Στάθης Μαστροκούκος, δάσκαλος της Τελένδου: Τα νησιά μας, τα σχολεία μας και τα μάτια μας!

Πότε ανα­λά­βατε καθή­κο­ντα κ. Μαστρο­κούκο στο Δημο­τικό Σχολείο της Τελέν­δου;

Τώρα δια­νύ­ουμε τη δεύτερη εβδο­μάδα που είμαι εδώ στο νησί. Είναι όλα υπέροχα κυρία Παμπρή, νιώθω πάρα πολύ τυχερός και θεωρώ ότι όλη η χρονιά θα κυλήσει εξαι­ρε­τικά. Είναι δύο εξαι­ρε­τικά παιδιά τα οποία μεγα­λώ­νουν σε ένα περι­βάλ­λον φυσικό, μακριά από εξαρ­τή­σεις της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, όπως είναι το ίντερ­νετ, το κινητό, το τάμπλετ, όπως είναι τα σημε­ρινά παιδιά.

Το σχολείο της μικρής Τελέν­δου, κ. Μαστρο­κούκο, δεν είναι μόνο ένα εκπαι­δευ­τικό ίδρυμα, αλλά είναι ένα σχολείο εθνικής σημα­σίας. Επι­τε­λείτε κι ένα σπου­δαίο έργο αυτή τη στιγμή, ένα εθνικό λει­τούρ­γημα.

Εμείς εδώ, γενι­κό­τερα ως Καλύ­μνιοι, λέμε τα νησιά μας, τα σχολεία μας και τα μάτια μας. Αυτή την έκφραση ξέρουμε εδώ πέρα. Δεν είναι δυνατόν, έχοντας την εμπει­ρία των Ιμίων προ 30 χρόνων περίπου, να ζήσουμε τέτοια φαι­νό­μενα. Η Ελλάδα είχε βρεθεί τότε εκτε­θει­μένη με δύο βράχους, αλλά φαντα­στείτε, θα γινόταν κάτι τέτοιο, εάν αυτοί εδώ πέρα οι βράχοι υπήρχαν με έστω και ένα σπίτι. Δεν θα γινόταν προ­φα­νώς. Οπότε δεν επι­τρέ­πουμε και εμείς να ξανα­συμ­βεί κάτι τέτοιο.

Και εσείς δια­κό­ψατε τη γονική σας άδεια που είχατε, γιατί έχετε δύο μικρά παιδιά, που κάποιος άλλος δεν θα το έκανε εύκολα. Και θέλω να σας ρωτήσω αν υπάρχει αγωνία για το μέλλον του σχο­λείου, δεδο­μέ­νου ότι έχετε τα δύο παιδιά που μου είπατε ότι είναι στην πέμπτη τάξη, του χρόνου τελειώ­νουν το Δημο­τικό. Φαντά­ζο­μαι ότι σας περνάει από το μυαλό η σκέψη να μην συμβεί κάτι αντί­στοιχο με το Δημο­τικό Σχολείο των Αρκιών.

Θεωρώ ότι θα ερχό­τανε άλλος εκπαι­δευ­τι­κός, απλά έτυχε να ήμουν εγώ. Οι δια­δι­κα­σίες του Υπουρ­γείου αργούν λίγο όσον αφορά το κομμάτι των φάσεων, οπότε το σχολείο θα μπο­ρούσε να μείνει και κλειστό εδώ και δύο μήνες. Και ξέρετε ότι τα παιδιά είναι σε μια ευαί­σθητη ηλικία και θα είναι δύσκολο μετά για αυτά για να ξανα­ε­πα­νέλ­θουν.

Στέ­κο­μαι στο κομμάτι και των παιδιών. Είναι ένα μικρό νησί με λίγους κατοί­κους. Δεν ξέρω αν υπάρχει συνέ­χεια. Γιατί για να έχετε δύο παιδιά στην Ε’ τάξη που τελειώ­νουν του χρόνου το Δημο­τικό, αυτό σημαί­νει ότι του αντί­χρο­νου μπορεί να μην λει­τουρ­γεί και αυτό, όπως το σχολείο των Αρκιών.

Μέσω του σταθμού σας θα ήθελα να κάνω και μια έκκληση προς τους αρμό­διους που δια­χει­ρί­ζο­νται τις τύχες μας να δώσουν τα αντί­στοιχα κίνητρα ώστε να ήταν ευχής έργον εχθές κιόλας να είχαμε ένα παιδί Α’ Δημο­τι­κού κι αν όχι ένα να είχαμε εκατόν ένα που το σώσανε, να ξέρουμε ότι το σχολείο θα ήταν πάντα λει­τουρ­γικό.

Και ανοιχτό.

Το σχολείο είναι άρτια εξο­πλι­σμένο; Γιατί σε τέτοιες περι­πτώ­σεις στην ακρι­τική Ελλάδα, όχι μόνο στα νησιά αλλά και στην ορεινή ηπει­ρω­τική Ελλάδα βλέπω ότι όταν υπάρ­χουν μονο­θέ­σια/ διθέσια σχολεία, υπάρχει και πολύ μεγάλο ενδια­φέ­ρον από ομίλους για χορη­γίες και από διά­φο­ρες εθε­λο­ντι­κές ομάδες που σπεύ­δουν να βοη­θή­σουν.

Εγώ πραγ­μα­τικά κυρία Παμπρή νιώθω τυχερός, από την εμπει­ρία αυτές τις μέρες με τη δημο­σιό­τητα που έχει πάρει το θέμα. Δεν προ­λα­βαίνω στην κυριο­λε­ξία να σηκώνω τα τηλέ­φωνα. Κόσμος από κάθε γωνιά της Ελλάδας καλεί είτε στο κινητό είτε στο σχολείο και είναι πρό­θυ­μος να δώσει να προ­σφέ­ρει και το σχολείο μας να σας πω την αλήθεια είναι πλήρως εξο­πλι­σμένο και θα έρθουν κι άλλα. Θα ήθελα πραγ­μα­τικά να ευχα­ρι­στήσω τον κόσμο από τα βάθη της καρδιάς μου. Μάλιστα τώρα ετοι­μά­ζε­ται και μία μεγάλη χορηγία από το Ίδρυμα Χατζη­γάκη στον προ­αύ­λιο χώρο του σχο­λείου. Θα δημιουρ­γη­θεί ένας χώρος 5×5. Το ενδια­φέ­ρον του κόσμου πραγ­μα­τικά είναι συγκι­νη­τικό και ήθελα να συμπλη­ρώσω ότι είμαστε σε συζη­τή­σεις με αρκετά σχολεία σε όλη την Ελλάδα και από τη Θεσ­σα­λο­νίκη και από την Κρήτη, από την Αθήνα και τον Πειραιά, τα οποία έχουν δηλώσει το ενδια­φέ­ρον τους να έρθουν να επι­σκε­φτούν τον μικρό Σάββα και τον μικρό Κυριάκο.

Πώς κυλά ο σχο­λι­κός χρόνος; Δίνετε έμφαση και στη βιω­μα­τική εκπαί­δευση;

Το καλύ­τερο σχολείο δεν είναι οι 4 τοίχοι, πιστέψτε με. Έξω στη φύση έχει τόσα πράγ­ματα να δεις και να κατα­νο­ή­σεις. Σημα­ντικό τα παιδιά, να μεγα­λώ­νουν με φυσικό τρόπο, κάνουμε κάποιες κινή­σεις οι οποίες είναι βιω­μα­τι­κές, τις επε­ξερ­γα­ζό­μα­στε και τις ανα­λύ­ουμε για ποιον λόγο γίνο­νται. Πραγ­μα­τικά είναι πολύ ενδια­φέ­ρον και γι’ αυτά τα δύο παιδιά θα είναι μια πολύ καλή εμπει­ρία και για μένα και θα τα έχω ως παρά­δειγμα.

Εσείς πηγαί­νετε καθη­με­ρινά από την Κάλυμνο στην Τέλενδο ταξι­δεύ­ο­ντας από τις Μυρτιές με καΐκι;

Ναι, είναι πέντε λεπτά με το καϊκάκι. Είναι πολύ κοντινή από­σταση.

Εσείς είστε ανα­πλη­ρω­τής, δεν είστε μόνιμος.

Ανα­πλη­ρω­τής. Μόνιμη ήταν η προη­γού­μενη δασκάλα, η οποία έφυγε για προ­σω­πι­κούς λόγους.

Και μάλιστα εκεί τότε στον Αγιασμό, στο πρώτο κου­δούνι ήταν και ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κ. Τασού­λας φέτος, δίνο­ντας έναν ιδιαί­τερο συμ­βο­λι­σμό με την επί­σκεψή του αυτή στην ακρι­τική Τέλενδο. Είχατε και τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία μαζί του;

Την Τετάρτη μας κάλεσε το γραφείο του Πρό­ε­δρου κ. Τασούλα. Μιλή­σαμε με τον ίδιο τον Πρόεδρο κι εγώ και τα παιδιά. Του ανέφερα κάποια ζητή­ματα και μου έκανε μεγάλη εντύ­πωση το ενδια­φέ­ρον του να μιλήσει στους μικρούς μαθητές, στους οποίους μίλησε ξεχω­ρι­στά και ανα­μέ­νουμε και τα δώρα του! Το σοκα­ρι­στικό της όλης υπό­θε­σης αυτών των ημερών είναι όχι μόνο το τηλέ­φωνο του ΠτΔ, αλλά είναι η απήχηση όλου του κόσμου από όλα τα μέρη της Ελλάδας που μας δίνουν την ευκαι­ρία να μας ρωτή­σουν, παιδιά τι θέλετε, τι χρειά­ζε­στε, τι έχετε ανάγκη να σας στεί­λουμε ευχα­ρί­στως, από φορείς, από συλ­λό­γους, γενι­κό­τερα από όλο τον κόσμο.

Δεν συμ­βαί­νει κάθε μέρα να σε καλεί ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας!

Εγώ τον ευχα­ρί­στησα για το ανθρώ­πινο ενδια­φέ­ρον που δείχνει κυρίως στα παιδιά. Του έθεσα κάποια ζητή­ματα γενι­κό­τερα για το νησί και μάλιστα είπε ότι θα είμαστε σε επι­κοι­νω­νία. Ανταλ­λά­ξαμε αριθ­μούς και γενι­κό­τερα για ό,τι χρεια­στούμε, μας υπο­σχέ­θηκε ότι θα είναι δίπλα μας.

Τι ζητή­σατε για το νησί;

Θα χαρώ να τα πούμε όταν δούμε τα απο­τε­λέ­σματα…!!

Ως προς τα δώρα, τι θα στείλει ο ΠτΔ στα παιδιά;

Δεν γνωρίζω, αλλά από ό,τι κρυφά άκουσα… ρώτησε τι νούμερο παπού­τσια φοράνε.

Ως προς τις δυσκο­λίες που συναντά ένας νέος άνθρω­πος όπως εσείς, που έχετε οικο­γέ­νεια, δύο παιδιά, που είστε ανα­πλη­ρω­τής… που ο μισθός σας φαντά­ζο­μαι δεν θα ξεπερ­νάει τα 800 κάτι ευρώ…

Γύρω στο χιλιά­ρικο είναι. Εγώ με δύο παιδιά είμαι γύρω στα 1.150 ευρώ.

-Όταν καλεί­σαι να υπη­ρε­τή­σεις σ’ ένα ακρι­τικό νησί, πώς μπορεί να αντα­πε­ξέλ­θει ένας εκπαι­δευ­τι­κός με αυτόν τον μισθό; Δύσκο­λες οι κατα­στά­σεις με το στε­γα­στικό, αν χρειά­ζε­ται κάποιος για το ενοίκιο του σπιτιού τα δύο τρίτα του μισθού πολλές φορές.

Θα σας πω την εμπει­ρία μου από τη Σαντο­ρίνη, την οποία άκουγα αλλά δεν πίστευα… και όταν πραγ­μα­τικά αντί­κρισα δασκά­λους, για­τρούς και νοση­λευ­τές… να πηγαί­νουν πρώτη φορά στο νησί εκεί και να κοι­μού­νται σε παγκά­κια… σε αυτο­κί­νητα, να μην μπορούν να βρουν σπίτι. Ένα σπίτι, μια γκαρ­σο­νιέρα της τάξης των 800 ευρώ. Λέω, τι γίνεται εδώ πέρα ρε παιδιά, τι γίνεται; Ήταν απί­στευτα, απί­στευτα δύσκολο. Θεωρώ όμως ότι εμείς εδώ στα Δωδε­κά­νησα δεν έχουμε του­ρι­στι­κο­ποι­η­θεί τόσο πολύ όσο οι Κυκλά­δες και δια­θέ­τουμε ακόμα την ανθρω­πιά μέσα μας. Οπότε τα ενοίκια των δασκά­λων, των καθη­γη­τών και των γιατρών είναι ακόμα σε χαμηλά επίπεδα. Όμως σίγουρα στην υπό­λοιπη Ελλάδα υπάρ­χουν περιο­χές που είναι απλη­σί­α­στες και θα πρέπει άμεσα το κράτος να παρέμ­βει ούτως ώστε όλες οι σχο­λι­κές μονάδες σε όλη τη χώρα και τα νοσο­κο­μεία μας και γενι­κό­τερα όλ οι κλάδοι… να είναι πλήρως εξο­πλι­σμέ­νοι.

Θυμίστε μου πόσοι είναι οι κάτοι­κοι στην Τέλενδο;

Τον χειμώνα είναι γύρω στους 15.

Υπάρ­χουν άλλα παιδιά στο νησί ή μόνο τα δύο;

Είναι μόνο τα δύο παιδιά. Και κάνουμε και την έκκληση μέσω εσάς. Θα ήταν ευχής έργον… εχθές κι όλας να είχαμε ένα παιδί Α’ δημο­τι­κού.