Πολυδάπανη στροφή στην τεκμηρίωση: Η ΔΕΥΑΡ τώρα «χτίζει» άμυνα για την οφειλή των 6,5 εκατ. ευρώ

Ακριβά μαθή­ματα… βεβαιό­τη­τας • Κατέρ­ρευσε η «σιγου­ριά» Βαγια­νού – 14.500 ευρώ για ανα­κο­πές και τώρα νέα μελέτη • Από τα μεγάλα λόγια περί αδικίας στη σιωπηρή αποδοχή: η ΔΕΥΑΡ επι­στρα­τεύει μελέτη για να στη­ρί­ξει την πολυ­έ­ξοδη νομική στρα­τη­γική κατά της Περι­φέ­ρειας για οφειλή 6,5 εκατ. ευρώ

Μία υπόθεση που ξεκί­νησε με άνευ όρων πολι­τική και θεσμική βεβαιό­τητα, εξε­λίσ­σε­ται πλέον σε περί­πλοκο –και κυρίως πολυ­δά­πανο– σίριαλ, με επί­κε­ντρο τη ΔΕΥΑ Ρόδου, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και μια βεβαιω­μένη οφειλή που ξεπερνά τα 6,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Στο επί­κε­ντρο της αντι­πα­ρά­θε­σης βρί­σκε­ται ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγια­νός, ο οποίος σε αλλε­πάλ­λη­λες δηλώ­σεις του είχε παρου­σιά­σει την υπόθεση ως «αδικία». Η ρητο­ρική του περιε­λάμ­βανε δια­βε­βαιώ­σεις ότι η ΔΕΥΑΡ «θα δικαιω­θεί» και ότι «οι βεβαιώ­σεις δεν έχουν νομική βάση».

Ωστόσο, τα γεγο­νότα που ακο­λού­θη­σαν δεί­χνουν μια τελείως δια­φο­ρε­τική εικόνα: μία επι­χεί­ρηση που, αφού προ­χώ­ρησε σε ανάθεση νομικής εκπρο­σώ­πη­σης κόστους 14.500 ευρώ (πλέον ΦΠΑ) σε δικη­γόρο των Αθηνών για υποβολή ανα­κο­πής, κατα­φεύ­γει τώρα σε νέα δαπάνη για τη σύνταξη ειδικής μελέτης που θα στη­ρί­ξει τεχνικά και οικο­νο­μικά τις προ­σφυ­γές της.

Πίσω από την «ανακοπή»: Τι απο­κα­λύ­πτει η ανάγκη για νέα μελέτη

Στις 16 Ιουνίου 2025, το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ συνε­δρί­ασε εκτά­κτως και εξ απο­στά­σεως –με το πρό­σχημα του επεί­γο­ντος– για να εγκρί­νει τη σύνταξη μελέτης που έχει στόχο να τεκ­μη­ριώ­σει τη λει­τουρ­γία, δια­χεί­ριση και συντή­ρηση του έργου «Ύδρευση Ρόδου από το Φράγμα Γαδουρά».

Η εν λόγω μελέτη ζητή­θηκε –σύμφωνα με τα επίσημα πρα­κτικά (Απόφαση 488/2025)– κατόπιν αιτή­μα­τος του ίδιου του νομικού συμ­βού­λου που έχει ανα­λά­βει την υπόθεση: του δικη­γό­ρου στον οποίο είχε ήδη ανα­τε­θεί η εκπρο­σώ­πηση της ΔΕΥΑΡ ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά.

Η ανάγκη για μελέτη δημιουρ­γεί το εξής ερώτημα: πώς κατέ­θεσε η ΔΕΥΑΡ νομική προ­σφυγή χωρίς να δια­θέ­τει εξ αρχής τεχνική και οικο­νο­μική τεκ­μη­ρί­ωση; Η απά­ντηση –όσο κι αν απο­φεύ­γε­ται δημόσια– παρα­πέ­μπει σε ελλιπή προ­ε­τοι­μα­σία, σπα­σμω­δι­κές κινή­σεις και, κυρίως, μια προ­σπά­θεια να χτιστεί εκ των υστέρων το αφήγημα της «αθώας» ΔΕΥΑΡ.

Τι περι­λαμ­βά­νει η νέα μελέτη – και γιατί είναι απο­κα­λυ­πτική

Η μελέτη που εγκρί­θηκε αφορά στο σύνολο του έργου της ύδρευ­σης από το φράγμα Γαδουρά, δηλαδή:

• την εγκα­τά­σταση επε­ξερ­γα­σίας νερού,

• το ίδιο το φράγμα,

• και το υδρα­γω­γείο από το οποίο υδρο­δο­τού­νται περιο­χές της Ρόδου.

Ο μελε­τη­τής καλεί­ται να απο­τυ­πώ­σει το ακριβές κόστος λει­τουρ­γίας, να επι­με­ρί­σει τις επι­μέ­ρους υπη­ρε­σίες και να απο­δεί­ξει –στο μέτρο του δυνατού– αν οι υπη­ρε­σίες που δόθηκαν στη ΔΕΥΑΡ συνά­δουν με το ποσό που απαιτεί η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι στη δια­κή­ρυξη του 2022 από την Περι­φέ­ρεια δεν υπήρχε, όπως σημειώ­νε­ται, σαφής ανάλυση κόστους συντή­ρη­σης και λει­τουρ­γίας, γεγονός που τώρα καλεί­ται να καλύψει η επι­χεί­ρηση.

Με άλλα λόγια, η ΔΕΥΑΡ επι­χει­ρεί να δια­μορ­φώ­σει τεκ­μη­ριω­μένη βάση για να υπο­στη­ρί­ξει ότι η οφειλή των 6.537.312,36 ευρώ (όπως αυτή κατα­χω­ρή­θηκε από τη ΔΟΥ Ρόδου μέσω του Taxisnet) δεν αντα­πο­κρί­νε­ται σε υπη­ρε­σίες που πραγ­μα­τικά έλαβε ή όφειλε να πλη­ρώ­σει.

Από την Περι­φέ­ρεια στο ταμείο της ΔΕΥΑΡ:  Ποιος πλη­ρώ­νει τελικά;

Το όλο σκηνικό ανα­δει­κνύει ένα δομικό πρό­βλημα στη σχέση ΔΕΥΑΡ – Περι­φέ­ρειας: έργα που εκτε­λού­νται με προ­γραμ­μα­τι­κές συμ­βά­σεις, κόστος που περνά από φορείς σε φορείς, και τελικά λογα­ρια­σμοί που πέφτουν στις πλάτες των δημοτών, με ή χωρίς δια­φά­νεια.

Όμως η υπόθεση έχει και καθαρά πολι­τική διά­σταση: Ο κ. Βαγια­νός, επέν­δυσε πολι­τικά στη γραμμή της «καθα­ρό­τη­τας» της ΔΕΥΑΡ. Οι πρό­σφα­τες απο­φά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου δεί­χνουν όμως μία από­σταση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την εσω­τε­ρική πραγ­μα­τι­κό­τητα της επι­χεί­ρη­σης.

Δεν είναι ασυ­νή­θι­στο στην τοπική αυτο­διοί­κηση οι πολι­τι­κοί να προ­βάλ­λουν εύκολες βεβαιό­τη­τες. Το πρό­βλημα είναι όταν αυτές δια­ψεύ­δο­νται από τις ίδιες τις πράξεις τους, και με τίμημα που πλη­ρώ­νει ο δημότης: νομικές δαπάνες, μελέτες, αμοιβές και, τελικά, ενδε­χο­μέ­νως… πρό­στιμα.

Πού οδηγεί αυτή η υπόθεση;

Η υπόθεση ΔΕΥΑΡ – Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου δεν είναι ούτε απλή ούτε λήγει γρήγορα. Αλλά όσα έχουν ήδη γίνει είναι ενδει­κτικά ενός μοτίβου:

• Πρώτα βγαί­νουν οι δηλώ­σεις, μετά τρέχουν να γράψουν τις μελέτες.

• Πρώτα οι ανα­κο­πές, μετά το ψάξιμο για τεκ­μη­ρί­ωση.

• Πρώτα η σιγου­ριά, μετά η έκτακτη συνε­δρί­αση.

Η Ρόδος, όπως και κάθε άλλη τοπική κοι­νω­νία, αξίζει περισ­σό­τερη σοβα­ρό­τητα και λιγό­τε­ρες επι­κοι­νω­νια­κές ανα­γνώ­σεις. Γιατί κάθε ευρώ που δαπα­νά­ται τώρα –για ανα­κο­πές και μελέτες– βγαίνει από τα ταμεία μιας επι­χεί­ρη­σης που καλεί­ται να δια­σφα­λί­σει το πολυ­τι­μό­τερο αγαθό: το νερό. Και σε αυτό δεν χωρά πολι­τική «ανακοπή». Χωρά μόνο ευθύνη.