Eισαγγελική εισήγηση για την παραπομπή σε δίκη του δολοφόνου, ιδιοκτήτη μπαρ στην Κάρπαθο

Με εισή­γηση του Αντει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου προ­τεί­νε­ται η παρα­πο­μπή σε δίκη ενώπιον Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου του 27χρονου, προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νου στις δικα­στι­κές φυλακές της Κω, δράστη της δολο­φο­νίας του 68χρονου Χρήστου Λαζα­ρίδη, ιδιο­κτήτη μπαρ στα Πηγάδια της Καρ­πά­θου, με τις κατη­γο­ρίες της ανθρω­πο­κτο­νίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση και των πλημ­με­λη­μά­των της παρά­νο­μης οπλο­φο­ρίας και της παρά­νο­μης οπλο­χρη­σίας.

Σύμφωνα με την Εισαγ­γε­λική πρόταση ο κατη­γο­ρού­με­νος κάτοι­κος Πηγα­δίων Καρ­πά­θου, έχοντας ιστο­ρικό εισα­γω­γών στην ψυχια­τρική κλινική του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου και στην ιδιω­τική κλινική «Γαλήνη» στη Γλυφάδα ‏Αττικής και ενώ ήταν γνωστό στην μικρή κοι­νω­νία της Καρ­πά­θου ότι είχε σοβαρά ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα και ότι ήταν χρήστης ναρ­κω­τι­κών ουσιών, σύχναζε καθη­με­ρινά σχεδόν σε κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος (καφέ μπαρ) με το δια­κρι­τικό τίτλο «BISTROT», που δια­τη­ρού­σαν στα Πηγάδια Καρ­πά­θου ο Χρήστος Λαζα­ρί­δης και η σύζυγός του, με τους οποίους δια­τη­ρούσε μια καλή σε γενικές γραμμές κοι­νω­νική συνα­να­στροφή, χωρίς να επι­δει­κνύει κάποια επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά.

Την 6η Ιουλίου 2019, ημέρα Σάββατο, έχοντας καθ’όλη σχεδόν τη διάρ­κεια της ημέρας αλλο­πρό­σαλλη συμπε­ρι­φορά, ο κατη­γο­ρού­με­νος μετέβη περί ώρα 22.30’- 22.45’ στο ανωτέρω καφέ μπαρ όπου ζήτησε να πιεί ένα χυμό (βυσ­σι­νάδα).

Ελά­χι­στα λεπτά αργό­τερα, ανα­χώ­ρησε προς την οικία στην οποία διέμενε με τους γονείς του, προτού επα­νέλ­θει εκ νέου στο ανωτέρω καφέ μπαρ περί ώρα 23.20’, έχοντας ενδιά­μεσα λάβει στην κατοχή του ένα μαχαίρι κου­ζί­νας (ανε­ξα­κρί­βω­των δια­στά­σεων και χαρα­κτη­ρι­στι­κών) και έχοντας δηλώσει στη μητέρα του την πρόθεσή του να αυτο­κτο­νή­σει («Πάω να κόψω το λαιμό μου»). Εκεί ευρι­σκό­ταν ο ιδιο­κτή­της της επι­χεί­ρη­σης Χρήστος Λαζα­ρί­δης, ο οποίος συνο­μι­λούσε με θαμώνες του κατα­στή­μα­τος.

Αίφνης, ο κατη­γο­ρού­με­νος πλη­σί­ασε το σημείο όπου καθόταν ο Χρήστος Λαζα­ρί­δης και άρχισε να τον γρον­θο­κο­πεί στο στήθος, προ­κα­λώ­ντας του δύο εκχυ­μώ­σεις στη στερ­νική χώρα, οπότε ο παθών σηκώ­θηκε και έσπρωξε προς το μέρος του επι­τι­θέ­με­νου μια καρέκλα προ­κει­μέ­νου να τον απω­θή­σει.

Στη συνέ­χεια το θύμα άρχισε να τρέχει προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την επίθεση, πλην όμως ο κατη­γο­ρού­με­νος, κρα­τώ­ντας στο χέρι του προ­α­να­φε­ρό­μενο μαχαίρι, τον κατε­δί­ωξε σε από­σταση περίπου πενήντα μέτρων, αρχικά προς το κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος με το δια­κρι­τικό τίτλο «Βάλα», στο οποίο ο διω­κό­με­νος εισήλθε καλώ­ντας σε βοήθεια και στη συνέ­χεια προς το κατά­στημα «ο Ψηλο­ρεί­της» επί της οδού 28ης Οκτω­βρίου, όπου και ολο­κλη­ρώ­θηκε η κατα­δί­ωξη, αφού ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε προη­γου­μέ­νως κατα­φέ­ρει στον παθόντα καίρια πλήγ­ματα με μαχαίρι στο στήθος και στο θώρακα.

Καθ’όλη τη διάρ­κεια της ανωτέρω επί­θε­σης ο κατη­γο­ρού­με­νος κατά­φερε στο θύμα πολ­λα­πλά χτυ­πή­ματα, προ­κα­λώ­ντας του δύο γραμ­μοει­δείς εκδορές στο αρι­στερό υπο­χόν­δριο και στη δεξιά πλάγια θωρα­κική χώρα, καθώς και εννέα συνο­λικά χτυ­πή­ματα με το εν λόγω μαχαίρι και ειδι­κό­τερα εννέα δερ­μα­τι­κές τομές (νυγμούς) μήκους 2-2,5 εκ. εκάστη, εκ των οποίων μια στη δεξιά πρόσθια, θωρα­κική χώρα άνωθεν και έσω της θηλής, μια στην οπίσθια επι­φά­νεια του αρι­στε­ρού ώμου, από τρείς, διά­σπαρ­τες, στις οπί­σθιες θωρα­κι­κές χώρες (αμφο­τε­ρό­πλευρα) και μια κεντρικά επί της σπον­δυ­λι­κής στήλης.

‏Εκ των ανωτέρω εννέα νυγμών, οι μεν οκτώ δεν δια­πέ­ρα­σαν τα θωρα­κικά τοι­χώ­ματα, περιο­ρι­ζό­με­νου του βάθους τους στους ιστούς των τοι­χω­μά­των, ο δε ένατος επέφερε πλήρη τομή-ρήξη του θωρα­κι­κού τοι­χώ­μα­τος κατά το 80 αρι­στερό μεσο­πλεύ­ριο διά­στημα, παρα­σπον­δυ­λικά, δημιουρ­γώ­ντας αιμο­θώ­ρακα άμφω και αιμά­τωμα οπί­σθιου μεσο­θω­ρα­κίου και προ­κα­λώ­ντας τρώση – ρήξη του αρι­στε­ρού κάτω πνευ­μο­νι­κού λοβού.

Εκ της ανωτέρω τρώσεως του πνευ­μο­νι­κού λοβού ως μόνης ενεργού αιτίας, επήλθε τελικώς, λίγη ώρα αργό­τερα, ο θάνατος του Χρήστου Λαζα­ρίδη και δη εντός του Κέντρου Υγείας Καρ­πά­θου όπου δια­κο­μί­στηκε από ασθε­νο­φόρο.

Μετά την ολο­κλή­ρωση των πληγ­μά­των, ο κατη­γο­ρού­με­νος ετράπη αμέσως σε φυγή. Παράλ­ληλα, σχεδόν ταυ­το­χρό­νως με την εξέλιξη της κατα­δί­ω­ξης, οι αστυ­νο­μι­κοί του Α.Τ Καρ­πά­θου (περί ώρα 23.25’) ενη­με­ρώ­θη­καν, μέσω τηλε­φώ­νου από τον Αξιω­μα­τικό Υπη­ρε­σίας, ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος κυκλο­φο­ρούσε κρα­δαί­νο­ντας μαχαίρι στο κέντρο του οικι­σμού των Πηγα­δίων, ενώ δύο λεπτά αργό­τερα (23.27’) ενη­με­ρώ­θη­καν ότι είχε μαχαι­ρώ­σει τον Χρήστό Λαζα­ρίδη, με συνέ­πεια να κινη­το­ποι­η­θούν άμεσα για τον εντο­πι­σμό του δράστη.

Όταν περί ώρα 00.50’ της 7ης Ιουλίου 2019, ο κατη­γο­ρού­με­νος εντο­πί­στηκε από τους αστυ­νο­μι­κούς έξωθεν του ξενο­δο­χείου «Regina» επί της οδούς 25ης Μαρτίου, κρα­τώ­ντας το επίμαχο μαχαίρι, οι αστυ­νο­μι­κοί τον προ­σέγ­γι­σαν δια­κρι­τικά προ­κει­μέ­νου να τον συλ­λά­βουν, πλην όμως ο κατη­γο­ρού­με­νος τους αντε­λή­φθη, οπότε ετράπη σε φυγή πέφτο­ντας στη θάλασσα, πετώ­ντας το μαχαίρι στο νερό και κολυ­μπώ­ντας προς τη βρα­χο­νη­σίδα «Δεσπο­τικό» πλησίον του λιμα­νιού των Πηγα­δίων, επί της οποίας εντο­πί­στηκε περί ώρα 01.20’. Επειδή η απόβαση στη βρα­χο­νη­σίδα ήταν ιδιαι­τέ­ρως δυσχε­ρής, οι αστυ­νο­μι­κοί του Α.Τ Καρ­πά­θου και οι κλη­θέ­ντες να συν­δρά­μουν λιμε­νι­κοί του Λιμε­ναρ­χείου Καρ­πά­θου επι­χεί­ρη­σαν να πείσουν τον κατη­γο­ρού­μενο να συνερ­γα­στεί, πράγμα που πέτυχαν μετά από αρκετή ώρα (περί ώρα 03.00’), οπότε ο κατη­γο­ρού­με­νος δέχθηκε τελικώς να πιάσει το σωσίβιο που του πέταξαν και να επι­βι­βα­στεί εν συνε­χεία στο σκάφος του Λιμε­νι­κού, όπου και δεσμεύ­θηκε από τις διω­κτι­κές αρχές.

‏Ο κατη­γο­ρού­με­νος από την πλευρά του, κατά την απο­λο­γία του ενώπιον του Ανα­κριτή και ιδίως μέσω του απο­λο­γη­τι­κού του υπο­μνή­μα­τος, ισχυ­ρί­ζε­ται προς υπε­ρά­σπισή του ότι, καίτοι αντι­κει­με­νικά προέβη στις πράξεις που του απο­δί­δο­νται, δεν είχε δόλο τέλεσης του εγκλή­μα­τος της ανθρω­πο­κτο­νίας και ότι δεν είχε κάποια ‏διαφορά με τον παθόντα ή κάποιο άλλο κίνητρο ούτως ώστε να προβεί στην εγκλη­μα­τική αυτή πράξη.

Σε ό,τι αφορά την ‏ ψυχική κατά­σταση του κατη­γο­ρου­μέ­νου κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης και ειδι­κό­τερα η ικα­νό­τητά του προς κατα­λο­γι­σμό ο Εισαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός επι­ση­μαί­νει ότι τυγ­χά­νει ασθενής με ιστο­ρικό ψυχω­σι­κής συν­δρο­μής, παρα­νοϊ­κού ιδε­α­σμού και με παρα­λη­ρη­μα­τι­κού τύπου ιδέες.

Θεωρεί ωστόσο, συνε­κτι­μώ­ντας κι άλλα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, ότι υφί­στα­νται στοι­χεία που κατα­τεί­νουν βάσιμα υπέρ της εκδοχής ύπαρξης στο πρόσωπο του κατη­γο­ρου­μέ­νου μιας -έστω και περιορισμένης- ικα­νό­τη­τας αντί­λη­ψης του αδίκου χαρα­κτήρα της πράξης του, αφού δεν συνά­δουν με τη συμπε­ρι­φορά κάποιου που δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι ενεργεί παρά το νόμο ή που δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να συγκρο­τή­σει τον εαυτό εντός των ορίων της νομι­μό­τη­τας.

Σημειώ­νει μάλιστα ότι μετά την τέλεση της πράξης του, ο κατη­γο­ρού­με­νος έσπευσε να απο­μα­κρυν­θεί από τον τόπο του εγκλή­μα­τος, όταν μάλιστα αντε­λή­φθη ότι εντο­πί­στηκε από αστυ­νο­μι­κούς του Α.Τ Καρ­πά­θου, επι­χεί­ρησε να δια­φύ­γει με κάθε τρόπο, ακόμη και κολυ­μπώ­ντας, ενώ παράλ­ληλα φρό­ντισε να εξα­φα­νί­σει το μέσο τέλεσης του εγκλή­μα­τος, ρίχνο­ντας το επίμαχο μαχαίρι στη θάλασσα.

Εκρινε ότι ο δισταγ­μός απο­κά­λυ­ψης στη μητέρα του της αληθούς εγκλη­μα­τι­κής του πρό­θε­σης, η επίμονη προ­σπά­θεια απο­φυ­γής της σύλ­λη­ψης και η από­πειρα συγκά­λυ­ψης του ‏απο­δει­κτι­κού υλικού συνά­δουν με αντι­δρά­σεις ενός προ­σώ­που που ενεργεί συνει­δητά, που καλώς γνω­ρί­ζει και αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η ανθρω­πο­κτο­νία που σχε­δί­ασε και εν συνε­χεία υλο­ποί­ησε είναι πράξη επι­λή­ψιμη και άξια τιμω­ρίας.

Πρό­κει­ται, όπως τονίζει ο Εισαγ­γε­λέας, για έναν δράστη ο οποίος, παρά τη δεδο­μένη ψυχική του δια­τα­ραχή, γνω­ρί­ζει καλά ότι δεν πρέπει να τελέσει τις πράξεις που τέλεσε και ο οποίος παρότι μπο­ρούσε να χαλι­να­γω­γή­σει την εγκλη­μα­τική του διάθεση, δεν το έπραξε, παρω­θού­με­νος εν μέρει και από την αντι­πά­θειά του προς τον παθόντα, τον οποίο θεω­ρούσε «ρου­φιάνο» και εμπόδιο στην ανά­πτυξη προ­σω­πι­κών του σχέσεων με τις εργα­ζό­με­νες στο καφέ – μπαρ.

‏Με την ίδια εισή­γηση του ο Εισαγ­γε­λέας προ­τεί­νει την δια­τή­ρηση της προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης μέχρι την 7η Ιουλίου 2020.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρού­με­νου παρί­στα­ται ο δικη­γό­ρος κ. Νίκος Παπα­νι­κή­τας.