Η σκιά Τραμπ – ΔΝΤ στην υπόθεση του ελληνικού χρέους

Kαι η µονοµερής ενέρ­γεια της έκτα­κτης βο­ή­θειας στους συ­ντα­ξιού­χους να µην είχε υπάρ­ξει, κά­ποια άλλη αφορµή θα είχε… βρε­θεί για να κα­θυ­στε­ρή­σει την ανα­κοί­νω­ση των µέτρων άµεσης εφαρµογής για το χρέος…” µετά την “αρ­θρο­γρα­φία” Τόµσεν. Την άποψη αυτή δια­τύ­πω­σε, απα­ντώ­ντας σε σχε­τι­κό ερώτηµα του “Κ”, αρµόδιος πα­ρά­γο­ντας που εµπλέ­κε­ται στην υπό­θε­ση των µέτρων για την ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους. Σηµειώ­νει ότι “η αντί­δρα­ση των αγο­ρών” στην πε­ρί­πτω­ση ανα­κοί­νω­σης των βρα­χυ­πρό­θεσµων µέτρων χωρίς να υπάρ­χει κά­ποιου εί­δους από­φα­ση που να δίνει απα­ντή­σεις για τη βιωσιµότητα του χρέ­ους “θα µπο­ρού­σε να απο­βεί αρ­νη­τι­κά κα­θο­ρι­στι­κή” για τα ίδια τα µέτρα. Στο Εurοgroup και στο EWG υπάρ­χει έντο­νη ανη­συ­χία για το τι θα συµβεί στα µέτρα αν αυτά ανα­κοι­νω­θούν (µετα­τρο­πή των επι­το­κί­ων σε στα­θε­ρά) και ακο­λου­θή­σει η δηµοσί­ευ­ση έκ­θε­σης “Μη βιωσιµότη­τας” του χρέ­ους από το ΔΝΤ.

Κάτι τέ­τοιο θα οδη­γού­σε σε αχρή­στευ­ση κάθε πρά­ξης δια­σφά­λι­σης χαµηλών στα­θε­ρών επι­το­κί­ων στη θέση των κυµαινόµενων από τον ESM…

Επι­πλέ­ον, θα έβαζε εξαρ­χής απα­γο­ρευ­τι­κό στη δυ­να­τό­τη­τα έντα­ξης των ελ­λη­νι­κών οµολό­γων στο πρό­γραµµα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης της ΕΚΤ, αχρη­στεύ­ο­ντας τις συ­νέρ­γειες στις οποί­ες πο­ντά­ρει τόσο ο ESM όσο και το ΥΠΟΙΚ (ΟΔΔΗΧ) όσον αφορά τη δηµιουρ­γία ενός ευ­νοϊ­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, στο οποίο οι αγο­ρές θα µπο­ρού­σαν να δώ­σουν τις προσ­δο­κώµενες χαµηλές τιµέςγια στα­θε­ρά επι­τό­κια “ανταλ­λα­γής” στο ελ­λη­νι­κό χρέος.

 Τι έγινε τη Δευ­τέ­ρα το βράδυ

Στο πλαί­σιο αυτής της ανη­συ­χί­ας και, κυ­ρί­ως, µετά τη δηµοσί­ευ­ση του άρ­θρου Τόµσεν στις 12 Δεκεµβρίου, το γερµανικό ΥΠΟΙΚ, κά­νο­ντας χρήση σχε­τι­κού κα­νο­νισµού του EWG (δυ­να­τό­τη­τα να εκ­φρα­στούν αντιρ­ρή­σεις µε status vetoσε ορισµένο χρο­νι­κό διά­στηµα µετά τη συ­νε­δρί­α­ση), δή­λω­σε τη Δευ­τέ­ρα το βράδυ (12/12) την επι­φύ­λα­ξή του για το έκτα­κτο επίδοµα στους συ­ντα­ξιού­χους που λίγο πριν είχε ανα­κοι­νώ­σει η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση…

Η κί­νη­ση αυτή τη Δευ­τέ­ρα το βράδυ, και ενώ εξέ­πνεε το χρο­νι­κό διά­στηµα για να εκ­φρα­στούν αντιρ­ρή­σεις, από την πλευ­ρά του εκ­προ­σώ­που του γερµανι­κού ΥΠΟΙΚ δροµολό­γη­σε το προ­σω­ρι­νό “πάγωµα” της δια­δι­κα­σί­ας που θα οδη­γή­σει στην ανα­κοί­νω­ση των µέτρων, για το οποίο άρον-άρον ο πρό­ε­δρος του Eurogroup ανα­κοί­νω­σε ότι θα εξε­τα­στεί από το EWG.

Στο µεταξύ, βέ­βαια, η προ­σω­ρι­νή εκτίµηση των “θεσµών”, αν και αυ­στη­ρή ένα­ντι της Αθή­νας, ανα­γνω­ρί­ζει ότι το επίδοµα δεν οδη­γεί σε αστο­χία το πρό­γραµµα, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας, έτσι, έµµεσα τη “νοµιµότητα” της πρω­το­βου­λί­ας. Όµως η τε­λι­κή από­φα­ση θα λη­φθεί στο επόµενο EWG και είναι προ­φα­νές, πλέον, ότι θα επη­ρε­α­στεί από το αν θα υπάρ­ξει αλ­λα­γή στά­σης του ΔΝΤ ή το Ταµείο θα βγει επι­θε­τι­κά πριν από το τέλος του έτους µε έκ­θε­ση για τη “µη βιωσιµότητα” του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους.

Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση, θα αχρη­στευ­θεί οποια­δή­πο­τε σηµασία δροµολό­γη­σης των “βρα­χυ­πρό­θεσµων” µέτρων ελά­φρυν­σης του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους και θα εγκα­τα­λει­φθεί οποια­δή­πο­τε προσ­δο­κία έντα­ξης στο πρό­γραµµα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης.

Τράµπ και κα­θυ­στέ­ρη­ση

Το στοι­χείο που φαί­νε­ται να ανα­δει­κνύ­ε­ται ως ισχυ­ρό πλέον στην ει­κό­να της δια­πραγµάτευ­σης είναι το στοι­χείο µιας κα­θυ­στέ­ρη­σης µέχρι να υπάρ­ξει φόρµουλα συµβιβασµού µε το ΔΝΤ. Η κα­θυ­στέ­ρη­ση αυτή συν­δέ­ε­ται µε την πρό­θε­ση να εκ­φρα­στούν οι από­ψεις Τράµπ στο ΔΣ του ΔΝΤ. Το χρο­νι­κό διά­στηµα της κα­θυ­στέ­ρη­σης αναµένε­ται να αγ­γί­ξει ή και να ξε­πε­ρά­σει το πρώτο δίµηνο του 2017.

Αυτή η φόρµουλα δεν µπορεί να υπο­στη­ρι­χθεί παρά µόνο από ένα µοντέ­λο δέσµευσης της ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­σης για µέτρα “που θα δια­σφα­λί­ζουν πει­στι­κά” την επί­τευ­ξη των στό­χων του προ­γράµµατος µεσο­πρό­θεσµα, ήτοι του­λά­χι­στον για µία πε­ντα­ε­τία µετά το 2018. Η φόρµουλα αυτή προς το παρόν απο­τε­λεί αντι­κείµενο διαµόρ­φω­σης από τους “θεσµούς”, έπει­τα από εντο­λή του τε­λευ­ταί­ου Eurogroup, και θα ακο­λου­θή­σει τη λο­γι­κή ενός µηχα­νισµού ανά­λο­γου του ισχύ­ο­ντος “κόφτη”, µε τη δια­φο­ρά ότι θα έχει ισχύ µετά το πρό­γραµµα και θα είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο “ισχυ­ρός”, όπως έχει απαι­τή­σει το ΔΝΤ.

Κάτι τέ­τοιο, όµως, είναι αµφί­βο­λο αν µπο­ρούν να το αντέ­ξουν και να το ενσωµατώ­σουν οι πο­λι­τι­κές αντο­χές της κυ­βέρ­νη­σης, γε­γο­νός που γεννά πε­ρι­πλο­κές τις οποί­ες δεν φαί­νε­ται ότι έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα να ξε­πε­ρα­στούν η συ­νά­ντη­ση Τσί­πρα-Μέρ­κελ.

capital.gr