Γιώργος Υψηλάντης: «Την πορεία μας δεν την καθορίζουν οι παράγοντες ή τα κομματικά επιτελεία που θα θελήσουν να βρεθούν απέναντί μας»

«Είναι ζή­τη­μα τιμής και σε­βα­σμού του κόπου μας, να μην αφή­σου­με ούτε ένα ευρώ να πάει χα­μέ­νο!».

Αυτό δη­λώ­νει με­τα­ξύ άλλων, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ ο εκ­πρό­σω­πος Τύπου της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης υπο­γραμ­μί­ζο­ντας τις άο­κνες προ­σπά­θειες του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη για να μην χαθεί ούτε ένα ευρώ που θα μπο­ρού­σε να αξιο­ποι­η­θεί για έργα και δρά­σεις στα νησιά μας.

Ανα­φε­ρό­με­νος εξάλ­λου στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, λέει πως: «Δεν υπάρ­χουν ισχυ­ροί ή αδύ­να­μοι αντί­πα­λοι για εμάς.

Υπάρ­χουν αντί­πα­λοι με πο­λι­τι­κή άποψη την οποία εί­μα­στε πρό­θυ­μοι να ακού­σου­με, να συ­ζη­τή­σου­με, να αντι­πα­ρα­τε­θού­με αν χρεια­στεί στο πλαί­σιο ενός σο­βα­ρού και ζω­ντα­νού πο­λι­τι­κού δια­λό­γου…».

• Στην πρό­σφα­τη συ­νε­δρί­α­ση της ΠΕΔ, ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Χα­τζη­μάρ­κος απέ­δω­σε τα επι­τεύγ­μα­τα της πε­ριο­χής, στην κα­λύ­τε­ρη συ­νερ­γα­σία που υπάρ­χει ανά­με­σα στον Α’ και στον Β’ Βαθμό Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Τι λέτε γι’ αυτό;

Οι λόγοι μιας τόσο επι­τυ­χη­μέ­νης αυ­το­διοι­κη­τι­κής πο­ρεί­ας στο Νότιο Αι­γαίο είναι πολ­λοί. Η βάση τους ωστό­σο, όπως έχω ξα­να­πεί, έχει να κάνει με με­ρι­κές απλές αν­θρώ­πι­νες αρε­τές. Την αγάπη και την έγνοια πρω­τί­στως για τους αν­θρώ­πους των νη­σιών σου κι όχι την αγάπη για την κα­ρέ­κλα που κά­θε­σαι. Την ανά­γκη να είσαι συ­νε­χώς δίπλα τους σε κάθε κουκ­κί­δα του Αι­γαί­ου. Την εντι­μό­τη­τα κοι­τώ­ντας τους στα μάτια, να τους πεις στα ίσα τι είναι εφι­κτό και τι όχι, τι είναι σωστό και τι λάθος. Την επι­θυ­μία να δεις τον τόπο σου να προ­κό­βει, να κα­τα­κτά κο­ρυ­φές, με συ­νο­χή και διά­χυ­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος αυτής της προ­κο­πής σε όλους. Αυτές οι απλές αν­θρώ­πι­νες αρε­τές κα­θο­ρί­ζουν και τον τρόπο με τον οποίο ασκείς πο­λι­τι­κή. Αυτές είναι που σου υπα­γο­ρεύ­ουν ως στοι­χείο της πο­λι­τι­κής σου την υπο­χρέ­ω­ση της συ­νερ­γα­σί­ας με όλους, όχι μόνο με τους φί­λους, όχι μόνο μ΄ αυ­τούς που συ­μπα­θείς ή σε συ­μπα­θούν, αλλά με όλους.

Δι­καιο­λο­γη­μέ­να και ορθά λοι­πόν ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος απέ­δω­σε τα εύ­ση­μα των επι­τυ­χιών που έρ­χο­νται η μια μετά την άλλη στα νησιά μας, στην κουλ­τού­ρα των συ­νερ­γα­σιών με­τα­ξύ των δύο βαθ­μών της αυ­το­διοί­κη­σης. Πολύ σωστά και δί­καια ευ­χα­ρί­στη­σε τους δη­μάρ­χους, όπως τον ευ­χα­ρί­στη­σαν κι αυτοί με θέρμη. Εμείς την κουλ­τού­ρα των συ­νερ­γα­σιών την έχου­με, απε­δεί­χθη όμως ότι και οι Δήμοι μας την εν­στερ­νί­σθη­καν στην συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία. Δεν πι­στεύω ότι υπάρ­χει άλλη πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας στην οποία συμ­βαί­νει κάτι τέ­τοιο, του­λά­χι­στον σ’ αυτήν την έκτα­ση και σ’ αυτόν τον βαθμό.

• Είναι γε­γο­νός πως η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, κα­τέ­γρα­ψε πολλά ‘ρεκόρ’ -όλα τεκ­μη­ριω­μέ­να και με στοι­χεία. Κα­τέ­χει την πρω­τιά, για τρίτη συ­νε­χό­με­νη χρο­νιά σε απορ­ρό­φη­ση ευ­ρω­παϊ­κών πόρων και είναι πα­ρά­δειγ­μα προς μί­μη­ση. Είναι απο­τέ­λε­σμα σκλη­ρής δου­λειάς και καλού συ­ντο­νι­σμού;

Όταν κα­θη­με­ρι­νά αγω­νί­ζε­σαι να ξε­τρυ­πώ­σεις και το τε­λευ­ταίο ευρώ όπου κι αν αυτό βρί­σκε­ται για να το φέ­ρεις στο Νότιο Αι­γαίο, όταν πα­ρα­κα­λείς ή / και τσα­κώ­νε­σαι διεκ­δι­κώ­ντας το, με επι­χει­ρή­μα­τα και πεί­σμα, θα ήταν του­λά­χι­στον αστείο και ανεύ­θυ­νο να μην το αξιο­ποι­ή­σεις. Αυτά μπο­ρεί να γι­νό­ντου­σαν κά­πο­τε και αφο­ρού­σαν άλλες αντι­λή­ψεις και κά­ποιους άλ­λους. Δεν αφο­ρούν όμως εμάς. Είναι ζή­τη­μα τιμής και σε­βα­σμού του κόπου μας, να μην αφή­σου­με ούτε ένα ευρώ να πάει χα­μέ­νο. Τι κά­νου­με λοι­πόν; Το αυ­το­νό­η­το. Για εμάς βέ­βαια αυ­το­νό­η­το, όχι για όλους. Ση­κώ­νου­με τα μα­νί­κια, βά­ζου­με το κε­φά­λι κάτω, αφή­νου­με τις πολ­λές κου­βέ­ντες και τα σου­λά­τσα και δου­λεύ­ου­με! Δου­λεύ­ου­με σκλη­ρά, με­θο­δι­κά, εμείς οι ίδιοι, ο Χα­τζη­μάρ­κος πρώ­τος και κα­λύ­τε­ρος και οι συ­νερ­γά­τες μας. Οι λι­γο­στοί ερ­γα­ζό­με­νοι της ΠΝΑι που κα­τα­θέ­τουν κάθε στα­γό­να ιδρώ­τα που μπο­ρούν να δώ­σουν, που χα­ρα­μί­ζουν πολύ από τον ελεύ­θε­ρο τους χρόνο και εκτός ωρα­ρί­ου, για να αντα­πο­κρι­θούν στη συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια. Τους ευ­χα­ρι­στού­με πολύ γι’ αυτό.

Τώρα αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με για συ­ντο­νι­σμό, θα πρό­τει­να να το πα­ρα­κάμ­ψου­με. Ως αυ­το­νό­η­το. Μόνο όποιος έχει δου­λέ­ψει με τον Χα­τζη­μάρ­κο, ξέρει τι ση­μαί­νει συ­ντο­νι­σμός, χρο­νο­διά­γραμ­μα, προ­θε­σμί­ες και έλεγ­χος. Κα­λύ­τε­ρα να μην σου τύχει!

• Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, έχει ‘ση­κώ­σει’ τα τε­λευ­ταία χρό­νια, πολλά καυτά ζη­τή­μα­τα όπως οι δα­σι­κοί χάρ­τες, πα­ρεμ­βά­σεις σε θέ­μα­τα υγεί­ας και παι­δεί­ας που δεν είναι της αρ­μο­διό­τη­τάς της. Τε­λι­κά, όποιος θέλει… πε­τυ­χαί­νει στό­χους;

Δεν φτά­νει το όποιος θέλει, πρέ­πει και να μπο­ρεί. Μι­λά­με για ανά­λη­ψη πρω­το­βου­λί­ας πέραν των τυ­πι­κών σου αρ­μο­διο­τή­των, που όμως ο ίδιος πήρες την ευ­θύ­νη ή δεν αρ­νή­θη­κες να την ανα­λά­βεις, όντας απο­φα­σι­σμέ­νος να τα βγά­λεις πέρα με το όποιο κό­στος και την όποια θυσία. Κι όταν το βλέ­πεις έτσι, τότε ναι, σί­γου­ρα μπο­ρείς. Και το κά­νεις, υπερ­νι­κώ­ντας εμπό­δια και δυ­σκο­λί­ες, δί­νο­ντας τη μάχη, μαζί με τους φυ­σι­κούς σου συμ­μά­χους, την κοι­νω­νία και τους φο­ρείς της. Το πε­τυ­χαί­νεις έχο­ντας αντα­να­κλα­στι­κά, timing και φυ­σι­κά συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο. Όχι στο σύρε και κι­νή­σα­με.

Αν τύχει και δεν τα κα­τα­φέ­ρεις, δεν πει­ρά­ζει. Χα­μέ­νες είναι οι μάχες που δεν έδω­σες. Ευ­τυ­χώς δεν μας συμ­βαί­νει αυτό. Αυτό που μας συμ­βαί­νει είναι θαυ­μά­σιες νίκες και υπέ­ρο­χα απο­τε­λέ­σμα­τα. Τόσο υπέ­ρο­χα, που μας προ­κα­λούν να το ξα­να­κά­νου­με, να το διευ­ρύ­νου­με, να το πάμε ένα βήμα πιο μπρο­στά. Να πάμε το Νότιο Αι­γαίο, ακόμα πιο μπρο­στά! Να μην μας λεί­πουν δά­σκα­λοι από τα σχο­λειά, ακόμα και σ’ αυτά με τον ένα μα­θη­τή. Να μην μας λεί­πουν αγρο­τι­κοί για­τροί από τα νησιά μας, μόνο και μόνο γιατί κά­ποιοι τα βά­φτι­σαν κά­πο­τε άγονα και δυ­σπρό­σι­τα.

• Ποιοι είναι οι στό­χοι και οι προ­τε­ραιό­τη­τες της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής για το 2023 που είναι και χρο­νιά εκλο­γών;

Για τις προ­κλή­σεις, τους στό­χους και τις προ­τε­ραιό­τη­τες της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής, τί­πο­τα δεν αλ­λά­ζει. Συ­νε­χί­ζε­ται και το 2023 χωρίς ανά­παυ­λα, η υλο­ποί­η­ση του σχε­δί­ου ανά­πτυ­ξης των νη­σιών μας, όπως αυτό γι­νό­ταν και στα προη­γού­με­να χρό­νια. Δεν αφή­νου­με τί­πο­τα πίσω. Μόνο που τώρα όλα αυτά συν­δέ­ο­νται με έν­νοιες, όπως η βιω­σι­μό­τη­τα, η και­νο­το­μία κι έχουν ήδη απο­κτή­σει έναν πιο στο­χευ­μέ­νο αν­θρω­πο­κε­ντρι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Έχου­με πράγ­μα­τα να κά­νου­με και οι εκλο­γές δεν είναι λόγος για να χα­σο­με­ρά­με.

Αντί­θε­τα, κα­θη­με­ρι­νά το τερ­μα­τί­ζου­με. Οι ερ­γο­λά­βοι, δεν μας προ­λα­βαί­νουν. Δυ­σκο­λεύ­ο­νται να αντα­πο­κρι­θούν στην πλη­θώ­ρα των έργων που ανα­λαμ­βά­νουν και δυ­σκο­λεύ­ουν κι εμάς που μας αρέ­σει να τρέ­χουν τα πράγ­μα­τα. Τα δια­θέ­σι­μα μη­χα­νή­μα­τα στα νησιά μας είναι με­τρη­μέ­να, δεν μας προ­λα­βαί­νουν και μας κα­θυ­στε­ρούν. Πε­ρι­μέ­νουν να τε­λειώ­σουν σ΄ ένα νησί για να πάνε στο επό­με­νο. Τα υλικά το ίδιο. Οι με­τα­φο­ρές τους (logistics) επί­σης. Τι να γίνει όμως; Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

• Το γε­γο­νός πως δεν έχει βρε­θεί ένας ισχυ­ρός αντί­πα­λος πόλος του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, σας προ­βλη­μα­τί­ζει;

Όταν λέει ο ίδιος ο Χα­τζη­μάρ­κος «εμείς εκλο­γές θα κά­νου­με», προ­φα­νώς εν­νο­εί ότι δεν πάμε για υγιει­νό πε­ρί­πα­το στην εξοχή. Μέχρι τις εκλο­γές, μέ­νουν πια, κάτι λι­γό­τε­ρο από τρεις μήνες. Προ­φα­νώς δεν θα πλή­ξου­με. Μας αρέ­σουν οι εκλο­γές.

Είναι γιορ­τή της δη­μο­κρα­τί­ας, είναι ώρα λο­γο­δο­σί­ας και ταυ­τό­χρο­να εξει­δί­κευ­σης του σχε­δί­ου μας για την επό­με­νη πε­ρί­ο­δο, γιατί αυτό θα τεθεί στην κρίση των πο­λι­τών. Ενός σχε­δί­ου που στην πε­ρί­πτω­σή μας, έχει σφρα­γί­δα εγ­γύ­η­σης. Η ση­με­ρι­νή πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, κλεί­νο­ντας δύο πλή­ρεις θη­τεί­ες, αντί να μετρά απώ­λειες λόγω φθο­ράς ή κό­πω­σης -κάτι που θα μπο­ρού­σε να το πει κα­νείς σύ­νη­θες και φυ­σιο­λο­γι­κό-, αντί­θε­τα δια­βά­ζει κα­θη­με­ρι­νά μια εκ­πλη­κτι­κή αύ­ξη­ση της απο­δο­χής του έργου της από την κοι­νω­νία. Μας εμπι­στεύ­ε­ται η κοι­νω­νία των νη­σιών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κι εμείς κά­νου­με κάθε μέρα το αδύ­να­το δυ­να­τό, για να τι­μή­σου­με αυτήν την εκτί­μη­ση κι εμπι­στο­σύ­νη.

Δεν υπάρ­χουν ισχυ­ροί ή αδύ­να­μοι αντί­πα­λοι για εμάς. Υπάρ­χουν αντί­πα­λοι με πο­λι­τι­κή άποψη την οποία εί­μα­στε πρό­θυ­μοι να ακού­σου­με, να συ­ζη­τή­σου­με, να αντι­πα­ρα­τε­θού­με αν χρεια­στεί στο πλαί­σιο ενός σο­βα­ρού και ζω­ντα­νού πο­λι­τι­κού δια­λό­γου και υπάρ­χουν αντί­πα­λοι που εκ­φρά­ζουν απλά την προ­σω­πι­κή εμπά­θειά τους απέ­να­ντί μας, την αλ­λερ­γία τους σε όσα γί­νο­νται κάθε μέρα σε κάθε νησί, την μι­ζέ­ρια, την το­ξι­κό­τη­τα και την προ­σκόλ­λη­σή τους σε ξε­πε­ρα­σμέ­νες πο­λι­τι­κές του πα­ρελ­θό­ντος, πο­λι­τι­κές που στέ­ρη­σαν από τα νησιά μας πο­λύ­τι­μο χρόνο από την ανά­πτυ­ξή τους. Μόλις πριν λίγο διά­βα­ζα τις δη­λώ­σεις κά­ποιου από γει­το­νι­κό νησί (Κως) που μας λέει ανύ­παρ­κτους και ελά­χι­στα χρή­σι­μους, γιατί άραγε; Γιατί δε­σμευ­τή­κα­με να χρη­μα­το­δο­τή­σου­με και να εκτε­λέ­σου­με ένα έργο που με­λέ­τη­σε και ωρί­μα­σε το Λι­με­νι­κό Τα­μείο του νη­σιού του, για την υλο­ποί­η­ση του οποί­ου ζη­τή­θη­κε η βο­ή­θειά μας και από τον Δήμο Κω. Τι να πει κα­νείς.

Δεν εί­μα­στε εδώ με το ζόρι, δεν εί­μα­στε δε­μέ­νοι με κα­ρέ­κλες κι αξιώ­μα­τα. Έχου­με κι άλλα όμορ­φα πράγ­μα­τα στη ζωή μας. Ο λαός των νη­σιών μας απο­φα­σί­ζει για τον ποιόν θε­ω­ρεί πιο άξιο και κα­τάλ­λη­λο να τον υπη­ρε­τή­σει. Ναι, λοι­πόν θα κά­νου­με εκλο­γές. Με όποιους και όσους αντι­πά­λους ήθελε προ­κύ­ψουν. Απ’ ό,τι ακούω, είναι με­γά­λη η φα­γού­ρα κά­ποιων.

Την πο­ρεία μας δεν την κα­θο­ρί­ζουν οι πα­ρά­γο­ντες ή τα κομ­μα­τι­κά επι­τε­λεία που θα θε­λή­σουν να βρε­θούν απέ­να­ντί μας. Θα δώ­σου­με τη μάχη των εκλο­γών και ο λαός θα απο­φα­σί­σει. Σ’ αυτόν δί­νου­με ανα­φο­ρά, αυτόν εμπι­στευό­μα­στε και αυτός μας εμπι­στεύ­ε­ται. Όσο για τους μύ­χιους πό­θους κά­ποιων, που θα θε­λή­σουν να επα­να­λά­βουν την πα­ρου­σία τους με όρους νο­ση­ρό­τη­τας του 2019, την απά­ντη­ση την ξέ­ρουν. Θα υπο­στούν τα ίδια και χει­ρό­τε­ρα στις εκλο­γές και θα έχουν ακόμα πιο θλι­βε­ρή πο­ρεία μετά απ’ αυτές.