Die Welt: Οι Ελληνες μπορούν να σώσουν την Ευρώπη

Οι Έλ­λη­νες μπο­ρούν να σώ­σουν την Ευ­ρώ­πη, αν δεν χά­σουν την ψυ­χραι­μία τους, γρά­φει η εφη­με­ρί­δα Die Welt σε άρθρο γνώ­μης

Οι Έλ­λη­νες μπο­ρούν να σώ­σουν την Ευ­ρώ­πη, αν δεν χά­σουν την ψυ­χραι­μία τους, γρά­φει η εφη­με­ρί­δα Die Welt σε άρθρο γνώ­μης με τίτλο «Η Ελ­λά­δα επι­τυγ­χά­νει αυτό που η Γαλ­λία και η Ιτα­λία δεν κα­τα­φέρ­νουν – την εξυ­γί­αν­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού».

«Ο Τσί­πρας δεν θα υπο­γρά­ψει τί­πο­τα». «Υπό­σχε­ται στους Έλ­λη­νες να τους επι­στρέ­ψει την ήδη μια φορά κα­τε­στραμ­μέ­νη χώρα»

Ο αρ­θρο­γρά­φος παίρ­νει ως πα­ρά­δειγ­μα την ανά­πτυ­ξη του Πει­ραιά μετά την έλευ­ση της Cosco για να επι­ση­μά­νει ότι «όπως ο Πει­ραιάς, έτσι και ολό­κλη­ρη η Ελ­λά­δα είναι σχε­δόν αγνώ­ρι­στη, πε­ρί­που πέντε χρό­νια μετά την δή­λω­ση χρε­ο­κο­πί­ας» και να προ­σθέ­σει: «Οι Έλ­λη­νες ξε­κί­νη­σαν από πολύ χα­μη­λά και κα­τόρ­θω­σαν να φθά­σουν ψη­λό­τε­ρα από ό,τι θα μπο­ρού­σε κα­νείς να φα­ντα­στεί: σε μια οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη υψη­λό­τε­ρη από τον μέσο όρο της Ευ­ρώ­πης εντός του έτους, σε κα­λύ­τε­ρες προ­ο­πτι­κές για το μέλ­λον, όπως εκτι­μά ο ΟΟΣΑ. Η ανερ­γία αρ­χί­ζει να πέ­φτει. Η Ελ­λά­δα ση­μεί­ω­σε τε­λευ­ταία την υψη­λό­τε­ρη σε όλη την Ευ­ρώ­πη αύ­ξη­ση στην απα­σχό­λη­ση σε σύ­γκρι­ση με το προη­γού­με­νο τρί­μη­νο. Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός έχει εξυ­γιαν­θεί σε με­γά­λο βαθμό, από ένα έλ­λειμ­μα 15%, οι Έλ­λη­νες έφθα­σαν σε λίγα χρό­νια σε ένα από τα χα­μη­λό­τε­ρα πο­σο­στά στην Ευ­ρω­ζώ­νη».

Σε ό,τι αφορά τη δια­μά­χη με την τρόι­κα, ο αρ­θρο­γρά­φος το­νί­ζει ότι «οι Έλ­λη­νες είχαν ήδη συχνά δίκιο και την πε­ρα­σμέ­νη χρο­νιά, όταν προ­έ­βλε­ψαν πλε­ό­να­σμα 1% και το πέ­τυ­χαν».

«Αυτό που κα­τόρ­θω­σαν οι Έλ­λη­νες αξί­ζει κάθε ανα­γνώ­ρι­ση. Όλα όμως δια­κυ­βεύ­ο­νται για άλλη μια φορά σε μία κρίση η οποία θα μπο­ρού­σε ήδη αυτή την εβδο­μά­δα να επι­δρά­σει αρ­νη­τι­κά, κατά τον πρώτο γύρο της προ­ε­δρι­κής εκλο­γής από το ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο. Η από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης να επι­σπεύ­σει την ανα­μέ­τρη­ση για την εξου­σία με την αντι­πο­λί­τευ­ση ήταν τολ­μη­ρή. (Η από­φα­ση) φρό­ντι­σε να γί­νουν προ­χρι­στου­γεν­νιά­τι­κες ανα­τα­ρά­ξεις στα χρη­μα­τι­στή­ρια και τις αγο­ρές, όχι όμως λόγω της επί­σπευ­σης, αλλά επει­δή έτσι κα­τέ­στη συ­γκε­κρι­μέ­νος ο φόβος για το ρι­ζο­σπα­στι­κό αρι­στε­ρό κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. (Οι ανα­τα­ρά­ξεις) είναι απλώς πρώ­ι­μα ση­μά­δια του κραχ, το οποίο θα έπρε­πε να ανα­μέ­νε­ται στην πε­ρί­πτω­ση – εάν δεν εκλε­γεί Πρό­ε­δρος – ανα­γκα­στι­κών πρό­ω­ρων εκλο­γών και νίκης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όποια έκτα­ση και αν έχει», συ­νε­χί­ζει ο αρ­θρο­γρά­φος και επι­ση­μαί­νει ότι στις δη­μο­σκο­πή­σεις ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έχει την πλειο­ψη­φία, αλλά μπο­ρεί να ανα­δει­χθεί πρώτη δύ­να­μη.

«Ακόμη και εάν δεν θα μπο­ρού­σε να σχη­μα­τι­στεί κυ­βέρ­νη­ση ενα­ντί­ον του (ενν. του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), σύ­ντο­μα θα επι­κρα­τού­σε το χάος”, εκτι­μά.

Σύμ­φω­να με τον συ­ντά­κτη, «στην δυ­σα­ρέ­σκεια για την Τρόι­κα είχε ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός Αντώ­νης Σα­μα­ράς την δική του συμ­βο­λή, μι­λώ­ντας πολύ πρό­ω­ρα για το τέλος του προ­γράμ­μα­τος στή­ρι­ξης και αρ­γό­τε­ρα ντρο­πιά­στη­κε», ενώ «και οι απαι­τή­σεις που ακού­γο­νται από την πλευ­ρά της Γερ­μα­νί­ας για την συ­ναί­νε­ση του Αλέξη Τσί­πρα με υπο­γρα­φή των όρων για πε­ραι­τέ­ρω βο­ή­θεια, είναι κα­τα­νοη­τές αλλά όχι χρή­σι­μες», καθώς απο­δει­κνύ­ουν πε­ριο­ρι­σμέ­νη γνώση των ελ­λη­νι­κών ευαι­σθη­σιών. «Είναι μια πάσα για τον επα­να­στά­τη ενα­ντί­ον της ‘λι­τό­τη­τας’: επί στρα­τιω­τι­κής δι­κτα­το­ρί­ας η ‘υπο­γρα­φή’ έγινε, ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την απο­φυ­λά­κι­ση από την πο­λι­τι­κή κρά­τη­ση, σύμ­βο­λο για ατι­μω­τι­κή άρ­νη­ση των πι­στεύω σου», συ­νε­χί­ζει ο αρ­θρο­γρά­φος και προ­βλέ­πει ότι «ο Τσί­πρας δεν θα υπο­γρά­ψει τί­πο­τα». «Υπό­σχε­ται στους Έλ­λη­νες να τους επι­στρέ­ψει την ήδη μια φορά κα­τε­στραμ­μέ­νη χώρα.

«Το να τα ακυ­ρώ­σεις όλα πάλι, θα σή­μαι­νε να επα­να­λά­βεις τα ίδια λάθη, όχι από αμέ­λεια ή από ανι­κα­νό­τη­τα, αλλά από πρό­θε­ση»

Ο δη­μό­σιος το­μέ­ας ήταν πολύ με­γά­λος για την μικρή Ελ­λά­δα, για αυτό έπρε­πε να πε­ρι­κο­πεί ρι­ζι­κά. Το μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος πα­ρα­ή­ταν υψηλό για να μπο­ρούν οι επι­χει­ρή­σεις να είναι αντα­γω­νι­στι­κές. Ηκα­θη­με­ρι­νή δια­φθο­ρά και η φο­ρο­δια­φυ­γή ήταν τόσο ευ­ρείς, ώστε το κρά­τος δεν άξιζε να απο­κα­λεί­ται κρά­τος. Δεν ήταν η κακία της Τρόι­κας η οποία επέ­βα­λε στους Έλ­λη­νες τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, αλλά απλού­στα­τα η ίδια η δική τους απο­τυ­χία (ενν. των Ελ­λή­νων). Το να τα ακυ­ρώ­σεις όλα πάλι, θα σή­μαι­νε να επα­να­λά­βεις τα ίδια λάθη, όχι από αμέ­λεια ή από ανι­κα­νό­τη­τα, αλλά από πρό­θε­ση», συ­νε­χί­ζει και το­νί­ζει ότι κάτι τέ­τοιο θα ήταν πα­ρά­λο­γο, αφού «θα τρέ­πο­νταν σε φυγή ξένοι επεν­δυ­τές, όπως επί­σης και Έλ­λη­νες επι­χει­ρη­μα­τί­ες» και «θα έμε­ναν μόνο οι ούτως ή άλλως χα­μέ­νοι». «Η Ελ­λά­δα δεν μπο­ρεί να αντέ­ξει αυτή την κρίση, η οποία θα οδη­γού­σε, μέσω ανα­τα­ρά­ξε­ων στις αγο­ρές, δυ­σβά­στα­χτων τόκων και ει­κα­σιών για έξοδο από την νο­μι­σμα­τι­κή ένωση, κα­τευ­θεί­αν στον κίν­δυ­νο να γίνει πάλι λόγος για Grexit, την πιο αγα­πη­μέ­νη ψευ­δο­λύ­ση εκεί­νων οι οποί­οι αρ­νού­νται την ελ­λη­νι­κή υπερ­προ­σπά­θεια των τε­λευ­ταί­ων ετών», ση­μειώ­νει ο αρ­θρο­γρά­φος και εκτι­μά ότι ο κίν­δυ­νος για την Ευ­ρω­ζώ­νη βρί­σκε­ται αλλού, ενώ, στην χει­ρό­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, οι ανα­τα­ρα­χές στην Αθήνα θα ήταν ευ­πρόσ­δε­κτες για κά­ποιους, διότι θα απο­σπού­σαν την προ­σο­χή από την ανι­κα­νό­τη­τα της γαλ­λι­κής κυ­βέρ­νη­σης να εφαρ­μό­σει με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και από το δη­μό­σιο χρέος της Ιτα­λί­ας.

«Αυτές οι χώρες δια­μαρ­τύ­ρο­νται για την λι­τό­τη­τα και ακόμα δεν έχουν βιώ­σει, ούτε εφαρ­μό­σει τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή. Αντα­μεί­φθη­καν όμως με την ανα­βο­λή των λη­ξι­πρό­θε­σμων κυ­ρώ­σε­ων για την πα­ρα­βί­α­ση του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας. Πρό­κει­ται για μια ακόμα από­φα­ση της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής η οποία θα πρέ­πει να εξορ­γί­σει τους Έλ­λη­νες» υπο­στη­ρί­ζει ο Γερ­μα­νός αρ­θρο­γρά­φος και κα­τα­λή­γει ανα­φε­ρό­με­νος στην αυ­ξα­νό­με­νη από­στα­ση με­τα­ξύ Βορρά και Νότου στην Ευ­ρώ­πη, η οποία, όπως λέει, πα­ρα­παί­ει.

«Η Γαλ­λία είναι αδύ­να­μη. Οι Βρε­τα­νοί απο­μα­κρύ­νο­νται από την ΕΕ. Στην Ουγ­γα­ρία το κρά­τος δι­καί­ου υπο­χω­ρεί. Στην Ισπα­νία και την Πορ­το­γα­λία οι υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς απει­λούν την εμπι­στο­σύ­νη στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Τα κράτη της ΕΕ κα­τα­φέρ­νουν με πολύ κόπο να δια­τη­ρή­σουν την ομο­φω­νία τους απέ­να­ντι στην ρω­σι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα.

Μια νέα αντι­πα­ρά­θε­ση για την συ­νο­χή της Νο­μι­σμα­τι­κής Ένω­σης είναι το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που χρειά­ζε­ται τώρα η ΕΕ, η οποία όμως δεν μπο­ρεί να κάνει τί­πο­τα προ­κει­μέ­νου να μα­ταιω­θεί μια τέ­τοια αντι­πα­ρά­θε­ση. Αυτή τη φορά όμως μπο­ρούν οι Έλ­λη­νες να σώ­σουν την Ευ­ρώ­πη».

http://www.thetoc.gr