Spiegel: Φτάνει πια με την Ελλάδα

Μετά από 60 μήνες και 240 δισ. η Ελλάδα είναι και πάλι μπροστά στη χρε­ω­κο­πία, γράφει νέο δημο­σί­ευμα του περιο­δι­κού Spiegel. Πέντε χρόνια βοή­θειας, ένα κάρο λεφτά και τρεις κυβερ­νή­σεις μετά, μία νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση είτε δε θέλει είτε δεν μπορεί να απο­πλη­ρώ­σει ληξι­πρό­θε­σμα χρέη. Κι αν δει κανείς τα δημο­σιεύ­ματα πριν από πέντε χρόνια, θα δει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει – μπορεί κανείς να βάλει κανείς τους ίδιους τίτλους αφή­νο­ντας μέχρι και τις ημε­ρο­μη­νίες σχεδόν ίδιες. Τόσος χρόνος, τόση πολι­τική, τόσα χρήματα και δεν έχει αλλάξει τίποτα, σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος Νίκο­λα­ους Μπλόμε, μέλος της αρχι­συ­ντα­ξίας του περιο­δι­κού.

Το μονα­δικό πράγμα που κρατάει τη χώρα και την αμφι­τα­λα­ντευό­μενη, όπως γράφει ο συντά­κτης, κυβέρ­νησή της ακόμα στο ευρώ είναι το γεγονός, ότι κανείς δεν τολμάει να βάλει ένα τέλος σ’ αυτό το παι­χνίδι. Η καγκε­λά­ριος Μέρκελ, ο πρό­ε­δρος της ΕΚΤ Ντράγκι και ο επι­κε­φα­λής της Κομι­σιόν Γιούν­κερ – κανείς τους δεν θέλει να κατη­γο­ρη­θεί εκ των υστέρων πως έβαλε το τελευ­ταίο λιθα­ράκι στον εξο­βε­λι­σμό της χώρας από την ευρω­ζώνη. Κι αυτό γεννά μια αλλο­πρό­σαλλη ενδιά­μεση κατά­σταση: Από προ­θε­σμία σε προ­θε­σμία περνά ο χρόνος, μέχρι να παρα­τα­θούν και πάλι τα όρια με όλο και πιο φτηνές δικαιο­λο­γίες.

Αυτή τη φορά υπο­τί­θε­ται ότι η Αθήνα θα παρου­σιά­σει μια λίστα μεταρ­ρυθ­μί­σεων μέχρι τις 20 Απρι­λίου. Και τι θα γίνει αν δεν το κάνει; Θα υπάρξει και άλλη τελευ­ταία προ­θε­σμία και μετά άλλη μία; Πιθανόν, γράφει ο συντά­κτης.

Άλλες χώρες, που έπεσαν στη δίνη της Ευρω­κρί­σης, βρί­σκο­νται ήδη σε φάση εξυ­γί­αν­σης. Η Ιρλαν­δία μάλιστα αυτή τη στιγμή ανήκει στις γρη­γο­ρό­τερα ανα­πτυσ­σό­με­νες οικο­νο­μίες της Ευρώπης. Ακόμα και η δια­βό­ητη για τη βρα­δύ­τητά της Ε.Ε. έχει εξάγει τα συμπε­ρά­σματά της από την κρίση, έχει δημιουρ­γή­σει μηχα­νι­σμούς ασφα­λείας και έχει δια­μορ­φώ­σει νέους κανόνες. Έτσι, κατα­λή­γει ο αρθρο­γρά­φος, πολλά πράγ­ματα και σε πολλές περιο­χές της Ευρώπης έχουν αλλάξει, κι ενώ δεν έχουν φτάσει ακόμα να είναι παντού καλά, σίγουρα είναι καλύ­τερα. Εκτός όμως από την Ελλάδα.

Εκεί αρκού­σαν οι 100 πρώτες μέρες μιας κυβέρ­νη­σης για να τινά­ξουν στον αέρα ακόμα και τις λίγες επι­τυ­χίες που είχαν να επι­δεί­ξουν οι προ­κά­το­χοί της, αυτή τη λίγη ανά­πτυξη, τη λίγη εμπι­στο­σύνη κι εκείνο το μικρό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα. Κι όλα αυτά, ενώ θα μπο­ρούσε κανείς να συνο­ψί­σει την κατά­σταση στη χώρα δίχως κόπο με τις ίδιες λέξεις-κλειδιά που την περιέ­γρα­φαν πριν πέντε χρόνια: φορο­δια­φυγή, πολι­τική απο­τυ­χία, κτη­μα­το­λό­γιο, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Όλα έχουν λίγο πολύ απο­τύ­χει. Όλα όπως και στην αρχή.

Τώρα λοιπόν τι θα γίνει; Και πάλι εκλογές; Και πάλι 240 δισ.; Άλλα πέντε χρόνια; Ή μήπως η παρα­δοχή: δεν μπορεί να γίνει τίποτα με την Ελλάδα και το Ευρώ;

Και ο συντά­κτης κατα­λή­γει: Στην υπομονή και την αλλη­λεγ­γύη μεταξύ των ευρω­παϊ­κών κρατών δε θα έπρεπε να υπάρ­χουν όρια – εκτός από αυτά που προ­κύ­πτουν από απο­δε­δειγ­μένα κακές εμπει­ρίες και από την κοινή λογική.

Ήρθε καιρός να βάλουμε ένα τέλος.

euro2day.gr