Για ένα κρεβάτι στην Εντατική-Σενάριο θρίλερ

«Νομί­ζεις πως άμα αρρω­στή­σεις θα σε φρο­ντί­σουν. Πως θα κάνουν ό,τι μπορούν». Ο Νίκος στέ­κε­ται έξω απ’ την εφη­με­ρία στον τοίχο του νοσο­κο­μείου και καπνί­ζει. «Ολ’ αυτά μέχρι να αρρω­στή­σεις. Μετά είσαι μόνος σου». Ο Νίκος ένα μήνα πριν έχασε τη μητέρα του. «Επεσε και χτύπησε. Νομί­ζαμε πως λιπο­θύ­μησε απ’ το χτύπημα, αλλά μας είπαν πως είχε πάθει εγκε­φα­λικό. Κι αμέσως μετά μου είπαν πως δεν υπάρχει κρεβάτι στην εντα­τική». Η μετα­φορά καθυ­στε­ρούσε, η γυναίκα τελικά βρέθηκε σ’ ένα ιδιω­τικό νοσο­κο­μείο. Ο Νίκος κοι­τά­ζει το τσι­μέ­ντο. «Οι γιατροί μας είπαν πως είναι πολύ αργά», λέει. «Μπορεί να την έχανα ούτως ή άλλως, πού να ξέρω; Αλλά όταν χρειά­στηκε δεν τη φρό­ντι­σαν, αυτό το ξέρω σίγουρα».

Είναι αυτό που δεν θέλει να ζήσει κανένας: κάθε νύχτα εκεί έξω υπάρ­χουν άνθρω­ποι που περνούν τον πιο μεγάλο εφιάλτη. Ανή­μπο­ροι μέσα στο ασθε­νο­φόρο, ψάχνουν -είτε οι συγ­γε­νείς τους γ’ αυτούς- ένα κρεβάτι στην εντα­τική αλλά δεν το βρί­σκουν. Οι αριθμοί δεν χρειά­ζο­νται επε­ξη­γή­σεις. Τα στοι­χεία των γιατρών λένε πως ένας ασθενής που μπαίνει στην εντα­τική έχει 23% πιθα­νό­τη­τες να πεθάνει. Ενας ασθενής που χρειά­ζε­ται να μπει αλλά δεν υπάρχει γι’ αυτόν κρεβάτι, έχει 46% πιθα­νό­τη­τες να χαθεί. Κάθε βράδυ υπάρ­χουν πάνω από 50 άνθρω­ποι στα νοσο­κο­μεία της Αθήνας που διεκ­δι­κούν το δικαί­ωμα να παλέ­ψουν για τη ζωή τους, αλλά περνούν τη νύχτα στον διά­δρομο, σε κάποιο δωμάτιο ή σε κάποιο ράντζο.

Περι­μέ­νο­ντας…

Το βράδυ της Τρίτης που πέρασε, ένας άνδρας πέθανε στο «Σωτηρία». Ηταν σ’ έναν θάλαμο δια­σω­λη­νω­μέ­νος, γιατί στην εντα­τική δεν υπήρχε κρεβάτι γι’ αυτόν. Τη νύχτα της Πρω­το­χρο­νιάς, 52 άνθρω­ποι την πέρασαν στα ράντζα των δια­δρό­μων και στα κρε­βά­τια των δωμα­τίων νοση­λείας, «περι­μέ­νο­ντας» κάποιον να πεθάνει για να νοση­λευ­τούν αυτοί στη ΜΕΘ όπως πρέπει. Την Παρα­σκευή 8 Ιανουα­ρίου, η λίστα του ΕΚΑΒ έφτασε να αριθμεί 75 άτομα. Την Κυριακή, ακόμα κι αυτό το ρεκόρ ξεπε­ρά­στηκε: 78 άνθρω­ποι στη λίστα – ο μεγα­λύ­τε­ρος αριθμός που έχει σημειω­θεί ποτέ. Φυσικά, όταν είσαι εσύ στο φορείο, τα νούμερα δεν έχουν καμία σημασία. Μόνο ένα κρεβάτι σε μια εντα­τική χρειά­ζε­σαι, που ίσως σου σώσει τη ζωή. Οσο αδια­νό­ητο κι αν ακού­γε­ται, το πιθα­νό­τερο είναι πως αυτό δεν θα βρεθεί ποτέ.

Αυτά που ακο­λου­θούν μοιά­ζουν σαν σενάριο θρίλερ: απα­ραί­τη­τες επεμ­βά­σεις ανα­βάλ­λο­νται κι οι άνθρω­ποι περι­μέ­νουν δια­σω­λη­νω­μέ­νοι μέρες ολό­κλη­ρες. Ο νευ­ρο­χει­ρουρ­γός του Κρα­τι­κού της Νίκαιας, Π. Παπα­νι­κο­λάου λέει πως υπήρξε ασθενής που μπήκε στην εντα­τική μετά πέντε εικο­σι­τε­τρά­ωρα που περί­μενε νοση­λευό­με­νος. Ο εντα­τι­κο­λό­γος του «Αττικόν», Μ. Ρίζος, λέει πως στο δικό του νοσο­κο­μείο, υπάρ­χουν 11 κλίνες ΜΕΘ «κλει­στές», ενώ με 20 μόλις νοση­λευ­τές θα μπο­ρού­σαν να μπουν όλα σε λει­τουρ­γία. Και στον «Ευαγ­γε­λι­σμό», ο πρό­ε­δρος του Σωμα­τείου Εργα­ζο­μέ­νων, Η. Σιώρας, λέει πως απ’ το δικό του νοσο­κο­μείο μόνο μέσα σε δύο μήνες απο­λύ­θη­καν 15 νοση­λευ­τές με συνέ­πεια να κλεί­σουν έξι κρε­βά­τια της εντα­τι­κής και τέσσερα της αυξη­μέ­νης φρο­ντί­δας. Γιατί σ’ αυτό το σύστημα υγείας, που το αυτο­νό­ητο καταντά ζητού­μενο, τίποτε δεν απο­κλεί­ε­ται.

Εξω απ’ το νοσο­κο­μείο που εφη­με­ρεύει οι ιστο­ρίες είναι αλλό­κο­τες. Μια γυναίκα μου λέει για «κινέ­ζι­κους φλε­βο­κα­θε­τή­ρες», που οι νοση­λεύ­τριες όσο πεπει­ρα­μέ­νες κι αν είναι δεν μπορούν να τους κάνουν να δου­λέ­ψουν. «Τη μάνα μου την τρύ­πη­σαν πέντε φορές, αδύ­να­τον να πιάσει φλέβα στο χέρι. Μόλις έφερε μια άλλη νοση­λεύ­τρια έναν κανο­νικό φλε­βο­κα­θε­τήρα, αμέσως λύθηκε το πρό­βλημα. Και μίλαγε η νοσο­κόμα μόνη της, κι έλεγε “τώρα που τελειώ­νουν τ’ απο­θέ­ματα, να δούμε τι θα κάνουμε”».

Ενας άνδρας μου εξηγεί πως πια δεν είναι μόνο που φέρνει κου­βέρ­τες και σεντό­νια απ’ το σπίτι του για τον θάλαμο της γυναί­κας του. «Μου είπαν να φέρω γάζες απ’ το φαρ­μα­κείο απέ­να­ντι, αλλιώς δεν θα μπο­ρέ­σουμε να κάνουμε αλλαγή» λέει. Η ξαδέλφη ενός νεαρού, που εγχει­ρί­στηκε πριν από τρεις ημέρες, του λέει πως την μπου­κάλα με το οξυγόνο την πηγαι­νο­φέρ­νουν από θάλαμο σε θάλαμο για οικο­νο­μία, και πως ακόμα και τα απλού­στερα πράγ­ματα λείπουν απ’ το δωμάτιο: καρέκλα ή τρα­πε­ζάκι σου δίνουν μόνο αν νοι­κιά­σεις από ιδιω­τική εται­ρεία. Δηλαδή, περίπου το ίδιο που συμ­βαί­νει και με τα κρε­βά­τια στις εντα­τι­κές. Αν έχεις χρήματα, ένα ιδιω­τικό νοσο­κο­μείο θα σε περι­θάλ­ψει. Αν δεν έχεις, καλύ­τερα να μην αρρω­στή­σεις…

Στα κρατικά νοσο­κο­μεία, οι γιατροί λένε πως κάθε μέρα ζουν την αγωνία των ασθενών που νοση­λεύ­ο­νται στις ΜΕΘ των ιδιω­τι­κών και δεν έχουν πια χρήματα για να παρα­μεί­νουν εκεί, αλλά δεν υπάρχει κρεβάτι σε καμία δημόσια εντα­τική γι’ αυτούς. Τα στοι­χεία της Ενωσης Ιατρών Νοσο­κο­μείων Αθήνας-Πειραιά, είναι ξεκά­θαρα: η μία στις τρεις μονάδες εντα­τι­κής θερα­πείας παρα­μέ­νει κλειστή κι απ’ τα 180 «κλειστά» κρε­βά­τια, τα 100 είναι σε νοσο­κο­μεία του λεκα­νο­πε­δίου.

Μόνο ο «Ευαγ­γε­λι­σμός», το «Γεν­νη­μα­τάς», το «Αττικόν» και το Κρατικό Νίκαιας έχουν πάνω από 30 κρε­βά­τια ανε­νεργά. Από το υπουρ­γείο, οι αρμό­διοι λένε πως θα προ­σλη­φθεί προ­σω­πικό για ν’ ανοί­ξουν οι μονάδες εντα­τι­κής θερα­πείας που μένουν κλει­στές, πως θα βοη­θή­σουν εκτά­κτως την κατά­σταση τα ιδιω­τικά νοσο­κο­μεία, πως το πρό­βλημα θα λυθεί.

Οι συγ­γε­νείς των ασθενών έξω απ’ τα νοσο­κο­μεία, πάλι, λένε πως όλο το θέμα είναι «να μη σου τύχει το κακό»…

Καθη­με­ρινή