντας μπρού­μυτα.

Οι παρευ­ρι­σκό­με­νοι τον έβγαλαν άμεσα από το νερό για να μην πνιγεί. Κλήθηκε ασθε­νο­φόρο, το οποίο τον μετέ­φερε στα επεί­γο­ντα του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου.

Στο νοσο­κο­μείο υπο­βλή­θηκε σε δια­δο­χι­κές απει­κο­νι­στι­κές εξε­τά­σεις, με αξο­νι­κές και μαγνη­τική τομο­γρα­φία στην αυχε­νική μοίρα, αλλά και έλεγχο εγκε­φά­λου και θωρα­κι­κής μοίρας. Την ίδια ημέρα οδη­γή­θηκε στο χει­ρουρ­γείο, όπου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε πρόσθια σπον­δυ­λο­δε­σία από τον τέταρτο έως τον έβδομο σπόν­δυλο. Ακο­λού­θησε νοση­λεία στη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας.

Εξι­τή­ριο έλαβε στις 18 Νοεμ­βρίου 2019. Η διά­γνωση έκανε λόγο για κάταγμα αυχε­νι­κής μοίρας σπον­δυ­λι­κής στήλης και κάταγμα άλλων καθο­ρι­σμέ­νων αυχε­νι­κών σπον­δύ­λων.

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε τον Αύγου­στο του 2024 και στρά­φηκε τόσο κατά της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας όσο και κατά ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας, η οποία, όπως ισχυ­ρί­στηκε ο ενάγων, κάλυπτε την αστική ευθύνη από τη λει­τουρ­γία των εγκα­τα­στά­σεων. Τα αιτού­μενα κον­δύ­λια ήταν υψηλά.

Πώς έκρινε το Πρω­το­δι­κείο τα μέτρα ασφα­λείας

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου αξιο­λό­γησε ένορκες βεβαιώ­σεις μαρ­τύ­ρων και των 2 πλευρών, φωτο­γρα­φίες των οποίων η γνη­σιό­τητα δεν αμφι­σβη­τή­θηκε και τεχνική έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μό­νων. Έλαβε επίσης υπόψη τεχνική περι­γραφή των πισινών του ξενο­δο­χείου από το 2009, από την οποία αντλή­θη­καν τα χαρα­κτη­ρι­στικά της δεξα­με­νής και της νησίδας.

Δέχθηκε ότι υπήρχαν επι­δα­πέ­διες σημάν­σεις τόσο στην εξω­τε­ρική περί­με­τρο της πισίνας όσο και γύρω από τη νησίδα, με ένδειξη του βάθους ανά περιοχή. Σε εμφανή σημεία υπήρχαν ενη­με­ρω­τι­κές πινα­κί­δες με κανόνες ασφα­λείας και οδηγίες ορθής χρήσης. Ανάμεσά τους περι­λαμ­βά­νο­νταν η απα­γό­ρευση κατά­δυ­σης, το ωράριο λει­τουρ­γίας, η απα­γό­ρευση χρήσης μετά από κατα­νά­λωση αλκοόλ και πολ­λα­πλές ενδεί­ξεις που απα­γό­ρευαν τη βουτιά.

Ιδιαί­τερη μνεία έγινε στον φωτισμό. Κατά την απόφαση, ο φωτι­σμός εντός του θόλου και μέσα στην πισίνα, με υπο­βρύ­χια χωνευτά φωτι­στικά, ήταν επαρκής ακόμη και τις νυχτε­ρι­νές ώρες. Το δικα­στή­ριο συνέ­δεσε την επάρ­κεια αυτή με το γεγονός ότι περισ­σό­τε­ροι μάρ­τυ­ρες περιέ­γρα­ψαν με ακρί­βεια τις κινή­σεις του γαμπρού πριν από τη βουτιά, στοι­χείο που κατά την κρίση του δείχνει ότι το οπτικό πεδίο δεν ήταν σκο­τεινό ή ασαφές.

Ο επόπτης, το ωράριο και η χρήση της πισίνας στη δεξίωση

Αντι­κεί­μενο αντι­πα­ρά­θε­σης υπήρξε το αν όφειλε να βρί­σκε­ται επόπτης ή προ­σω­πικό ασφα­λείας στην πισίνα κατά τη διάρ­κεια της δεξί­ω­σης. Το Πρω­το­δι­κείο έκρινε ότι η υπο­χρέ­ωση παρου­σίας εκπαι­δευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού αφορά τις ώρες λει­τουρ­γίας της κολυμ­βη­τι­κής δεξα­με­νής, ενώ η δεξίωση είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί σε χρόνο κατά τον οποίο η πισίνα δεν λει­τουρ­γούσε ως χώρος κολύμ­βη­σης. Υπό τις συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες, η απουσία επόπτη δεν θεω­ρή­θηκε παρά­λειψη ικανή να θεμε­λιώ­σει από μόνη της ευθύνη.

Ανα­πό­δει­κτος κρίθηκε και ο ισχυ­ρι­σμός ότι είχε συμ­φω­νη­θεί η χρήση της πισίνας στο πλαίσιο της γαμή­λιας εκδή­λω­σης. Τέτοια συμ­φω­νία δεν προ­έ­κυψε από το ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό της δεξί­ω­σης. Το δικα­στή­ριο σημεί­ωσε ακόμη ότι, κατά την κοινή πείρα, στις γαμή­λιες δεξιώ­σεις η πισίνα έχει κυρίως αισθη­τικό ρόλο, κάτι που ενι­σχύ­θηκε από το ότι οι καλε­σμέ­νοι δεν είχαν μαζί τους εξο­πλι­σμό κολύμ­βη­σης.

Η απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα

Το συμπέ­ρα­σμα ήταν ότι η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία είχε λάβει τα απαι­τού­μενα μέτρα επι­μέ­λειας. Το ατύχημα απο­δό­θηκε σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα του ενά­γο­ντα, με το σκε­πτικό ότι ο μέσος συνετός άνθρω­πος όφειλε να δείξει αυξη­μένη προσοχή πριν επι­χει­ρή­σει βουτιά με το κεφάλι σε πισίνα με τέτοιο βάθος και με εμφα­νείς προει­δο­ποι­ή­σεις. Εφόσον δεν δια­πι­στώ­θηκε υπαι­τιό­τητα της επι­χεί­ρη­σης, δεν επι­δι­κά­στηκε κανένα από τα αιτού­μενα ποσά.

Η θέση της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας

Ως προς την ασφα­λι­στική εται­ρεία, το Πρω­το­δι­κείο δέχθηκε έλλειψη παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης. Έκρινε ότι επρό­κειτο για προ­αι­ρε­τική ασφά­λιση αστικής ευθύνης ξενο­δο­χείου, στην οποία ο ζημιω­θείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση κατά του ασφα­λι­στή αλλά μόνο κατά του λήπτη της ασφά­λι­σης. Με άλλα λόγια, ο τραυ­μα­τι­σθείς δεν μπο­ρούσε να στραφεί απευ­θείας κατά της ασφα­λι­στι­κής, ακόμη και αν το ξενο­δο­χείο ήταν ασφα­λι­σμένο για τέτοιους κιν­δύ­νους.

Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία είχε από την πλευρά της ανα­κοι­νώ­σει τη δίκη και είχε προ­σε­πι­κα­λέ­σει την ασφα­λι­στική ως δικο­νο­μική εγγυ­ή­τρια, ασκώ­ντας παράλ­ληλα παρε­μπί­πτουσα αγωγή για την περί­πτωση κατα­δί­κης της. Μετά την απόρ­ριψη της κύριας αγωγής, η προ­σε­πί­κληση δεν εξε­τά­στηκε ως άνευ αντι­κει­μέ­νου και η παρε­μπί­πτουσα αγωγή απορ­ρί­φθηκε λόγω έλλει­ψης εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος. Και εκεί τα έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν.

Στην πρω­τό­δικη δίκη την ενα­γό­μενη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία εκπρο­σώ­πη­σαν οι κ.κ. Ευθύ­μιος Δημη­τριά­δης και Φωτεινή Κεφα­λί­δου. Τον ενά­γο­ντα εκπρο­σώ­πησε ο κ. Δημή­τριος Απο­στο­λάς, ενώ την ενα­γό­μενη ασφα­λι­στική εται­ρεία ο κ. Δημή­τριος Βου­τσι­νάς.