Eιρηνοδικείο Pόδου: Αντισυνταγματικές οι περικοπές σε μισθούς υπαλλήλων του ΕΦΚΑ!

Με απόφαση που εξέδωσε το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου κρίθηκε ότι η κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών Χρι­στου­γέν­νων, Πάσχα και αδείας που ελάμ­βα­ναν υπάλ­λη­λοι του ΕΦΚΑ στο πλαίσιο σχε­τι­κής πρό­βλε­ψης του Μεσο­πρό­θε­σμου Πλαι­σίου Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2013-2016, στη­ρί­ζε­ται σε διάταξη που τυγ­χά­νει ανε­φάρ­μο­στη ως αντι­κεί­μενη στο Σύνταγμα και στις έχουσες υπερ­νο­μο­θε­τική ισχύ δια­τά­ξεις των διεθνών συν­θη­κών, καθόσον στερεί από τους ενά­γο­ντες το δικαιού­μενο, ικα­νο­ποι­η­τικό και αξιο­πρε­πές επίπεδο δια­βί­ω­σης χαμη­λό­μι­σθων Ελλήνων μισθω­τών.

Πιο συγκε­κρι­μένα 5 δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι προ­σέ­φυ­γαν κατά του «ΕΦΚΑ» δια της πλη­ρε­ξου­σίας δικη­γό­ρου τους κ. Εύης Αρνι­θε­νού και ισχυ­ρί­στη­καν ότι, από τον ανα­φε­ρό­μενο για τον καθένα τους χρόνο και με τις αντί­στοι­χες ειδι­κό­τη­τες, συν­δέ­ο­νται με το ενα­γό­μενο με υπαλ­λη­λική σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, απα­σχο­λού­με­νοι στο υπο­κα­τά­στημα του στην Ρόδο (ΕΦΚΑ μισθω­τών Δωδε­κα­νή­σου), αμει­βό­με­νοι σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις περί ενιαίου μισθο­λο­γίου.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι οι απο­δο­χές τους δεν υπερ­βαί­νουν κατά μήνα το ποσό των 3.000 ευρώ, σε δωδε­κά­μηνη βάση, κατά το επίδικο χρονικό διά­στημα και ότι το ενα­γό­μενο προέβη σε δια­δο­χι­κές περι­κο­πές των επι­δο­μά­των εορτών των Χρι­στου­γέν­νων και Πάσχα και επι­δό­μα­τος αδείας και, τελικά, στην πλήρη κατάρ­γησή τους.

Ότι ειδι­κό­τερα οι εν λόγω περι­κο­πές είχαν ξεκι­νή­σει με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 1 του Ν. 3833/2010, με τις οποίες περιε­κό­πη­σαν κατά ποσοστό 30% τα επι­δό­ματα Χρι­στου­γέν­νων, Πάσχα και αδείας, με ανα­δρο­μική ισχύ από 01.01.2010. Ότι, δυνάμει των δια­τά­ξεων του άρθρου 3 του Ν. 3845/2010, τα εν λόγω επι­δό­ματα περιε­κό­πη­καν περαι­τέρω και καθο­ρί­σθη­καν στα ποσά των 500, 250 και 250 ευρώ αντί­στοιχα, με ανα­δρο­μική ισχύ από 01.06.2010, ότι, με το άρθρο 16 του Ν. 4024/2011 (ενιαίο μισθο­λό­γιο), επα­να­κα­θο­ρί­σθη­καν στα ίδια ποσά με ισχύ από 01.11.2011 και ότι με την υπο­πα­ρά­γραφο Γ.1 «ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ» (περ. 1) του άρθρου πρώτου του Ν. 4093/2012 «Έγκριση Μεσο­πρό­θε­σμου Πλαι­σίου Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2013-2016 – Επεί­γο­ντα Μέτρα Εφαρ­μο­γής του Ν. 4046/2012 και του Μεσο­πρό­θε­σμου Πλαι­σίου Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2013-2016» επήλθε ολο­σχε­ρής κατάρ­γησή τους από 01.01.2013.

Ισχυ­ρί­στη­καν ότι η διάταξη με την οποία καταρ­γή­θη­καν τα ανωτέρω επι­δό­ματα, ως αντι­κεί­μενη σε άρθρα του Συντάγ­μα­τος, στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της ΕΣΔΑ, που κυρώ­θηκε με το Ν.Δ. 53/1974 κι έχει υπερ­νο­μο­θε­τική ισχύ, στο άρθρο 26 του Διε­θνούς Συμ­φώ­νου για τα Ατομικά και Πολι­τικά Δικαιώ­ματα και στο άρθρο 4 παρ. 1 του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νω­νι­κού Χάρτη, είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική και ανί­σχυρη, διότι και στην αιτιο­λο­γική έκθεση του Ν. 4093/2012 ουδεμία αιτιο­λο­γία ανα­φέ­ρε­ται που να δικαιο­λο­γεί την σκο­πι­μό­τητα της εν λόγω καταρ­γή­σεως, όπως εκ του Συντάγ­μα­τος ρητά απαι­τεί­ται.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή εν μέρει την αγωγή τους και υπο­χρέ­ωσε τον ΕΦΚΑ να κατα­βά­λει σε καθένα από τους ενά­γο­ντες το συνο­λικό χρη­μα­τικό ποσό των 2.500 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επί­δο­σης της αγωγής, μέχρι την πλήρη εξό­φληση.

Κήρυξε εξάλλου την απόφασή του προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή ως προς την ανωτέρω κατα­ψη­φι­στική της διάταξη.