Μ. Κεφαλογιάννης: «Ο Αλ. Τσίπρας είναι ένας πολιτικά επικίνδυνος Πρωθυπουργός»

Κύριε Κεφα­λο­γιάννη, να ξεκι­νή­σουμε με τις εξε­λί­ξεις σε πολι­τικό επίπεδο σχετικά με την ψήφιση του 4ου Μνη­μο­νίου, παράλ­ληλα με τα επώδυνα και ακόμη πιο βαριά μέτρα τα οποία έφερε η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Από την άλλη, μας μιλούν για αντί­με­τρα. Τι λέτε γι αυτό;

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός, που συνει­δητά ψεύ­δε­ται, υπο­σχό­με­νος τον περα­σμένο Νοέμ­βριο το άμεσο κλεί­σιμο της 2ης αξιο­λό­γη­σης στην ερχό­μενη συνε­δρί­αση του Eurogroup στις αρχές Δεκεμ­βρίου και έχουμε φτάσει στα μέσα Ιουνίου και η χώρα και η πραγ­μα­τική οικο­νο­μία σέρ­νο­νται επί μήνες.

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός, που συνει­δητά ψεύ­δε­ται, λέγο­ντας «ούτε ένα ευρώ μέτρα για να κλείσει η αξιο­λό­γηση» και παίρνει μέτρα 5 δις ευρώ.

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός, που συνει­δητά ψεύ­δε­ται, λέγο­ντας ότι «η προ­νο­μο­θέ­τηση μέτρων για το 2019 και 2020 είναι ξένη προς το Ελλη­νικό Σύνταγμα, ξένη προς τη Δημο­κρα­τία, ξένη προς το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο» και νομο­θε­τεί μέτρα για το 2019 και 2020. Ο κατά τα άλλα πρω­θυ­πουρ­γός, που μας έλεγε ότι «είναι κάθε λέξη του Συντάγ­μα­τος» (!!!)

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός, που συνει­δητά ψεύ­δε­ται, υπο­σχό­με­νος έξοδο από την κρίση και τα μνη­μό­νια και την ίδια ώρα υπο­γρά­φει ένα 4ο μνη­μό­νιο διαρ­κείας.

Δεν είναι απλά ένας ανα­ξιό­πι­στος πρω­θυ­πουρ­γός, που θα τιμω­ρη­θεί πολι­τικά με βαριά ήττα στις επό­με­νες εκλογές.

Είναι ένας πολι­τικά επι­κίν­δυ­νος πρω­θυ­πουρ­γός, που η μόνη πραγ­μα­τική υπη­ρε­σία που μπορεί να προ­σφέ­ρει στη χώρα είναι η άμεση παραί­τησή του.

Ένας πολι­τι­κός αρχηγός, που συνει­δητά ψεύ­δε­ται ασύ­στολα. Είτε τώρα που είναι στην κυβέρ­νηση για να δια­τη­ρη­θεί στην εξουσία είτε όταν ήταν στην αντι­πο­λί­τευση για να ανέβει στο «τραίνο της εξου­σίας».

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός, που πριν λίγες μέρες, κατέ­θεσε προς ψήφιση προ­α­παι­τού­μενα ή αλλαγές επί τα χείρω σε ήδη ψηφι­σμένα μέτρα που απαι­τούν οι δανει­στές όχι με νομο­σχέ­διο αλλά με τη μορφή τρο­πο­λο­γιών σε μία κύρωση συμ­φω­νίας για την Αλιεία!!!.

Ένας πρω­θυ­πουρ­γός που τον ενδια­φέ­ρει το κομ­μα­τικό του συμ­φέ­ρον. Νοιά­ζε­ται πραγ­μα­τικά μόνο για την πάση θυσία προ­σω­πική του πολι­τική επι­βί­ωση.

Ας πάμε τώρα στα «περί­φημα» και πολυ­δια­φη­μι­σμένα αντί­με­τρα. Την καρα­μέλα στο στόμα κάθε στε­λέ­χους του ΣΥΡΙΖΑ. Το «θρίαμβο της σκληρής δια­πραγ­μά­τευ­σης». Που πέτυχε τα σκληρά μέτρα περι­κο­πών των συντά­ξεων και μείωσης του αφο­ρο­λό­γη­του να εφαρ­μο­στούν οπωσ­δή­ποτε από το 2019 και τα λεγό­μενα αντί­με­τρα να τελούν υπό την αίρεση του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου σύμφωνα με το “περί­φημο” άρθρο 15 του πολυ­νο­μο­σχε­δίου που ψήφισε η κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία στη Βουλή. Και βεβαίως προ­βλέ­πε­ται η ύπαρξη πλε­ο­να­σμά­των πέραν του 3,5% για να δοθούν τα υπο­τι­θέ­μενα αντί­με­τρα. Τι σημαί­νει αυτό; Ότι αν το πλε­ό­να­σμα είναι 3,5% δεν θα παρθεί κανένα αντί­με­τρο. Αν το πλε­ό­να­σμα είναι 3,7%, τα αντί­με­τρα που θα παρθούν δεν θα είναι 2% του ΑΕΠ ισόποσα με τα μέτρα των 5 δις ευρώ που σίγουρα θα εφαρ­μο­στούν αλλά 0,2% του ΑΕΠ δηλαδή 360 εκ ευρώ !!!.

Τι ανα­φέ­ρει, όμως, και αυτό το “περι­βό­ητο” άρθρο 15; Ότι αυτός που θα «υπο­γρά­ψει και θα κατο­χυ­ρώ­σει» το όποιο ποσοστό του πλε­ο­νά­σμα­τος θα είναι το Δ.Ν.Τ!!!.

Τα υπό­λοιπα σχόλια δικά σας.

Με αφορμή τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Ευρώπη, θα ήθελα το σχόλιό σας για το απο­τέ­λε­σμα του πρώτου γύρου των γαλ­λι­κών εκλογών. Ο Εμμα­νουέλ Μακρόν θα σημάνει μια νέα εποχή για την πολι­τική της Γαλλίας;

Το μεγάλο πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζει τα τελευ­ταία χρόνια η χώρα μας αλλά και η Ευρώπη είναι το πρό­βλημα του λαϊ­κι­σμού. Ένα πρό­βλημα που δια­περνά ορι­ζό­ντια το πολι­τικό σκηνικό. Ο λαϊ­κι­σμός δεν έχει χρώματα και ιδε­ο­λο­γίες. Ακρο­δε­ξιός λαϊ­κι­σμός, η Λεπέν στη Γαλλία, αρι­στε­ρός ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos στην Ισπανία, κεντρώος ο Γκρίλο στην Ιταλία, φιλε­λεύ­θε­ρος ο Φάρατζ στη Μεγάλη Βρε­τα­νία. Γιατί, ο λαϊ­κι­σμός έχει μόνο χαρα­κτη­ρι­στικά. Και γι΄αυτό ενώνει τελείως αντί­θετα ιδε­ο­λο­γικά κόμματα. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συγκυ­βέρ­νηση στην Ελλάδα. Μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Ο λαϊ­κι­σμός, όπου γης, δηλώνει δήθεν ότι μιλάει πάντα εξ ονό­μα­τος του λαού. Ότι είναι ο μόνος γνήσιος εκφρα­στής του. Η άποψή του δόγμα. Δεν δέχεται την άλλη άποψη. Δεν υπάρχει άλλη άποψη. Αμέσως προ­σπα­θεί να την απο­δο­μή­σει. Όχι, με επι­χει­ρή­ματα αλλά συνήθως με υβρι­στι­κούς ή μειω­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς. Δεν έχει φραγμό στις υπο­σχέ­σεις. Οι περισ­σό­τε­ρες εύηχες μεν αλλά ανέ­φι­κτες και ουτο­πι­κές.

Αλλά ευτυχώς τους τελευ­ταί­ους μήνες ο λαϊ­κι­σμός «βρίσκει πόρτα». Σε όλες τις πρό­σφα­τες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις στις χώρες της ΕΕ αρχίζει και «μπαίνει στη γωνία». Στην Ισπανία η σαρω­τική ήττα των Podemos, στην Ολλαν­δία η ήττα του ακρο­δε­ξιού λαϊ­κι­στή Βίλ­ντερς. Και πιο πρό­σφατο παρά­δειγμα, η νίκη Μακρόν στις προ­ε­δρι­κές εκλογές της Γαλλίας, ενός βαθιά Ευρω­παίου, μεταρ­ρυθ­μι­στή και φιλε­λεύ­θε­ρου πολι­τι­κού. Μία νίκη που είχε θετική συνέ­χεια και στις βου­λευ­τι­κές εκλογές. Πιστεύω βαθιά ότι η εκλογή Μακρόν θα έχει θετικό απο­τύ­πωμα όχι μόνο στην πολι­τική πορεία της Γαλλίας αλλά και στην επι­τά­χυνση της ευρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης. Που σήμερα –περισ­σό­τερο παρά ποτέ- καθί­στα­ται ανα­γκαία και απα­ραί­τητη.

Πώς βλέπετε να εξε­λίσ­σε­ται η κατά­σταση στην Μεγάλη Βρε­τα­νία μετά το πρό­σφατο εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα;

Τα τελευ­ταία χρόνια η χώρα έχει χάσει τον προ­σα­να­το­λι­σμό της. Κιν­δυ­νεύει από Μ. Βρε­τα­νία να γίνει μικρή Αγγλία. Ο προη­γού­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός προ­σέ­φυγε σε ένα αχρεί­α­στο δημο­ψή­φι­σμα που οδήγησε τη χώρα του εκτός Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και τον ίδιο εκτός πρω­θυ­πουρ­γίας στην ανα­γκα­στική πολι­τική συντα­ξιο­δό­τηση. Ένα δημο­ψή­φι­σμα, που το απο­τέ­λε­σμά του και τα επα­κό­λουθά του, θα δημιουρ­γή­σουν προ­βλή­ματα και στη συνοχή του Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου.

Η σημε­ρινή πρω­θυ­πουρ­γός απο­ζη­τώ­ντας προ­σω­πική πολι­τική νομι­μο­ποί­ηση και πιστεύ­ο­ντας ότι «θα κάνει υγιεινό περί­πατο» οδήγησε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Και «πέτυχε», να απο­λέ­σει το κόμμα της την αυτο­δυ­να­μία, η ίδια παρα­λίγο την πρω­θυ­πουρ­γία και η χώρα της τη δυνα­τό­τητα σκληρής δια­πραγ­μά­τευ­σης με την ΕΕ για την υλο­ποί­ηση του BREXIT.

Η απο­μό­νωση του Κατάρ, εκτι­μάτε ότι θα επι­φέ­ρει μια σειρά από αλυ­σι­δω­τές αντι­δρά­σεις στην περιοχή και τι περι­μέ­νουμε από την Τουρκία;

Καταρ­χήν, το ζήτημα της τρο­μο­κρα­τίας είναι σήμερα ένα από τα κορυ­φαία προ­βλή­ματα και στην ευρω­παϊκή και στην παγκό­σμια ατζέντα. Η απο­τε­λε­σμα­τική αντι­με­τώ­πιση της τρο­μο­κρα­τίας και η κατα­πο­λέ­μησή της είναι ευθύνη όλων μας στην Ευρώπη. Και φόρος τιμής στα μέχρι σήμερα αθώα θύματά της είναι αυτό ακριβώς. Να μην θρη­νή­σουμε και άλλα αθώα θύματα.

Τώρα, στην πιο εύφλε­κτη περιοχή του πλανήτη, στη Μέση Ανατολή, που επί πολλές δεκα­ε­τίες είχε γίνει εστία πολε­μι­κών συγκρού­σεων, καλό είναι να μην παί­ζουμε με τη φωτιά. Σήμερα στην περιοχή υπάρ­χουν δύο χώρες, το Ιράκ και η Συρία που ουσια­στικά τελούν υπό διάλυση.

Γι’ αυτό πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζουμε τα προ­βλή­ματα με σύνεση, νηφα­λιό­τητα και διπλω­μα­τική γλώσσα.

Όσον αφορά την Τουρκία, στην αρχή της κρίσης με την απο­μό­νωση του Κατάρ πήρε σαφή θέση υπέρ του Κατάρ και προ­χώ­ρησε σε εξαγ­γε­λίες για απο­στολή ακόμη και στρα­τιω­τι­κής δύναμης, προ­σπα­θώ­ντας σε μία δύσκολη περίοδο για αυτήν να κερ­δί­σει γεω­πο­λι­τι­κούς πόντους στην περιοχή. Μετά από τις σαφείς προει­δο­ποι­ή­σεις που έλαβε από τα υπό­λοιπα αραβικά κράτη προς το παρόν έχει υπο­χω­ρή­σει από τις αρχικές της εξαγ­γε­λίες.

Να περά­σουμε στις δημο­σκο­πή­σεις που φέρνουν τη Ν.Δ. μπροστά και σταθερά με μεγάλη διαφορά από τον Σύριζα (και στην πρόθεση ψήφου και στην παρά­σταση νίκης). Εκτι­μάτε ότι μπορεί να κερ­δί­σει αυτο­δυ­να­μία όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης;

Το ό,τι η Νέα Δημο­κρα­τία προη­γεί­ται σταθερά και μάλιστα με διαφορά δεν χρειά­ζε­ται να είναι κάποιος δημο­σκό­πος για να το κατα­λά­βει. Δεν χρειά­ζε­ται καν να παρα­κο­λου­θή­σει κάποια δημο­σκό­πηση. Το αφου­γκρα­ζό­μα­στε όλοι μας καθη­με­ρινά στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Το πιά­νουμε όλοι στο σφυγμό αγωνίας του κόσμου που έχει στα χείλη του ένα μόνο αίτημα: «Να φύγουν. Είναι η χει­ρό­τερη κυβέρ­νηση που γνώρισε ο τόπος». Σας το είπα και παρα­πάνω. Έχουν μόνο μία πραγ­μα­τική υπη­ρε­σία να προ­σφέ­ρουν στον ελλη­νικό λαό. Την άμεση προ­σφυγή στις κάλπες. Για να απο­κτή­σει επι­τέ­λους στα­θε­ρό­τητα η χώρα.

Πιστεύ­ετε ότι αν η Ν.Δ. γίνει κυβέρ­νηση θα μπο­ρέ­σει να επα­να­φέ­ρει την χώρα στην κανο­νι­κό­τητα, με επεν­δύ­σεις, μείωση της φορο­λο­γίας και στα­θε­ρο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας;

Η Νέα Δημο­κρα­τία πιστεύει στις επεν­δύ­σεις, είναι στη φιλο­σο­φία της και στην ιδε­ο­λο­γία της. Πιστεύει στις επεν­δύ­σεις δημό­σιες και ιδιω­τι­κές αλλά και στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Στην παρα­γωγή νέου πλούτου. Που θα αυξήσει πραγ­μα­τικά το Ακα­θά­ρι­στο Εθνικό Προϊόν. Που δεν θα το μεγε­θύ­νει πλα­σμα­τικά. Πιστεύει, στη μείωση της φορο­λο­γίας και των φυσικών και των νομικών προ­σώ­πων. Πιστεύει, στις μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Δεν θα ρίχνει κρο­κο­δεί­λια δάκρυα. Ψευ­το­θρή­νους. Σαν τους σημε­ρι­νούς υπουρ­γούς του ΣΥΡΙΖΑ. Που έχουν μόνο μία «ιδε­ο­λο­γία». Την ιδε­ο­λη­ψία του από­λυ­του κρα­τι­κού παρεμ­βα­τι­σμού.

Και σε αυτή τη βάση, στη βάση της άμεσης προ­σέλ­κυ­σης επεν­δύ­σεων και στην υλο­ποί­ηση και εφαρ­μογή όλων των ανα­γκαίων μεταρ­ρυθ­μί­σεων θα προ­χω­ρή­σουμε. Για να επα­νέλ­θει το γρη­γο­ρό­τερο δυνατόν η χώρα στην κανο­νι­κό­τητα. Κάτι που διεκόπη βίαια στο τέλος του 2015 από τη δίψα του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία. Με όλα τα οδυνηρά απο­τε­λέ­σματα που η ελλη­νική κοι­νω­νία έχει βιώσει.