Financial Times: Κανείς στην Ευρώπη δεν θα βοηθήσει την Ελλάδα

Ο πρώην κομου­νι­στής Α. Τσίπρας είναι η νεότερη εκδοχή του Ανδρέα Παπαν­δρέου, του πολι­τι­κού που έχτισε το πελα­τειακό πολι­τικό σύστημα το οποίο έφερε την Ελλάδα στον όλεθρο για τον 21ο αιώνα, ανα­φέ­ρουν σε κύριο άρθρο τους οι Financial Times.

Δια­βά­στε όλο το άρθρο.

Ό,τι κι αν σκέ­φτο­νταν οι επεν­δυ­τές που ξεφορ­τώ­νο­νταν ελλη­νι­κές μετοχές και ομόλογα αυτή την εβδο­μάδα –όπως οι νέοι φόβοι για την στα­θε­ρό­τητα της ευρω­ζώ­νης– σίγουρα δεν ήταν η απεργία πείνας του 21χρονου αυτο­α­πο­κα­λού­με­νου αναρ­χι­κού που βρί­σκε­ται στη φυλακή για ένοπλη ληστεία.

Κι όμως, αυτό ήταν που επι­κρά­τησε στα τηλε­ο­πτικά ειδη­σε­ο­γρα­φικά δίκτυα στην Ελλάδα και όχι η βουτιά των αγορών και οι άμεσες αιτίες που την προ­κά­λε­σαν, η νευ­ρι­κό­τητα για την πιθα­νό­τητα ανά­δει­ξης της άκρας αρι­στε­ράς στην εξουσία λόγω της αιφ­νι­δια­στι­κής από­φα­σης του πρω­θυ­πουρ­γού Αντώνη Σαμαρά να επι­σπεύ­σει την εκλογή Προ­έ­δρου.

Πρώτη είδηση στα δελτία ήταν η συμ­φω­νία την οποία «μαγεί­ρε­ψαν» οι πολι­τι­κοί για στα­μα­τή­σει ο Νίκος Ρωμανός την απεργία πείνας, επι­τρέ­πο­ντάς του να παρα­κο­λου­θεί μαθή­ματα στο πανε­πι­στή­μιο, αλλά φορώ­ντας ηλε­κτρο­νικό βρα­χιόλι.

Πέρα από το ενδια­φέ­ρον γεγονός ότι ο Ρωμανός είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος ληστής τρα­πε­ζών που θέλει να σπου­δά­σει διοί­κηση επι­χει­ρή­σεων, υπάρχει μία πιο στενή σχέση από ότι φαί­νε­ται ανάμεσα στη δια­μαρ­τυ­ρία του Ρωμανού και την ανα­στά­τωση στις αγορές.

Ο επί­δο­ξος φοι­τη­τής που αντι­με­τω­πί­ζει ακόμη κατη­γο­ρίες για συμ­με­τοχή σε τρο­μο­κρα­τική οργά­νωση, για πολλούς Έλληνες είναι σύμβολο της χώρας τους που υπο­φέ­ρει, των απε­γνω­σμέ­νων και πει­να­σμέ­νων μετά από σχεδόν πέντε χρόνια σε κάτι που θεωρούν ως «άχρηστη υπο­τέ­λεια» στους σκλη­ρούς ξένους πιστω­τές.

Άλλοι έχουν μία πιο προ­κα­τει­λημ­μένη άποψη για το Ρωμανό. Τον θεωρούν ως έναν προ­νο­μιούχο ριζο­σπα­στικό της μεσαίας τάξης, ένα νέο άνδρα του οποίου η πλου­σιο­πά­ροχη ανα­τροφή, η αντι­κα­θε­στω­τική πολι­τική και τα όμορφα χαρα­κτη­ρι­στικά μοιά­ζουν περί­εργα πολύ με τον Αλέξη Τσίπρα, τον 40χρονο επι­κε­φα­λής του ΣΥΡΙΖΑ που είναι το αντι­κεί­μενο μίσους των ξένων επεν­δυ­τών και των ευρω­παϊ­κών κυβερ­νή­σεων.

Ενδε­χο­μέ­νως να περι­μέ­νει μία πολι­τική καριέρα το Νίκο Ρωμανό αφού ολο­κλη­ρώ­σει την ποινή και τις οικο­νο­μι­κές του σπουδές. Αυτό που ενοχλεί τους εταί­ρους στην ευρω­ζώνη όμως, είναι εάν ο κ. Τσίπρας θα αντι­κα­τα­στή­σει τον κ. Σαμαρά στην πρω­θυ­πουρ­γία – και εάν γίνει έτσι, εάν θα τους εξορ­γί­σει συμπε­ρι­φε­ρό­με­νος σαν τον Τρότσκι, τον Μπολ­σε­βίκο που επέμενε απο­κη­ρύσ­σο­ντας το εξω­τε­ρικό χρέος της τσα­ρι­κής Ρωσίας ή εάν θα τους καθη­συ­χά­σει μιμού­με­νος τον Φραν­σουά Ολάντ, το Γάλλο πρόεδρο του οποίου τα σοσια­λι­στικά συν­θή­ματα πέφτουν σαν τα φύλλα του φθι­νο­πώ­ρου.

Η προ­ε­δρική εκλο­γική δίνει στον κ. Τσίπρα μία οσμή εξου­σίας. Ο συνα­σπι­σμός του κ. Σαμαρά θα δυσκο­λευ­θεί να συγκε­ντρώ­σει την κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία τριών πέμπτων που απαι­τεί­ται για να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα, πρώην Επί­τροπο της ΕΕ, στην προ­ε­δρία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προ­βά­δι­σμα τριών με επτά ποσο­στιαίων μονάδων στις δημο­σκο­πή­σεις.

Εκ πρώτης όψεως, αυτό το σενάριο φαί­νε­ται εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυνο και για αυτό το χρη­μα­τι­στή­ριο της Αθήνας υπέστη την Τρίτη τη μεγα­λύ­τερη ημε­ρή­σια βουτιά από το 1987. Σε κάθε περί­πτωση, ο κ. Τσίπρας υπο­στη­ρί­ζει μία δρα­στική ανα­διάρ­θρωση του εξω­τε­ρι­κού χρέους κι αυτό θα ήταν ένα πολι­τικά εκρη­κτικό βήμα για τις πιστώ­τριες χώρες. Θα απο­δεί­ξει ότι ήταν ανοη­σίες οι δια­βε­βαιώ­σεις που δόθηκαν στους Γερ­μα­νούς και άλλους Ευρω­παί­ους ψηφο­φό­ρους πως η Ελλάδα, κάποια στιγμή, θα απο­πλη­ρώ­σει πλήρως τα δάνεια των πολλών δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ που έλαβε. Η αλλη­λεγ­γύη στην ευρω­ζώνη μπορεί να οδη­γη­θεί στα όρια.

Κι όμως, σε ορι­σμένα σημεία, ο κ. Τσίπρας υπο­στη­ρί­ζει όσα λένε και αρκετοί από τους πιο γνω­στούς ξένους οικο­νο­μο­λό­γους. Είναι μάλλον απίθανο να απο­πλη­ρώ­σει ποτέ η Αθήνα τα χρέη της. Σε κάθε περί­πτωση, οι πιστω­τές της έχουν ήδη παρα­τεί­νει τη διάρ­κεια των δανείων πολύ μακριά στο μέλλον και έχουν ήδη μειώσει σημα­ντικά το επι­τό­κιο. Μερική δια­γραφή του χρέους μπορεί να προ­σελ­κύ­σει ξένες επεν­δύ­σεις δίνο­ντας στην Ελλάδα τη δυνα­τό­τητα να δανει­στεί με πιο ευνοϊ­κούς όρους και μπορεί να δώσει ζωή στις επι­χει­ρή­σεις του ιδιω­τι­κού τομέα.

Αδιαμ­φι­σβή­τητα, το πραγ­μα­τικά ανόητο σημείο στο πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η απο­φα­σι­στι­κό­τητά του να αυξήσει τις δημό­σιες δαπάνες και να απο­δυ­να­μώ­σει τις προ­σπά­θειες των πιστω­τών να κατα­στή­σουν το ελλη­νικό δημόσιο απο­δο­τικό για πρώτη φορά μετά από 182 χρόνια ανε­ξαρ­τη­σίας.

Αυτές οι πολι­τι­κές δεί­χνουν τον κ. Τσίπρα λιγό­τερο σαν άγριο εξτρε­μι­στή – αν και ήταν κομου­νι­στής στα νιάτα του – αλλά περισ­σό­τερο σαν την εκδοχή του Ανδρέα Παπαν­δρέου – του πολι­τι­κού που έχτισε το πελα­τειακό πολι­τικό σύστημα το οποίο έφερε την Ελλάδα στον όλεθρο – για τον 21ο αιώνα.

Οι πιθα­νό­τη­τες είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ – ακόμη κι αν βρεθεί στην κυβέρ­νηση – δεν θα είναι αρκετά ισχυρός για να εφαρ­μό­σει πλήρως τις πολι­τι­κές του. Κατ’ αρχήν η εκλο­γική του βάση δεν δείχνει ικανή να του δώσει κυβερ­νη­τική αυτο­δυ­να­μία. Στο πλαίσιο ενός συνα­σπι­σμού, θα πρέπει να κάνει συμ­βι­βα­σμούς.

Το πιο σημα­ντικό είναι πως η διεθνής θέση της Ελλάδας είναι αδύναμη και οια­δή­ποτε νέα κυβέρ­νηση θα πρέπει να δια­πραγ­μα­τευ­τεί με τους πιστω­τές. Οι ΗΠΑ, αν και επι­κρί­νουν τον τρόπο που χει­ρί­ζε­ται η Γερ­μα­νία την κρίση στην ευρω­ζώνη, ποτέ δεν θα συμ­μα­χού­σαν με έναν δυσλει­τουρ­γικό και μικρό παίκτη, όπως η Ελλάδα, ενάντια στο Βερο­λίνο, που είναι η πιο ισχυρή δύναμη της Ευρώπης.

Η Ρωσία, αν και είναι κοντά στην Ελλάδα λόγω θρη­σκείας, βρί­σκε­ται στα μαύρα κατά­στιχα της Δύσης λόγω της παρέμ­βα­σης στην Ουκρα­νία και θα ήταν παρα­κιν­δυ­νευ­μένο για την Αθήνα να στη­ρί­ξει τις ελπίδες της στη Μόσχα. Η Κίνα είναι πάντα σε επι­φυ­λακή για επεν­δυ­τι­κές ευκαι­ρίες στην Ελλάδα, αλλά εκτιμά επίσης την ανάγκη για μία σταθερή, ενωμένη ευρω­ζώνη. Σε ότι αφορά την Ιρλαν­δία, την Πορ­το­γα­λία και άλλες χώρες που χρειά­στη­καν τα κεφά­λαια του μηχα­νι­σμού στή­ρι­ξης, καμία – ούτε καν η Κύπρος – δεν έχει καμία διάθεση να συν­δε­θεί με την Αθήνα.

Αυτό που θα πρέπει να απα­σχο­λεί τους Ευρω­παί­ους ηγέτες και επεν­δυ­τές δεν είναι η κοι­νο­βου­λευ­τική αριθ­μη­τική στην Αθήνα, ούτε οι περι­κο­πές που θέλουν οι πιστω­τές στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2015. Είναι εάν η Ελλάδα έχει ή όχι τη θέληση και την ικα­νό­τητα να συνε­χί­σει στον επίπονο δρόμο της προ­σπά­θειας εκσυγ­χρο­νι­σμού που ξεκί­νησε το 2010 ή εάν θα δια­τη­ρή­σει τις παλαιές δομές των πελα­τεια­κών σχέσεων, της δια­φθο­ράς και της ολι­γαρ­χίας υπό το προ­σω­πείο της υπακοής στους ξένους ηγε­μό­νες.

Πηγή Euro2day