Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφεύγει ο Δ. Κωνσταντίνου για την “καρατόμησή” του

Tην Τρίτη, εκτός απρο­ό­πτου, θα υπο­βλη­θεί ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας η αί­τη­ση του κ. Αθη­νό­δω­ρου Κων­στα­ντί­νου, για την ακύ­ρω­ση της υπ’ αρίθμ. 2640 και με αριθ­μό πρωτ. 2/51302/30-6-2017 από­φα­σης του δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κου περί ανά­κλη­σης πριν τη λήξη της θη­τεί­ας του, διο­ρι­σμού του ως αντι­δη­μάρ­χου της Με­σαιω­νι­κής Πόλης.

Ο κ. Κων­στα­ντί­νου δια­τεί­νε­ται ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη είναι ακυ­ρω­τέα επει­δή οι ανα­φε­ρό­με­νοι σ΄αυ­τήν λόγοι είναι αντι­φα­τι­κοί, στε­ρού­νται επαρ­κούς και ει­δι­κής αι­τιο­λο­γί­ας και συ­γκε­κρι­μέ­να δεν αι­τιο­λο­γεί­ται η έλ­λει­ψη στο πρό­σω­πό του της άσκη­σης κα­θη­κό­ντων, σύμ­φω­να με τις αρχές της χρη­στής διοί­κη­σης για την ανά­κλη­ση του διο­ρι­σμού του εκ του λόγου ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα του διο­ρι­σμού του ως αντι­δη­μάρ­χου ήταν ήδη γνω­στά στο δή­μαρ­χο τα ανα­φε­ρό­με­να στην από­φα­ση ανά­κλη­σης διο­ρι­σμού πε­ρι­στα­τι­κά κι εντού­τοις τον διό­ρι­σε εκ νέου αντι­δή­μαρ­χο.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την υπ’ αρίθμ. 811 και με αριθ­μό πρωτ. 2/18677/14-3-2017 από­φα­ση του δη­μάρ­χου Ρόδου περί ορι­σμού αντι­δη­μάρ­χων και άσκη­σης αρ­μο­διο­τή­των, ο κ. Κων­στα­ντί­νου ορί­στη­κε αντι­δή­μαρ­χος Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων και Κοι­νο­χρή­στων Χώρων αυτών σε θέ­μα­τα: α) Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων και Β) Επο­πτεί­ας της πα­ράλ­λη­λης με την Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία αρ­μο­διό­τη­τας της πρώην Δη­μο­τι­κής Αστυ­νο­μί­ας , ανα­φο­ρι­κά με την εφαρ­μο­γή κα­νο­νι­στι­κών δια­τά­ξε­ων Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των Μνη­μεί­ων του νη­σιού και της “Νέας Αγο­ράς” της πόλης και την εξέ­τα­ση σχε­τι­κών αντιρ­ρή­σε­ων/εν­στά­σε­ων/ αι­τή­σε­ων θε­ρα­πεί­ας ύστε­ρα από επα­νέ­λεγ­χο του εκ­δό­ντος τη βε­βαί­ω­ση ορ­γά­νου και με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι δεν έχει δια­βι­βα­στεί στην αρ­μό­δια υπη­ρε­σία για την οι­κο­νο­μι­κή βε­βαί­ω­ση της, δι­καιού­με­νος αντι­μι­σθί­ας και αφού προη­γου­μέ­νως είχε λήξει η θη­τεία του ως Αντι­δή­μαρ­χος Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών.

Επι­ση­μαί­νει ότι σύμ­φω­να με την πα­ρά­γρα­φο 5 του άρ­θρου 59 του ν. 3852/2010, η θη­τεία των αντι­δη­μάρ­χων δεν μπο­ρεί να είναι μι­κρό­τε­ρη των δυό­μι­ση ετών.

Κατά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας τους δεν μπο­ρούν να εκλε­γούν μέλη του προ­ε­δρεί­ου του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου. Η ανά­κλη­ση αντι­δη­μάρ­χου πριν τη λήξη της θη­τεί­ας του είναι δυ­να­τή με ει­δι­κά αι­τιο­λο­γη­μέ­νη από­φα­ση του δη­μάρ­χου.

Ωστό­σο, όπως υπο­στη­ρί­ζει, η προ­σβαλ­λο­μέ­νη από­φα­ση στε­ρεί­ται νο­μί­μου και ου­σια­στι­κής βά­σε­ως, όπως επί­σης στε­ρεί­ται νο­μί­μου και επαρ­κούς ει­δι­κής αι­τιο­λο­γί­ας.

Δεν μνη­μο­νεύ­ο­νται σ’ αυτή συ­γκε­κρι­μέ­να πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να και στοι­χεία, τα οποία να τεκ­μη­ριώ­νουν την επι­βαλ­λό­με­νη ανά­κλη­ση για λό­γους μη χρη­στής διοί­κη­σης. Σύμ­φω­να με τον κ. Κων­στα­ντί­νου ο πρώ­τος λόγος ανά­κλη­σης του διο­ρι­σμού του ως αντι­δη­μάρ­χου είναι μη νό­μι­μος, αβά­σι­μος και μη επαρ­κής για να αι­τιο­λο­γή­σει την έλ­λει­ψη της άσκη­σης κα­θη­κό­ντων σύμ­φω­να με τις αρχές της χρη­στής διοί­κη­σης στο πρό­σω­πό του.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο πρώ­τος λόγος ανά­κλη­σης του διο­ρι­σμού του ανά­γε­ται στην απόρ­ρι­ψη προη­γού­με­νης από­φα­σης του ΣτΕ για την ακύ­ρω­ση πει­θαρ­χι­κής ποι­νής δί­μη­νης αρ­γί­ας που είχε επι­βλη­θεί στον κ. Κων­στα­ντί­νου, με την ιδιό­τη­τα του ως αντι­δη­μάρ­χου στον πρώην Δήμο Καλ­λι­θέ­ας.

Ο κ. Κων­στα­ντί­νου το­νί­ζει ότι το ως άνω γε­γο­νός δεν ήταν άγνω­στο στον δή­μαρ­χο Ρόδου όταν με την με αριθ­μό 811 και με αριθ­μό 2/18677/14-3-2017 από­φα­σή του ορί­στη­κε αντι­δή­μαρ­χος Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων και Κοι­νο­χρή­στων Χώρων.

Η από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου Επι­κρα­τεί­ας απέρ­ρι­ψε την προ­σφυ­γή του κατά της υπ. αρ. ΕΜΠ 15/1-9-2014 από­φα­σης του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Δ/σης Αι­γαί­ου που εκ­δό­θη­κε το 2016. Επο­μέ­νως, όπως επι­ση­μαί­νει, δεν αι­τιο­λο­γεί­ται η έλ­λει­ψη της χρη­στής διοί­κη­σης κατά την άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων του για την ανά­κλη­ση του διο­ρι­σμού του εκ του λόγου ότι τέ­θη­κε σε αργία αφού ήδη κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα του διο­ρι­σμού του ως αντι­δή­μαρ­χου ήταν ήδη γνω­στή στο δή­μαρ­χο η από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας. Για τον δεύ­τε­ρο λόγο στην από­φα­ση «κα­ρα­τό­μη­σης» του, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο κ. Κων­στα­ντί­νου, δεν δι­καιο­λο­γεί­ται ότι διέ­λα­θαν της προ­σο­χής του δη­μάρ­χου Ρόδου, αφού είχαν δη­μο­σιο­ποι­η­θεί επαρ­κώς και μά­λι­στα πριν από ένα χρόνο πε­ρί­που, το γε­γο­νός ότι είχε ασκη­θεί αγωγή από το ΤΑΙ­ΔΕΔ σε βάρος του Δήμου Ρόδου,

Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν αι­τιο­λο­γεί­ται η έλ­λει­ψη χρη­στής διοί­κη­σης στο πρό­σω­πό του για την ανά­κλη­ση του διο­ρι­σμού του εκ του λόγου ότι προ­έ­βη στην επι­λο­γή και κί­νη­ση των δια­δι­κα­σιών υπο­βο­λής και έγκρι­σης από τα αρ­μό­δια όρ­γα­να και στην εκτέ­λε­ση με δα­πά­νες του Δήμου Ρόδου έργου διά­νοι­ξης οδού και το­πο­θέ­τη­σης δη­μο­τι­κού ηλε­κτρο­φω­τι­σμού και σύν­δε­σης με το δί­κτυο της ΔΕΗ, μην ανα­φέ­ρο­ντας ότι η έκτα­ση δεν ανή­κει στο Δήμο Ρόδου και ότι το έργο είναι εκτός δι­καιο­δο­σί­ας. Απο­κα­λύ­πτει μά­λι­στα ότι για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ενέρ­γεια ελή­φθη η με αριθ­μό 226/2006 από­φα­ση της οι­κο­νο­μι­κής επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου κατά τη συ­ζή­τη­ση της οποί­ας ήταν απών και ως εκ τού­του υπήρ­χε από­φα­ση συλ­λο­γι­κού ορ­γά­νου στην συ­νε­δρί­α­ση του οποί­ου δεν με­τεί­χε.

Το­νί­ζει επι­πλέ­ον ότι επί της αγω­γής του ΤΑΙ­ΠΕΔ με τον νέο κώ­δι­κα η δη­μο­τι­κή αρχή είχε προ­θε­σμία 100 ημε­ρών για να αντι­κρού­σει ή να συ­ντα­χθεί με προ­τά­σεις στις θέ­σεις του και ήδη η αγωγή συ­ζη­τή­θη­κε στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Το ΤΑΙ­ΠΕΔ είχε ζη­τή­σει την απο­κα­τά­στα­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του σε τμήμα του προς αξιο­ποί­η­ση ακι­νή­του του γκολφ Αφά­ντου και συ­γκε­κρι­μέ­να στην πε­ριο­χή «Χα­ρά­κια», όπου σύμ­φω­να με έρευ­να επι­τε­λών του, έχει δια­νοι­χτεί δρό­μος. Πέραν των εν­στά­σε­ων αο­ρι­στί­ας, που υπέ­βα­λε ο Δήμος Ρόδου, με τις προ­τά­σεις του στην συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση και της έν­στα­σης μη με­τα­γρα­φής, ανα­πτύσ­σει για την άρ­νη­ση της αγω­γής τα ακό­λου­θα:

«Αρ­νού­μαι την κρι­νό­με­νη αγωγή, επει­δή όσον αφορά το επί­δι­κο ακί­νη­το και τα επί­δι­κα τμή­μα­τα αυτού, που πε­ρι­γρά­φει στην αγωγή του η αντί­δι­κος και την από­δο­ση των οποί­ων ζητά από εμένα, ου­δέ­πο­τε απέ­κτη­σε κυ­ριό­τη­τα, καθώς το ακί­νη­το φέ­ρε­ται να πε­ρι­ήλ­θε στην καθής προ 5ετίας, ενώ τα επί­δι­κα τμή­μα­τα ήταν ήδη από ετών δια­μορ­φω­μέ­νος δρό­μος, γε­γο­νός γνω­στό και εμ­φα­νές σε όλους και ου­δέ­πο­τε απέ­κτη­σε νομή ή κα­το­χή σε αυτό, άλλως ο τί­τλος κτή­σε­ώς του πά­σχει ακυ­ρό­τη­τας λόγω πα­ρα­βί­α­σης του άρθρ. 13 παρ. 4 του Ν.4014/2011».

Επι­πλέ­ον υπέ­βα­λε και έν­στα­ση χρη­σι­κτη­σί­ας στις προ­τά­σεις. Σε έτερη έν­στα­ση ο Δήμος Ρόδου για το ίδιο ακί­νη­το το­νί­ζει ότι το ΤΑΙ­ΠΕΔ έχει απο­λέ­σει την επ’ αυτού κυ­ριό­τη­τα του και υπο­στη­ρί­ζει με την έν­στα­ση κοι­νού δόλου ότι το ΤΑΙ­ΠΕΔ γνω­ρί­ζει ότι ο επί­μα­χος δρό­μος είναι κοι­νό­χρη­στος επί σει­ράν ετών. Κα­θι­στά ακόμη σαφές ότι για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ενέρ­γεια ελή­φθη η με αριθ­μό 263/17-5-2013 από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρόδου κατά τη συ­ζή­τη­ση της οποί­ας ήταν απών και ούτε είχε την ιδιό­τη­τα του αντι­δη­μάρ­χου Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών κατά την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη και ως εκ τού­του ούτε δική του ει­σή­γη­ση υπήρ­χε επί του θέ­μα­τος.