Β. Διαμαντόπουλος: Εγώ το θέλω το βουλευτικό αυτοκίνητο

Ο βου­λευ­τής Καστο­ριάς του ΣΥΡΙΖΑ Β. Δια­μα­ντό­που­λος μέσω ανάρ­τη­σής του στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό στο facebook δηλώνει την αντί­θεσή του στις περι­κο­πές των βου­λευ­τι­κών διευ­κο­λύν­σεων.

«Τι μπορεί να έπεται, διότι στο τέλος ίσως να φτά­σουμε οι νέοι της τάξης μου, των οποίων οι γονείς δεν μπο­ρού­σαν να μας αγο­ρά­σουν σπίτι να μεί­νουμε ή αυτο­κί­νητο να μετα­κι­νού­μα­στε, να αφή­σουμε την αντι­προ­σώ­πευση της τάξης μας στους γόνους της αστικής τάξης, που θα μπορούν κάλ­λι­στα να υπη­ρε­τούν από τη θέση του βου­λευτή ακόμη και χωρίς ούτε ένα ευρώ απο­ζη­μί­ωση…».

Ακόμη, κάνει μια αδόκιμη -όπως την χαρακτηρίζει- σύγκριση του θεσμού του βου­λευτή: «Έχετε μήπως υπόψη σας κάποιον εργαζόμενο-υπάλληλο που η εργασία του προ­ϋ­πο­θέ­τει την περιο­δεία στον νομό ή στην πόλη να το κάνει με δικό του μέσο ή κάποιον που ανα­γκά­ζε­ται να περιο­δεύει “εκτός έδρας” να μην του παρέ­χε­ται από την εταιρία του, στέγη, τροφή και μέσο μετα­κί­νη­σης;», σημειώ­νει μεταξύ άλλων ο κ. Δια­μα­ντό­που­λος.

Το πλήρες κείμενο της ανάρ­τη­σης του κ. Δια­μα­ντό­που­λου έχει ως εξής:

«Μια οφει­λό­μενη απά­ντηση στην πρό­κληση για δημόσιο διάλογο του δημο­σιο­γρά­φου κ. Μπα­τσό­που­λου με θέμα την παροχή υπη­ρε­σια­κού οχή­μα­τος στις-στους βου­λευ­τές.

(Η φωτο­γρα­φία είναι από το άρθρο του Κ.Μπα­τσό­που­λου στην Εφη­με­ρίδα “Ορί­ζο­ντες”).

Κύριε Μπα­τσό­πουλε δεν θα μπο­ρούσα να μην αντα­πο­κριθώ στην πρό­κληση δημο­σίου δια­λό­γου από έναν δημο­σιο­γράφο της εμπει­ρίας και της ιστο­ρίας σας, στο νομό Καστο­ριάς.

Προ­φα­νώς σας τιμά η ενυ­πό­γραφη κριτική, εξάλλου οι οσμές που εκπέ­μπουν οι ανυ­πό­γρα­φοι – όπως ανα­φέ­ρετε στο άρθρο σας- ψίθυροι από τα βάθη των υπο­νό­μων, συγκι­νούν μόνο κοπρο­λά­γνους της ενη­μέ­ρω­σης. Παρόλα αυτά μου προ­κά­λεσε αρνη­τική εντύ­πωση ο τρόπος που προ­σεγ­γί­σατε το ζήτημα των υπη­ρε­σια­κών μέσων μετα­κί­νη­σης των βου­λευ­τών.

Θα ήθελα να σας επι­ση­μάνω πως η εσω­τε­ρική υπο­τί­μηση που έλαβε χώρα τα μνη­μο­νιακά χρόνια και μετου­σιώ­θηκε σε “κόψιμο” μισθών και συντά­ξεων, διάλυση των εργα­σια­κών σχέσεων, ξεπού­λημα της δημό­σιας περιου­σίας, στραγ­γα­λι­σμό της μικρο­με­σαίας επι­χεί­ρη­σης, που εκτό­ξευ­σαν την ανεργία σε δυσθε­ώ­ρητα επίπεδα ειδικά στο νομό μας, δεν έγιναν εξαι­τίας της δια­τή­ρη­σης των βου­λευ­τι­κών προ­νο­μίων (σύμφωνα με εσάς), διευ­κο­λύν­σεων (σύμφωνα με την δική μου άποψη), αλλά για την δια­τή­ρηση της κερ­δο­φο­ρίας των λίγων και δεν θα αντι­στρα­φεί με την κατάρ­γηση τους. Έτσι λοιπόν χωρίς συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις και την προ­στα­σία που παρεί­χαν, εργο­δό­τες επέ­βα­λαν μισθούς πείνας, απει­λού­σαν με απόλυση και το πάρτι της ανα­σφά­λι­στης εργα­σίας οργίασε, αλυ­σί­δες supermarket επέ­βα­λαν στους εργα­ζό­με­νους των 586 euro να “πλη­ρώ­νο­νται” μέρος του μισθού τους με προ­ϊ­ό­ντα του κατα­στή­μα­τος σε τιμές ραφιού, και πολλά άλλα με μόνο σκοπό την κερ­δο­φο­ρία του κεφα­λαίου.

Μάλιστα θέλω να σας υπεν­θυ­μίσω φρε­σκά­ρο­ντας την μνήμη σας, πως η μεγα­λύ­τερη περι­κοπή των βου­λευ­τι­κών διευ­κο­λύν­σεων έγινε από την κυβέρ­νηση Γ. Α. Παπαν­δρέου έτσι ώστε ο λαός να κατα­πιεί ευκο­λό­τερα το “χάπι” του μνη­μο­νίου, αντι­λαμ­βα­νό­με­νος τις περι­κο­πές ως ισο­δύ­να­μες “θυσίες” των πολι­τι­κών προ­σώ­πων, που προη­γού­μενα τους επέ­βα­λαν πολι­τι­κές εξα­θλί­ω­σης, τα απο­τε­λέ­σματα των οποίων ζούμε καθη­με­ρινά.

Έπειτα από τα παρα­πάνω θα ήθελα να σταθώ και στην κριτική που κάνατε συγκε­κρι­μένα σε εμένα, διότι – σύμφωνα με τα γρα­φό­μενα σας – θα περι­μέ­νατε με τα έως τώρα δείγ­ματα γραφής μου, μια δια­φο­ρε­τική συμπε­ρι­φορά. Ανα­λο­γι­στή­κατε άραγε για ποιο λόγο επέ­μεινε ένας άνθρω­πος σαν εμένα, που τις χρυσές εποχές της ανά­πτυ­ξης και του υπερ­κα­τα­να­λω­τι­σμού, όταν οι περισ­σό­τε­ροι της γενιάς μου επέ­λε­γαν να απο­κτή­σουν ένα σύγ­χρονο Ι.Χ. σε εκατό δόσεις και έμπαι­ναν στην παγίδα του δανει­σμού χωρίς αντί­κρι­σμα, κυκλο­φο­ρούσα στην Αθήνα με τα Μ.Μ.Μ και απέ­κτησα έν τέλη στα 31 μου χρόνια ένα Ι.Χ. της δεκα­ε­τίας του 80´, 600 κ.ε το οποίο διατηρώ ακόμη; Τι μπορεί να άλλαξε λοιπόν δρα­στικά τη ζωή μου έτσι ώστε να χρειά­ζο­μαι ένα σύγ­χρονο όχημα μετα­φο­ράς; Προ­φα­νώς οι υπο­χρε­ώ­σεις που προ­κύ­πτουν από τη θέση που ανέλαβα, για δεύτερη φορά με την ψήφο των συμπο­λι­τών μου.

Εδώ θα κάνω μια αδόκιμη σύγκριση του θεσμού του βου­λευτή είμαι όμως ανα­γκα­σμέ­νος. Έχετε μήπως υπόψη σας κάποιον εργαζόμενο-υπάλληλο που η εργασία του προ­ϋ­πο­θέ­τει την περιο­δεία στον νομό ή στην πόλη να το κάνει με δικό του μέσο ή κάποιον που ανα­γκά­ζε­ται να περιο­δεύει “εκτός έδρας” να μην του παρέ­χε­ται από την εταιρία του, στέγη, τροφή και μέσο μετα­κί­νη­σης;

Κύριε Μπα­τσό­πουλε θα μπο­ρούσα αυτή τη στιγμή να προ­τείνω πολύ εύκολα την περι­κοπή του 40% της βου­λευ­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης, που τώρα πηγαί­νει στο κόμμα και σε δομές αλλη­λεγ­γύης και το κόμμα να τα “βγάζει πέρα” με τις συν­δρο­μές των μελών του και την κρατική επι­χο­ρή­γηση, επίσης να μην λαμ­βά­νουμε απο­ζη­μί­ωση για τις επι­τρο­πές της βουλής. Ανα­ρω­τιέ­μαι όμως τι μπορεί να έπεται, διότι στο τέλος ίσως να φτά­σουμε οι νέοι της τάξης μου, των οποίων οι γονείς δεν μπο­ρού­σαν να μας αγο­ρά­σουν σπίτι να μεί­νουμε ή αυτο­κί­νητο να μετα­κι­νού­μα­στε, να αφή­σουμε την αντι­προ­σώ­πευση της τάξης μας στους γόνους της αστικής τάξης, που θα μπορούν κάλ­λι­στα να υπη­ρε­τούν από τη θέση του βου­λευτή ακόμη και χωρίς ούτε ένα ευρώ απο­ζη­μί­ωση…

Τέλος θέλω να επι­ση­μάνω – για να μην φανεί πως υπεκ­φεύγω – πως δεν συμ­με­τέχω σε αρχη­γικό κόμμα, και επειδή ως αρι­στε­ρός με ελευθεριακές-σοσιαλιστικές απόψεις προ­ερ­χό­με­νος από το κίνημα, έχω βαθειά ριζω­μένη την κουλ­τούρα της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, δεν εκτελώ προ­σω­πι­κές εντολές κανενός αλλά υλοποιώ συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις, όταν λαμ­βά­νο­νται τέτοιες τις σέβομαι απόλυτα…».