Μαχαλόμαγκας

O Παύ­λος Πο­λά­κης δεν πρό­κει­ται να μάθει τώρα, κοντά στα γε­ρά­μα­τα, τα στοι­χειώ­δη της αστι­κής ευ­γέ­νειας και της ευ­πρε­πούς συ­μπε­ρι­φο­ράς. Αυτά τα μα­θαί­νεις μι­κρός. Δεν αξί­ζει ούτε τον κόπο ούτε το χρόνο να απο­δο­μή­σεις τις θέ­σεις, τη συ­μπε­ρι­φο­ρά και την αι­σθη­τι­κή ενός  «νταή» μαυ­ρο­που­κα­μι­σά, με το τσι­γά­ρο στο χέρι, το κι­νη­τό στη ζώνη και που μας κάνει χάρη που δεν κυ­κλο­φο­ρεί με τα κου­μπού­ρια. Όλα αυτά όμως, δεί­χνουν κάτι για το κρι­τή­ριο και την αι­σθη­τι­κή εκεί­νου που του έδωσε το χαρ­το­φυ­λά­κιο Δεν υπάρ­χει Παύ­λος Πο­λά­κης, υπάρ­χει Αλέ­ξης Τσί­πρας. Οσοι με­τέ­χουν στο ση­με­ρι­νό κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα έχουν την εμπι­στο­σύ­νη του Πρω­θυ­πουρ­γού. Με­τα­ξύ τους και ο Παύ­λος Πο­λά­κης. Ένας  πο­λι­τι­κός που αν δεν υπήρ­χε δεν θα μπο­ρού­σα­με να τον φα­ντα­στού­με. Προ­φα­νώς ο πρω­θυ­πουρ­γός μέχρι αυτή την ώρα, έτσι είχε φα­ντα­στεί έναν υπουρ­γό του. Κάτι σε αγροί­κο. Σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση όχι απλά θα είχε πάει σπίτι του, αλλά δεν θα υπήρ­χε εξ αρχής. Τόσο απλό. Όλα τα άλλα είναι της επο­χής Τσι­τσά­νη όταν τρα­γου­δού­σε τον  « Mαχα­λό­μα­γκα»: Τον ξέ­ρε­τε μωρέ παι­διά/της γει­το­νιάς το βλάμη/τον λένε μα­χα­λό­μα­γκα/μυαλό δεν έχει δράμι…