Από υπερβολική δόση ηρεμιστικών επήλθε ο θάνατος του Αλέξανδρου Βέλιου

Η υπερ­βο­λι­κή δόση ισχυ­ρών ηρε­μι­στι­κών και παυ­σί­πο­νων σκευα­σμά­των ήταν αυτή που επέ­φε­ρε τον θά­να­το του δη­μο­σιο­γρά­φου Αλέ­ξαν­δρου Βέ­λιου, σύμ­φω­να με τα απο­τε­λέ­σμα­τα των το­ξι­κο­λο­γι­κών εξε­τά­σε­ων, που έγι­ναν μετά την εκτα­φή της σορού, όπως απο­κα­λύ­πτει ο “Ελεύ­θε­ρος Τύπος“. Ου­σια­στι­κά ο θά­να­τος του 63χρο­νου δη­μο­σιο­γρά­φου, που είχε απο­φα­σί­σει να δώσει τέλος στη ζωή του, προ­ήλ­θε από «δη­λη­τη­ρί­α­ση», καθώς ο ορ­γα­νι­σμός του δεν μπο­ρού­σε να με­τα­βο­λί­σει την με­γά­λη πο­σό­τη­τα των φαρ­μά­κων που έλαβε, εξαι­τί­ας της ανί­α­της ασθέ­νειας και επί­σπευ­σε το μοι­ραίο. Εν­δε­χο­μέ­νως τα συ­γκε­κρι­μέ­να φαρ­μα­κευ­τι­κά σκευά­σμα­τα να απο­τε­λού­σαν μέρος της φαρ­μα­κευ­τι­κής αγω­γής που λάμ­βα­νε, ωστό­σο τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εξε­τά­σε­ων ανέ­δει­ξαν τη λήψη υπερ­βο­λι­κής δόσης, το πι­θα­νό­τε­ρο ηθε­λη­μέ­νης, που προ­κά­λε­σε τον θά­να­τό του.

Ο δη­μο­σιο­γρά­φος είχε βρε­θεί νε­κρός στις 4 Σε­πτεμ­βρί­ου μέσα στο σπίτι του. Η συ­νέ­ντευ­ξη προ­α­ναγ­γε­λί­ας του «προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νου» θα­νά­του και το εν­δε­χό­με­νο υπο­βοη­θού­με­νης ευ­θα­να­σί­ας (συ­νέρ­γεια σε αυ­το­κτο­νία) με την χο­ρή­γη­ση ει­δι­κής ένε­σης, είχε προ­κα­λέ­σει την δια­τα­γή προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης του προϊ­στα­μέ­νου της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Αθη­νών Ηλία Ζα­γο­ραί­ου, η οποία ανα­τέ­θη­κε σε αξιω­μα­τι­κούς του Τμή­μα­τος Δί­ω­ξης Εγκλη­μά­των κατά Ζωής της Διεύ­θυν­σης Ασφά­λειας Ατ­τι­κής. Ο δι­κα­στι­κός λει­τουρ­γός ζη­τού­σε τη διε­ρεύ­νη­ση της υπό­θε­σης και να εξε­τα­στεί αν έχουν δια­πρα­χθεί αξιό­ποι­νες πρά­ξεις. Τα «αμή­χα­να» στε­λέ­χη του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος του τόπου δια­μο­νής του, δεν είχαν σχη­μα­τί­σει δι­κο­γρα­φία για αυ­το­κτο­νία και δεν είχε πα­ραγ­γελ­θεί ια­τρο­δι­κα­στι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη πριν την ταφή του.

Στις 16 Σε­πτεμ­βρί­ου, συ­να­πο­φα­σί­στη­κε από τον Ει­σαγ­γε­λέα και τους αρ­μό­διους αξιω­μα­τι­κούς, η εκτα­φή της σορού, πα­ρου­σία της συ­ζύ­γου του, δι­κα­στι­κού λει­τουρ­γού, αστυ­νο­μι­κών και ια­τρο­δι­κα­στή, προ­κει­μέ­νου λη­φθούν δείγ­μα­τα για την διε­νέρ­γεια το­ξι­κο­λο­γι­κών και ιστο­λο­γι­κών εξε­τά­σε­ων, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί αν του είχε χο­ρη­γη­θεί ει­δι­κή ένεση που προ­κά­λε­σε ή επέ­σπευ­σε τον θά­να­τό του.

Στην πρώτη της κα­τά­θε­ση η κ. Νά­ντια Γε­ρο­λυ­μά­του, ερω­τώ­με­νη για τις συν­θή­κες θα­νά­του του συ­ζύ­γου της και κυ­ρί­ως για τις ανα­φο­ρές εν­δε­χό­με­νης υπο­βοη­θού­με­νης ευ­θα­να­σί­ας και πα­ρου­σία τρί­των σε αυτή, φέ­ρε­ται να είχε δή­λω­σε πως δεν βρι­σκό­ταν δίπλα του όταν άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή, ενώ όταν βρέ­θη­κε δεν αντε­λή­φθη την ύπαρ­ξη κά­ποιας σύ­ριγ­γας ή άλλου σκευά­σμα­τος που μπο­ρεί να έκανε χρήση ο σύ­ζυ­γό της. Οι αξιω­μα­τι­κοί που ασχο­λού­νταν με την υπό­θε­ση είχαν λάβει κα­τά­θε­ση από άτομο που φαί­νε­ται να είχε ρόλο στην εξέ­τα­ση και κα­τάρ­τι­ση των πι­στο­ποι­η­τι­κών θα­νά­του για να γίνει η κη­δεία του 63χρο­νου δη­μο­σιο­γρά­φου.

Από την πο­ρεία των ερευ­νών προ­έ­κυ­πταν κά­ποιες μι­κρές εν­δεί­ξεις πως κά­ποιος έδωσε ή έκανε στον Αλέ­ξαν­δρο Βέλιο, ένεση προ­κει­μέ­νου να επι­σπεύ­σει το μοι­ραίο. Αυτές οι εν­δεί­ξεις οφεί­λο­νταν σε δη­μο­σιεύ­μα­τα που ανέ­φε­ραν πως ο Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος, ζη­τού­σε τη βο­ή­θεια για­τρού προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε υπο­βοη­θού­με­νη ευ­θα­να­σία, πη­γαί­νο­ντας μά­λι­στα και σε νο­σο­κο­μείο γι αυτό το σκοπό. Μετά το εξι­τή­ριο ο δη­μο­σιο­γρά­φος μι­λού­σε για «μη υπο­βοη­θού­με­νη ευ­θα­να­σία» και ότι εξα­σφά­λι­σε από κάπου την επί­μα­χη ένεση-«δη­λη­τή­ριο».

Σε κεί­με­νο, φίλος και συ­νά­δελ­φος του Αλέ­ξαν­δρου Βέ­λιου, έγρα­φε πως ο 63χρο­νος δη­μο­σιο­γρά­φος του είχε πει: «Αύριο παίρ­νω εξι­τή­ριο. Την Κυ­ρια­κή θα έρθει ο για­τρός να μου φέρει τη σύ­ριγ­γα. Θα έρ­θεις κι εσύ. Δεν χρειά­ζε­ται να μου κά­νεις ένεση, πλάκα έκανα, θα σου δεί­ξει απλώς πώς να την κου­μπώ­σεις στην “πε­τα­λού­δα” που έχω στο στή­θος μου. Μετά θα πα­τή­σεις την ένεση. Και φύγε αμέ­σως. Δικός μου άν­θρω­πος θα ει­δο­ποι­ή­σει τον για­τρό να έρθει για να πι­στο­ποι­ή­σει το θά­να­το, και βέ­βαια το γρα­φείο τε­λε­τών».

Η εκτα­φή και τα ερ­γα­στή­ρια του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, έδω­σαν λύση στον «γρίφο», δια­ψεύ­δο­ντας από τη μία την «θα­να­τη­φό­ρα ένεση», επι­βε­βαιώ­νο­ντας όμως από την άλλη ένα «κο­κτέιλ» υπερ­βο­λι­κής λήψης ηρε­μι­στι­κών και παυ­σί­πο­νων χα­πιών, που οδή­γη­σαν στον θά­να­το τον δη­μο­σιο­γρά­φο.