Δήλωση του Γιώργου Υψηλάντη για την κατάργηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ

Η κατάρ­γηση του ΔΗΦΟΔΩ, ήταν για τη ΡΟΠΟΑΝ ανα­με­νό­μενη. Την προ­ε­ξο­φλή­σαμε στην συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου της 4ης Οκτω­βρίου. Το επα­να­λά­βαμε στη συζή­τηση του Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Δήμου, στις 23 Νοεμ­βρίου.

Τι είναι όμως ακριβώς αυτό που καταρ­γή­θηκε;

Ένας τοπικός φόρος, που επι­βλή­θηκε στα ακα­θά­ρι­στα έσοδα των υπό­χρεων, που είχε αρκετές στρε­βλώ­σεις και αδικίες για συγκε­κρι­μέ­νους επαγ­γελ­μα­τι­κούς κλάδους και ληστρι­κού χαρα­κτήρα υπερ­βο­λές (5% πρό­στιμο ανά μήνα).

Ένας τοπικός φόρος που είχε σαν σκοπό την υλο­ποί­ηση κοι­νω­νι­κών και ανα­πτυ­ξια­κών δράσεων και έργων των δήμων της Δωδε­κα­νή­σου -πέραν εκείνων που προ­βλέ­πο­νται να καλύ­πτο­νται από τακτι­κούς πόρους, όπως καλύ­πτο­νται από όλους τους άλλους δήμους της χώρας- που όμως σχεδόν ποτέ και σχεδόν καθόλου δεν αξιο­ποι­ή­θηκε για τον σκοπό αυτό.

Ένας τοπικός φόρος για τον οποίο ποτέ δεν δόθηκε ανα­λυ­τι­κός απο­λο­γι­σμός χρήσης και απο­τε­λε­σμά­των, ώστε να αξιο­λο­γη­θεί από τους δημότες η χρη­σι­μό­τητά του.

Ήταν λοιπόν επόμενο, τη στιγμή που η ίδια η τοπική αυτο­διοί­κηση τον απα­ξί­ωσε, τον δια­στρέ­βλωσε και εντέλει τον υπέ­σκαψε, να αντι­δρά­σουν όλοι εκείνοι που δεν έβλεπαν κανένα αντί­κρι­σμα στις δικές τους επι­βα­ρύν­σεις, δεν έβλεπαν να πιάνουν τόπο τα λεφτά τους. Είναι εξαι­ρε­τικά υπο­κρι­τικό, να ζητά σήμερα ο Δήμος απ’ αυτούς τα ρέστα.

Ο Δήμος Ρόδου, είχε τη δική του ευκαι­ρία. Έπρεπε από καιρό να εξορ­θο­λο­γή­σει τον ΔΗΦΟΔΩ, με διάλογο και συναί­νεση ή να τον καταρ­γή­σει ο ίδιος. Ο διά­λο­γος έγινε, η συναί­νεση θα μπο­ρούσε τότε να εξα­σφα­λι­στεί, ο ίδιος όμως ο Δήμος δεν προ­χώ­ρησε. Αδιά­φο­ρος και αλα­ζο­νι­κός, έπαιξε μέχρι τέλος στη γραμμή της σύγκρου­σης. Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα!

Η σημε­ρινή δημο­τική αρχή, αντί να εμμένει στην ίδια γραμμή με αυτή της προ­κά­το­χής της, οφείλει να αντι­με­τω­πί­σει τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δυστυ­χώς δεν είναι ούτε ευχά­ρι­στη, ούτε βεβαίως τόσο αδιά­φορη ώστε να το παίζουν κάποιοι «υπεράνω».

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι από τον Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του Δήμου Ρόδου για το 2015, πρέπει να δια­γρα­φούν 7.413.000€ από το σκέλος των τακτι­κών εσόδων, προ­ερ­χό­μενα από τον ΔΗΦΟΔΩ. Επίσης άλλα 16.774.944€ από τις σχε­τι­κές απαι­τή­σεις παρελ­θου­σών χρήσεων. Ένα σύνολο λοιπόν 24.187.944€ παύει να υφί­στα­ται στα έσοδα του Δήμου για το 2015.

Τα έσοδα αυτά δεν μπορούν να αντι­κα­τα­στα­θούν με επιβολή νέου τοπικού φόρου, αλλά ούτε και με αύξηση των ήδη υφι­στά­με­νων φόρων. Ούτε οι δημότες θα το ανε­χτούν, αλλά ούτε και εμείς ως αντι­πο­λί­τευση θα το επι­τρέ­ψουμε. Γιατί απλά ο κόσμος, δεν το αντέχει!

Αντί­στοιχα και οι δαπάνες του Δήμου, πρέπει να μειω­θούν ισόποσα, αν βέβαια θέλει να τηρήσει τις εντολές της τρόικα και των μνη­μο­νίων για «ισο­σκε­λι­σμένο» προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Ποιες δαπάνες όμως θα περι­κο­πούν; Οψόμεθα, στην ανα­γκα­στική πλέον τρο­πο­ποί­ηση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, που πρέπει να έλθει στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο και μάλιστα έγκαιρα.

Το θέμα όμως για τη ΡΟΠΟΑΝ, δεν είναι λογι­στικό, είναι βαθιά πολι­τικό. Στο Δήμο Ρόδου, δεν μένει άλλος δρόμος, απ’ αυτόν που έπρεπε εδώ και χρόνια να ακο­λου­θεί μαζί με το σύνολο της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης. Κι αυτός είναι ο δρόμος της δυνα­μι­κής διεκ­δί­κη­σης για την ακύρωση του κου­τσου­ρέ­μα­τος πόρων που της έχει επι­βά­λει η μνη­μο­νιακή συγκυ­βέρ­νηση. Σ’ αυτόν τον αγώνα, σ’ αυτή τη διεκ­δί­κηση, χρειά­ζε­ται δίπλα του το σύνολο των παρα­γω­γι­κών δυνά­μεων του τόπου, το σύνολο της κοι­νω­νίας. Δεν είναι ανάγκη λοιπόν, ούτε να προ­κα­λεί, ούτε να συγκρού­ε­ται μαζί τους!

Αυτόν τον δρόμο, εμείς θα τον στη­ρί­ξουμε, αν βεβαίως η δημο­τική αρχή θελήσει να τον ακο­λου­θή­σει.

Δεν έχουμε βέβαια αυτα­πά­τες. Ξέρουμε πολύ καλά, ότι η συγκε­κρι­μένη μνη­μο­νιακή συγκυ­βέρ­νηση, έχει κλειστά τ’ αυτιά της στην κοι­νω­νία και ανοιχτά μόνο στους δανει­στές της. Όσο για την Τοπική Αυτο­διοί­κηση, δεν θέλει ούτε καν να την ακούει.

Γι’ αυτό κι η μόνη τελικά ουσια­στική διεκ­δί­κηση δεν είναι απλά η ακύρωση της πολι­τι­κής της, αλλά η κατάρ­γηση αυτής της ίδιας της συγκυ­βέρ­νη­σης!