«Οι πρόσφυγες… κι η σωτηρία της ψυχής»

Γράφει ο Γιώργος Υψη­λά­ντης, επι­κε­φα­λής ΡΟΠΟΑΝ

Την ώρα που καρα­βιές προ­σφύ­γων φτάνουν στα νησιά μας -αν βεβαίως κατα­φέ­ρουν να γλυ­τώ­σουν τον πνιγμό-, φου­ντώ­νουν οι δηλώ­σεις, οι πολι­τι­κές προ­τά­σεις, οι αντι­δι­κίες, ενίοτε και οι γρα­φι­κό­τη­τες, όχι βέβαια για τη λύση, αλλά για την αντι­με­τώ­πιση του «φαι­νο­μέ­νου».

Θεωρώ ότι αντί ν’ ανη­συ­χούμε για τον κίνδυνο μη γίνουν τα νησιά μας «απο­θή­κες ψυχών» λες και είναι ασώ­μα­τες οι ψυχές αυτές, καλό θα ήταν ν’ ασχο­λη­θούμε με τη σωτηρία της δικής μας ψυχής, που όπως λέει και το τρα­γούδι «είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Γι’ αυτό μπαίνω στον πει­ρα­σμό να κατα­γράψω μερικές σκέψεις.

Αν οι συν­θή­κες στη Συρία και στην ευρύ­τερη περιοχή, δεν απει­λού­σαν τη ζωή των αμάχων, θα άφηναν αλήθεια οι άνθρω­ποι αυτοί τη ζωή τους, τη δουλειά τους, τις περιου­σίες τους και θα έπαιρ­ναν το δρόμο της προ­σφυ­γιάς; Γιατί άραγε; Για να πνιγούν στο Αιγαίο; Για να κάνουν δια­κο­πές στα προ­αύ­λια των αστυ­νο­μι­κών τμη­μά­των και στις προ­βλή­τες των λιμα­νιών μας, εκθέ­το­ντας βάναυσα το «του­ρι­στικό» μας προϊόν; Για να θαυ­μά­σουν τα αξιο­θέ­ατα του Ηλε­κτρι­κού στον Πειραιά και να λια­στούν στην Ομόνοια ή για να βρουν μήπως δουλειά στη ρημαγ­μένη Ελλάδα;

Το δου­λε­μπό­ριο απέ­να­ντι ανθεί. Δυο με οχτώ χιλιά­δες δολάρια το κεφάλι, η περαν­τζάδα από τα μικρα­σια­τικά παράλια στα νησιά μας. Με αμφί­βολο μάλιστα το αν οι άνθρω­ποι θα φτάσουν στον προ­ο­ρι­σμό τους. Πολλά τα λεφτά για να φοβη­θούν κάποιοι τις περι­πο­λίες της Frontex και του Λιμε­νι­κού μας. Και δεν κατα­λα­βαίνω τι εννοούν όσοι προ­τεί­νουν την ενί­σχυση της φύλαξης των θαλάσ­σιων συνόρων; Δηλαδή άμα βρί­σκουν εγκα­τα­λε­λειμ­μένο ένα σαπιο­κά­ραβο ή τρύπια μια φου­σκωτή λέμβο και τους πρό­σφυ­γες φορ­τω­μέ­νους σαν τ’ αρνιά ή πετα­μέ­νους στη θάλασσα, τι ακριβώς φύλαξη θα κάνουν; Θα τους πολυ­βο­λή­σουν; Θα τους επι­σκευά­σουν επι­τό­που τη βάρκα και θα τους πουν να κάνουν μετα­βολή; Θα τους δώσουν και καπε­τά­νιο, μιας και οι δου­λέ­μπο­ροι έχουν φρο­ντί­σει να γίνουν καπνός; Ή μήπως θα μπουν στα τουρ­κικά χωρικά ύδατα για να τους απο­τρέ­ψουν να ξεκι­νή­σουν; Εκτός κι αν πιστεύ­ουν πως κατά μήκος των χωρικών μας υδάτων, μπορούν να υψώσουν κανένα φράχτη, σαν τον Έβρο.

Κι αφού λοιπόν δεν υπάρχει ρεα­λι­στικά τρόπος απο­τρο­πής και φτάνουν ως εδώ, αρχί­ζουμε όλοι μαζί να κλα­ψου­ρί­ζουμε, πρω­το­στα­τού­ντων των ταγών του τόπου (ευτυχώς όχι όλων), για την απα­ξί­ωση των νησιών μας και την υπο­βάθ­μιση του περι­βό­η­του «του­ρι­στι­κού» μας προ­ϊ­ό­ντος, που ειρήσθω εν παρόδω, εμείς οι ίδιοι το υπο­βαθ­μί­ζουμε με όσες δυνά­μεις δια­θέ­τουμε. Εμμέσως πλην σαφώς, απρο­κά­λυ­πτα ή συγκα­λυμ­μένα με πολλά δικο­λα­βί­στικα, ζητούμε να ξεκου­μπι­στούν από δω, να μην τους βλέπουν οι του­ρί­στες, να μην μας χαλάνε την πιάτσα. Προ­κει­μέ­νου μάλιστα να φύγουν άμεσα, δεν χρειά­ζε­ται να τους δώσουμε ούτε καλύβι για να κοι­μη­θούν, ούτε ρούχο για να ζεστα­θούν, ούτε νερό να ξεδι­ψά­σουν και να πλυθούν. Κατά τ’ άλλα ανη­συ­χούμε και για την προ­στα­σία της δημό­σιας υγείας. Της δικής μας, να εξη­γού­μα­στε, όχι της δικής τους.

Αν λέω, αν βρεθεί τρόπος αυτοί οι άνθρω­ποι να πιστο­ποι­η­θούν ως πρό­σφυ­γες από τις αρχές της γεί­το­νος χώρας (ή από κλι­μά­κια της ΕΕ ή του ΟΗΕ σ’ αυτήν) και μετά πλη­ρώ­νο­ντας καμμιά σαρα­ντα­ριά δολάρια σε κάποιο από τα τόσα ημε­ρό­πλοια μας, να φτάνανε σαν κύριοι με ασφά­λεια στα νησιά μας, με τα λεφτά που δεν θα έδιναν στους δου­λέ­μπο­ρους στις τσέπες, τι θα γινόταν άραγε; Μήπως μ’ αυτά θα πλή­ρω­ναν τη διαμονή τους σε κάνα από τα αστε­ράτα all Inclusive ξενο­δο­χεία μας για κάνα μήνα, μέχρι να τακτο­ποι­η­θούν και να τρα­βή­ξουν για τον Ευρω­παϊκό βορρά; Κι αν έτσι γίνο­νταν τα πράγ­ματα, αν λέω γινόταν κάτι τέτοιο, ποια θα ήταν η αντί­δρασή μας;

Φαντά­ζο­μαι πως θα στήναμε τις γνωστές φολκλόρ εκδη­λω­σού­λες στα λιμάνια μας για να τους υπο­δε­χτούμε, θα τους τρα­τά­ραμε, θα τους καλού­σαμε στα Δημαρ­χεία για να τους τιμή­σουμε, θα τους κάναμε τους ανα­γκαί­ους τεμε­νά­δες στα ξενο­δο­χεία και στα μαγαζιά μας, θα οργα­νώ­νουμε και τα σχετικά τουρ για να γνω­ρί­σουν τα αξιο­θέ­ατά μας και βέβαια οι ιθύ­νο­ντες θα δίνανε τις καθιε­ρω­μέ­νες συνε­ντεύ­ξεις τύπου, πανη­γυ­ρί­ζο­ντας για τη θεα­μα­τική αύξηση των δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων και την ανα­βάθ­μιση του «του­ρι­στι­κού» μας προ­ϊ­ό­ντος. Κάνω μήπως λάθος;

Άσε βέβαια, που θα γλυ­τώ­ναμε ένα σωρό έξοδα, περι­πο­λίες, δια­σώ­σεις, υπε­ρω­ρίες λιμε­νι­κών, αστυ­νο­μι­κών, Αμυ­γδα­λέ­ζες, κλπ. Θα στε­ρού­σαμε ταυ­τό­χρονα τον πακτωλό χρη­μά­των του δου­λε­μπο­ρίου, από τους γεί­το­νές μας. Θα είμα­σταν κύριοι και θα εισπράτ­ταμε εκτός από χρήματα και τα εύσημα από τις ευρω­παϊ­κές και λοιπές διε­θνείς αρχές και οργα­νι­σμούς που τώρα τα εισπράτ­τει η Τουρκία, που έστησε εκείνα τα λευκά τσα­ντί­ρια στα σύνορά της για να τους υπο­δε­χτεί. Εμείς καλέ έχουμε «του­ρι­στικό» προϊόν που φυσά, τσα­ντί­ρια θα στή­νουμε;

Όσα δια­βά­σατε παρα­πάνω, γρά­φτη­καν φυσικά για να στη­λι­τεύ­σουν τις υπο­κρι­τι­κές, ξενο­φο­βι­κές έως και γελοίες αντι­δρά­σεις που κατα­γρά­φο­νται στη χώρα μας από πολι­τι­κές δυνά­μεις, συστη­μικά κανάλια και ορι­σμέ­νους αυτο­διοι­κη­τι­κούς άρχο­ντες και κάποιους εκπρο­σώ­πους του «του­ρι­στι­κού» μας προ­ϊ­ό­ντος.

Επειδή όμως όλοι ψάχνουν αυτή την εποχή για τις καταλ­λη­λό­τε­ρες πολι­τι­κές που απλά θα ξεφου­σκώ­νουν -χωρίς βεβαίως να λύνουν- το πρό­βλημα, μήπως λέω αυτή είναι κι η πραγ­μα­τική του λύση; Άσε που μας πάει γάντι. Αντί να μας κολλάνε τη ρετσι­νιά του ξενο­φο­βι­κού, θα βγούμε κι από πάνω. Θα το παί­ξουμε πιο χάι κι από κι εκείνες τις ταλαί­πω­ρες συρι­ζαί­ι­κες Κινή­σεις Πολιτών που τσα­κί­ζο­νται να μαζέ­ψουν δυο κου­βέρ­τες, πέντε ρούχα, μερικά φάρμακα και τρόφιμα και την ακούνε κι από πάνω. «Άμα σας αρέσουν ρε οι μετα­νά­στες, πάρτε από έναν σπίτι σας». Γιατί ρε παιδιά σπίτι μας; Το «του­ρι­στικό» προϊόν τι τόχουμε, αν δεν το αξιο­ποι­ή­σουμε; Να μην αυξή­σουμε τις δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις; Να μην αυξή­σουμε την εισροή συναλ­λάγ­μα­τος, τώρα που τόχουμε κι ανάγκη; Να μη στή­σουμε και μια του­ρι­στική έκθεση στη Δαμασκό ή έστω στη Μερσίνα ή στο Μπο­ντρούμι; Μόνο Λόντρες, Βερο­λίνα, Μόσχες και Παρίσια; Με τα περί­πτερά της, τις φωτο­γρα­φί­σεις, τις δηλώ­σεις κι όλα της τα μεγα­λεία!

Η σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα…γι’ αυτό ας ευχη­θούμε να μη βρε­θούμε ποτέ στη θέση τους…

© 2015 Microsoft Όροι Προ­στα­σία προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων και cookies Προ­γραμ­μα­τι­στές Ελλη­νικά