Μ. Κωσταράκος: Είμαστε ακόμα στην αρχή της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης

Την άποψη ότι η αντι­πα­ρά­θεση με την Τουρκία δεν θα στα­μα­τή­σει για τα επόμενα χρόνια και πως οι σχέσεις μας δεν θα ομα­λο­ποι­η­θούν ουσια­στικά ποτέ, ακόμα και αν περά­σουν σε ένα πιο πολι­τι­σμένο και ήπιο επίπεδο, εκφρά­ζει με ανάρτηση-παρέμβασή του στο Facebook ο Επί­τι­μος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Μιχαήλ Κωστα­ρά­κος. Επίσης τονίζει πως η Ελλάδα θα πρέπει να ισχυ­ρο­ποι­ή­σει την απο­τρε­πτική της ικα­νό­τητα γρήγορα και απο­τε­λε­σμα­τικά σε μεγάλο χρονικό βάθος, με βάρος στις αερο­ναυ­τι­κές της δυνα­τό­τη­τες και στα πιο ευέ­λι­κτα τμήματα του Στρατού, ενώ θα πρέπει να ενι­σχυ­θεί και η αμυ­ντική ικα­νό­τητα των νησιών και οι αμφί­βιοι κατα­δρο­μείς.

Ακο­λου­θεί ανα­λυ­τικά η ανάρ­τηση

Το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο που πέρασε σημα­δεύ­τηκε με δύο πολύ σημα­ντικά γεγο­νότα: Οι κυβερ­νη­τι­κές εξαγ­γε­λίες στη ΔΕΘ ανέ­δει­ξαν την ανάγκη ενί­σχυ­σης της εθνικής άμυνας σαν ένα από τα δύο κυρί­αρχα θέματα της χώρας, και οι Τούρκοι απέ­συ­ραν το ερευ­νη­τικό σκάφος Oruç Reis από την περιοχή νοτίως του Καστελ­λό­ρι­ζου στην Αττά­λεια. Ήταν από μέρους της Τουρ­κίας μια ξεκά­θαρη κίνηση τακτι­κι­σμού για να απο­φύ­γει τις ενδε­χό­με­νες κυρώ­σεις της ΕΕ, κατα­φεύ­γο­ντας στη συνη­θι­σμένη ανα­το­λί­τικη πονηριά του «εμπόρου στο παζάρι της Και­σά­ρειας» που συχνά χαρα­κτη­ρί­ζει την τουρ­κική εξω­τε­ρική πολι­τική (κατά τον πρώην ΥΠΕΞ Ντα­βού­το­γλου). Ο τρόπος ενέρ­γειας που έχει επι­λέ­ξει η Ελλάδα είναι ξεκά­θα­ρος: έντονη, δυνα­μική και απο­τε­λε­σμα­τική διπλω­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα συν­δυα­σμένη με υψηλή απο­τρε­πτική ισχύ.

Δυστυ­χώς όμως, δεν βρι­σκό­μα­στε στο τέλος της περι­πέ­τειας αλλά στα πρώτα βήματα της. Είναι ξεκά­θαρο για όσους μελε­τούν την Τουρκία ότι ο νέο οθω­μα­νι­κός μαξι­μα­λι­σμός του Ερντο­γάν έχει γίνει απο­δε­κτός και έχει αφο­μοιω­θεί από την πλειο­νό­τητα του τουρ­κι­κού λαού. Είναι πλέον οι περισ­σό­τε­ροι στην Τουρκία πεπει­σμέ­νοι ότι οι Έλληνες «άρπαξαν» τα νησιά του Αιγαίου, κλέβουν τον δικό τους θαλάσ­σιο πλούτο και στρέ­φουν την Ευρώπη και τη Δύση ενα­ντίον τους. Αν ο Ερντο­γάν “χαθεί” αύριο για οποιον­δή­ποτε λόγο δεν θα αλλάξει τίποτα στις τουρ­κι­κές απαι­τή­σεις. Η τουρ­κική αντι­πο­λί­τευση υπε­ρα­κο­ντί­ζει και η τουρ­κική κοινή γνώμη αφο­μοιώ­νει και οικειο­ποιεί­ται όλο και περισ­σό­τερο το νέο οθω­μα­νικό όραμα των ισλα­μι­στών, χωρίς υπο­χρε­ω­τικά το ισλα­μικό του υπό­βα­θρο. Συνεπώς, η αντι­πα­ρά­θεση με την Τουρκία δεν θα στα­μα­τή­σει για τα επόμενα χρόνια και οι σχέσεις μας δεν θα ομα­λο­ποι­η­θούν ουσια­στικά ποτέ, ακόμα και αν περά­σουν σε ένα πιο πολι­τι­σμένο και ήπιο επίπεδο, γιατί ο τουρ­κι­κός λαός θεωρεί πλέον ότι τον αδι­κούμε και τον «κλέ­βουμε». Το τζίνι των τουρ­κι­κών διεκ­δι­κή­σεων βγήκε πλέον από το μπου­κάλι και δεν πρό­κει­ται να γυρίσει εύκολα πίσω. Και όπως δυστυ­χώς συμ­βαί­νει με όλους τους μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμούς, δεν στα­μα­τούν και δεν εξα­φα­νί­ζο­νται με διπλω­μα­τία ή ωρι­μό­τητα ή εξέλιξη αλλά μόνο σαν απο­τέ­λε­σμα μιας κατα­στρο­φής.

Η Ελλάδα αντι­μέ­τωπη με μια τέτοια κατά­σταση πρέπει να ισχυ­ρο­ποι­ή­σει την απο­τρε­πτική της ικα­νό­τητα γρήγορα και απο­τε­λε­σμα­τικά σε μεγάλο χρονικό βάθος, με βάρος στις αερο­ναυ­τι­κές της δυνα­τό­τη­τες και στα πιο ευέ­λι­κτα τμήματα του Στρατού, που στην Ελλάδα απο­κα­λούμε «Ειδικές Δυνά­μεις» όπως τα αερο­με­τα­φε­ρό­μενα τμήματα πεζικού, τους πεζο­ναύ­τες και τους αλε­ξι­πτω­τι­στές. Πρέπει επίσης να ενι­σχυ­θεί η αμυ­ντική ικα­νό­τητα των νησιών και οι αμφί­βιοι κατα­δρο­μείς. Η Ελλάδα είναι μια κυρίως ναυτική δύναμη που χρειά­ζε­ται ένα πανί­σχυρο στόλο με δυνα­τό­τητα «ανοι­κτής θαλάσ­σης» σωστά κατα­νε­μη­μένο που θα κυριαρ­χεί στο Αιγαίο και στο Ιόνιο πέλαγος αλλά και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και το Λιβυκό πέλαγος.

Ο στόλος αυτός πρέπει να υπο­στη­ρί­ζε­ται και να προ­στα­τεύ­ε­ται από μια πανί­σχυρη πολε­μική αερο­πο­ρία και να προ­βάλ­λει ισχύ ή να ενι­σχύει τα νησιά με τις κατάλ­λη­λες ευκί­νη­τες και ευέ­λι­κτες στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις που εκτέ­θη­καν παρα­πάνω. Όλες οι θεσμο­θε­τη­μέ­νες προ­βλέ­ψεις της οργά­νω­σης των Ενόπλων Δυνά­μεων πρέπει να ανα­θε­ω­ρη­θούν άμεσα προς τα πάνω. Χρεια­ζό­μα­στε περισ­σό­τερα πολε­μικά πλοία και περισ­σό­τερα μαχη­τικά αερο­σκάφη. Το επι­χει­ρη­σιακό έργο όπως και η περιοχή ενδια­φέ­ρο­ντος της Ελλάδος έχει ουσια­στικά διπλα­σια­στεί σε σχέση με το προη­γού­μενο διά­στημα, γι’ αυτό και ένας αριθμός 20 φρε­γα­τών και 12 υπο­βρυ­χίων συν­δυα­ζό­με­νος με 200 μαχη­τικά αερο­σκάφη θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει ένα ξεκά­θαρο εξο­πλι­στικό στόχο για την επόμενη δεκα­ε­τία.

Δυστυ­χώς η ασφά­λεια και η αμυνα δεν υπάρ­χουν σε οικο­νο­μική συσκευα­σία. Ένα Ταμείο Εθνικής Άμυνας με εθε­λο­ντι­κές οικο­νο­μι­κές εισφο­ρές από τους πολίτες ενδε­χο­μέ­νως θα βοη­θούσε σημα­ντικά τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Κάθε συζή­τηση επίσης για «από­συρση» ή «αντι­κα­τά­σταση» οπλικών συστη­μά­των, φρε­γα­τών, υπο­βρυ­χίων ή αερο­σκα­φών πρέπει να απο­κλει­σθεί. Τα χρεια­ζό­μα­στε όλα. Και νέα και λιγό­τερο νέα. Υπάρ­χουν απο­στο­λές για όλα τα επίπεδα τεχνο­λο­γίας. Όταν αντι­με­τω­πί­ζεις μια δύναμη από τρεις μέχρι οκτώ φορές μεγα­λύ­τερη κατά τομέα, δεν έχεις περι­θώ­ρια για επι­λο­γές. Είναι γνωστές η μαχη­τική αξία και η ικα­νό­τητα των Ελλήνων στρα­τιω­τι­κών αλλά αυτό πρέπει να μη μας παρα­σύ­ρει σε ριψο­κίν­δυ­νες εκτι­μή­σεις. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα «η ποσό­τητα εμπε­ριέ­χει ποιό­τητα αφε­αυ­τής» και όποιος το αγνοεί αυτό απλά εθε­λο­τυ­φλεί και θα το πλη­ρώ­σει.

Επι­πλέον η εκτι­μώ­μενη μεγάλη διάρ­κεια των απο­τρε­πτι­κών απαι­τή­σεων απαιτεί την άμεση «ανά­σταση» ή επα­νε­νερ­γο­ποί­ηση και επέ­κταση της αμυ­ντι­κής μας βιο­μη­χα­νίας. Αυτό είναι ανα­γκαίο όχι μόνο για την ασφά­λεια εφο­δια­σμού αλλά και για να εξα­σφα­λί­σει η χώρα σοβαρά ανα­πτυ­ξιακά και οικο­νο­μικά οφέλη καθώς και θέσεις εργα­σίας από αυτή την ανα­βάθ­μιση της απο­τρο­πής. Όλα τα «εθνικά σχέδια» πλοίων, τεθω­ρα­κι­σμέ­νων, τυφε­κίων, υλικών προ­στα­σίας, ηλε­κτρο­νι­κών ή συστη­μά­των παρα­τή­ρη­σης πρέπει να μελε­τη­θούν και να υλο­ποι­η­θούν κατά προ­τε­ραί­ο­τητα προς όφελος της άμυνας αλλά και της εθνικής οικο­νο­μίας. Η κάλυψη από την εγχώρια βιο­μη­χα­νία των εθνικών αμυ­ντι­κών αναγκών στο 30% του­λά­χι­στον, μέσα στην επόμενη δεκα­ε­τία, είναι πιθανόν ένας φιλό­δο­ξος αλλά επι­τεύ­ξι­μος στόχος.

Όσο για το ανθρώ­πινο δυνα­μικό, θα πρέπει άμεσα να αλλά­ξουμε νοο­τρο­πία. Υπάρ­χουν λύσεις για την ενί­σχυση του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού πέρα από τις ασφαλώς απα­ραί­τη­τες προ­σλή­ψεις επαγ­γελ­μα­τιών. Όταν όλοι οι ικανοί (Ι1 και Ι2) νέοι μας τοπο­θε­τη­θούν σε μάχιμες φρουρές στους παρα­με­θό­ριους σχη­μα­τι­σμούς χωρίς εξαι­ρέ­σεις, όπως κάναμε για περιο­ρι­σμένα χρονικά δια­στή­ματα στο παρελ­θόν, τότε σίγουρα θα αυξή­σουμε την επάν­δρωση και τη μαχη­τική ικα­νό­τητα των μονάδων μας στο επι­θυ­μητό επίπεδο. Όπως λένε οι Αμε­ρι­κα­νοί στρα­τιω­τι­κοί «την απο­στολή των πεντα­κο­σίων στρα­τιω­τών απαι­τού­νται πεντα­κό­σιοι στρα­τιώ­τες για να την εκτε­λέ­σουν». Ο στόχος της επάν­δρω­σης στο 80-100% από του καιρού της ειρήνης είναι επι­τεύ­ξι­μος.

Με όλα αυτά δεν θα γίνουμε Ισραήλ. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν θα γίνουμε ποτέ Ισραήλ εκτός και αν απο­φα­σί­σουμε να τετρα­πλα­σιά­σουμε την στρα­τιω­τική θητεία, να στρα­τεύ­σουμε τις κόρες μας για δύο χρόνια και να εξα­πλα­σιά­σουμε τις αμυ­ντι­κές μας δαπάνες. Απαι­τεί­ται όμως να γίνουμε το συντο­μό­τερο δυνατό  μια ισχυρή και αξιό­πι­στη απο­τρε­πτική δύναμη με ανθε­κτι­κό­τητα και διάρ­κεια σε βάθος χρόνου που θα κυριαρ­χεί στη γωνιά αυτή της Μεσο­γείου και θα εξα­σφα­λί­ζει την εθνική κυριαρ­χία και ανε­ξαρ­τη­σία από οποιο­δή­ποτε κακό­βουλο γείτονα που θα αισθά­νε­ται να ασφυ­κτιά στα σύνορα του και θα νιώθει τόσο ισχυρός ώστε  να προ­σπα­θεί να κυριαρ­χή­σει στη περιοχή του κατα­πα­τώ­ντας κάθε έννοια δικαίου και έννομης τάξης.

«Για μια Ελλαδα υπε­ρή­φανη και ισχυρή»

Στρα­τη­γός Μιχαήλ Δημη­τρίου Κωστα­ρά­κος

Επί­τι­μος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

π. Πρό­ε­δρος της Στρα­τιω­τι­κής Επι­τρο­πής της ΕΕ

“We deserve a stronger Europe”

General (ret) Mikhail Kostarakos

Former Chief HNDGS

Former Chairman EUMC

Πηγή: kathimerini.gr