A-τυπος και υπογραμμός: Tο χρέος και η υπόσχεση

Οι άνθρω­ποι δεν είναι αριθμοί… Παγκό­σμια Ημέρα Θυμάτων Τρο­χαίων Ατυ­χη­μά­των σήμερα, για όσους ευτύ­χη­σαν να μην έχουν θύμα τρο­χαίου στο σπίτι τους. Γιατί, όσες οικο­γέ­νειες έχουν μέλος με ανα­πη­ρία εξαι­τίας τρο­χαίου ή ακόμα χει­ρό­τερα, έχασαν δικό τους άνθρωπο, δεν χρειά­ζο­νται μια ημέρα τον χρόνο για να θυμη­θούν. Δεν ξεχνούν, δεν θα ξεχά­σουν ποτέ, κάθε μέρα είναι ίδια μέρα, ανυ­πό­φορη…

Παρα­τη­ρώ­ντας τα στα­τι­στικά της ΕΛ.ΑΣ, βλέπει κανείς μόνον αριθ­μούς. Μαθη­μα­τι­κές πράξεις, προ­σθα­φαι­ρέ­σεις, άθροι­σμα, πότε είχαμε περισ­σό­τε­ρους, πότε λιγό­τε­ρους νεκρούς. Πίσω από τους αριθ­μούς υπάρ­χουν άνθρω­ποι, υπάρ­χουν μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους, παιδιά που έχασαν τους γονείς τους, αδέλφια που έχασαν τα αδέλφια τους, σύντρο­φοι που έχασαν τους συντρό­φους τους, υπάρ­χουν μάτια που δεν στε­γνώ­νουν ποτέ… Μέχρι να κλεί­σουν.

Πίσω από τους αριθ­μούς υπάρ­χουν άνθρω­ποι που έμειναν καθη­λω­μέ­νοι σε ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο, υπέ­στη­σαν ακρω­τη­ρια­σμούς, άνθρω­ποι που η ζωή τους άλλαξε σε μια στιγμή. Σε μια κακιά στιγμή. Και ο λογι­σμός τους όλο και γυρίζει σε εκείνη την κακιά στιγμή… Αν φορούσα κράνος, αν φορούσα ζώνη, αν δεν είχα πιεί, αν δεν είχε πιει αυτός που με χτύπησε, αν δεν είχα περάσει με κόκκινο, αν δεν είχε περάσει ο άλλος, αν είχα στα­μα­τή­σει στο STOP, αν δεν χρη­σι­μο­ποιούσα το κινητό μου εγώ, αν δεν το χρη­σι­μο­ποιούσε ο άλλος, αν, αν, αν…. Αν είχαμε σωστή οδική συμπε­ρι­φορά, αν δεν πιστεύ­αμε ότι τα τροχαία δεν αφορούν εμάς, αν δεν ήμασταν τόσο σίγου­ροι για τον εαυτό μας όταν κρατάμε τιμόνι, πολλά θύματα τρο­χαίων ατυ­χη­μά­των θα ήταν ακόμα εδώ, πολλά θύματα θα στέ­κο­νταν στα πόδια τους.

Οποιος κρατά στα χέρια του τιμόνι, είναι εν δυνάμει θύμα και θύτης τρο­χαίου. Η μόνη άμυνα είναι η σωστή οδική συμπε­ρι­φορά, η σωστή εκπαί­δευση.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους δρόμους, για να αντι­λη­φθεί ότι δεν ξέρουμε να οδη­γούμε.

Είναι στο χέρι μας, να φρο­ντί­σουμε οι επό­με­νες γενιές να έχουν σωστά πρότυπα για να γίνουν σωστοί και υπεύ­θυ­νοι οδηγοί. Οι κακοί οδηγοί γονείς, μεγα­λώ­νουν κακούς μελ­λο­ντι­κούς οδηγούς, νομο­τε­λειακά. Οι επό­με­νες γενιές πρέπει να μάθουν πώς θα γίνουν υπεύ­θυ­νοι οδηγοί και υπεύ­θυ­νοι πεζοί, πώς δεν θα παίζουν καθη­με­ρινά την ζωή τους κορώνα-γράμματα στην άσφαλτο, πως δεν θα γίνουν αριθμοί στα στα­τι­στικά της τρο­χαίας.

Αυτό είναι το χρέος και η υπό­σχεση σε εκεί­νους απέ­να­ντι σε εκεί­νους που έφυγαν και σε εκεί­νους που έρχο­νται…