Stratfor: Γιατί καταφέρνουν να ξεγλιστρούν οι τζιχαντιστές

Μέχρι τις 13 Νοεμ­βρίου, οι οκτώ επι­τι­θέ­με­νοι που ευθύ­νο­νται για τη νύχτα βίας στο Παρίσι ήταν απλώς μια χούφτα Ισλα­μι­στών σε ένα μεγάλο σύμπαν ακραίων Ισλα­μι­στών στη Γαλλία. Πολλοί από αυτούς τους ακραί­ους δεν είναι βίαιοι, ενώ ένα μικρό κομμάτι τους είναι εξτρε­μι­στές που υιο­θε­τούν τη βία για να πετύ­χουν την ακραία ατζέντα τους – ο τύπος των ατόμων που απο­κα­λούμε τζι­χα­ντι­στές.

Ορι­σμέ­νοι υπο­στη­ρί­ζουν πως η τζιχάντ θα πρέπει να εξα­πο­λύ­ε­ται μόνο αμυ­ντικά, για στήριξη άλλων Μου­σουλ­μά­νων που κατα­πιέ­ζο­νται ή δέχο­νται επίθεση σε περιο­χές όπως η Συρία. Άλλοι τάσ­σο­νται υπέρ επι­θέ­σεων σε χώρες της Δύσης όπως η Γαλλία. Ακόμα και σε αυτή την ομάδα, όμως, υπάρ­χουν αυτοί οι απειλές των οποίων είναι απλά «κούφια λόγια» και αυτοί που είναι πραγ­μα­τικά πρό­θυ­μοι να δράσουν. Ακόμα και μεταξύ αυτών που είναι πρό­θυ­μοι να δράσουν, ο βαθμός στον οποίον συνι­στούν απειλή, δια­φέ­ρει.

Για τις Γαλ­λι­κές αρχές, το να ταξι­νο­μή­σουν το σύνολο των πιθανών επι­τι­θέ­με­νων για να ταυ­το­ποι­ή­σουν αυτούς που συνι­στούν τον μεγα­λύ­τερο κίνδυνο, είναι μια μεγάλη πρό­κληση –όπως και για κάθε άλλη κυβέρ­νηση. Η δια­δι­κα­σία είναι σαν να προ­σπα­θεί ένας καρ­χα­ρίας να δια­λέ­ξει μερικά ψάρια από ένα τερά­στιο κοπάδι ψαριών που κολυ­μπούν όλα μαζί. Ο καρ­χα­ρίας έχει μια απί­στευτη αισθη­τή­ρια δύναμη που είναι εξαι­ρε­τικά απο­τε­λε­σμα­τική στην ανα­γνώ­ριση του θύματός του. Όμως το κοπάδι παρέχει προ­στα­σία στα ψάρια και κάνει σχεδόν αδύ­να­τον για τον καρ­χα­ρία να ανα­γνω­ρί­σει ένα μεμο­νω­μένο ψάρι -στόχο.

Ακριβώς αυτή είναι η κατά­σταση στην οποία βρί­σκο­νται οι Γαλ­λι­κές αρχές. Έχουν απί­στευ­τες ικα­νό­τη­τες πλη­ρο­φο­ριών και πολύ ικανές αστυ­νο­μι­κές και στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις. Ωστόσο, αυτές οι πηγές πλη­ρο­φό­ρη­σης και επι­βο­λής είναι περιο­ρι­σμέ­νες και μπορεί να κατα­βλη­θούν από το μέγεθος και μόνο του «κοπα­διού» των πιθανών τζι­χα­ντι­στών επι­τι­θέ­με­νων.

Απαιτεί έναν απί­στευτο αριθμό πόρων για να γίνουν διαρ­κείς τηλε­φω­νι­κές παρα­κο­λου­θή­σεις ενός και μόνο στόχου, πόσω μάλλον μια 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδο­μάδα, φυσική παρα­κο­λού­θησή του. Αυτό σημαί­νει πως οι υπη­ρε­σίες ασφα­λείας πολύ συχνά φτάνουν στα όρια των δυνα­το­τή­των τους. Έτσι, χρειά­ζε­ται να κάνουν χρήση της αξιο­λό­γη­σης κιν­δύ­νου προ­κει­μέ­νου να κατα­τά­ξουν τις δυνη­τι­κές απειλές και να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν επι­λε­κτικά τους πόρους τους στις απειλές εκείνες που κρί­νο­νται ότι είναι οι πιο επι­κίν­δυ­νες.

Αυτό ισχύει ιδιαί­τερα σε μια δημο­κρα­τική χώρα όπως η Γαλλία, όπου υπάρχει κράτος δικαίου και δεν μπορεί κάποιος απλά να κάνει επι­χει­ρή­σεις «σκούπα» για να συλ­λά­βει κάθε γνωστή δυνη­τική απειλή και στη συνέ­χεια να κάνει το «ξεσκαρ­τά­ρι­σμα» στη φυλακή. Όμως, όπως έχει φανεί ακόμα και στα αυταρ­χικά καθε­στώτα, δεν μπορεί κάποιος απλώς να συλ­λαμ­βά­νει (ή να σκο­τώ­νει) για να λύσει το πρό­βλημα και πολύ συχνά τα δρα­κό­ντεια μέτρα ασφα­λείας απλώς τρο­φο­δο­τούν τον θυμό και τη δυσα­ρέ­σκεια, συμ­βάλ­λο­ντας έτσι περισ­σό­τερο στη ριζο­σπα­στι­κο­ποί­ηση.

Λόγω αυτής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, ορι­σμέ­νοι επι­τι­θέ­με­νοι θα κατα­φέ­ρουν να «ξεγλι­στρή­σουν» από τους ελέγ­χους, όσο ικανές και αν είναι οι υπη­ρε­σίες ασφα­λείας. Όταν επι­τε­θούν, απο­μα­κρύ­νο­νται αμέσως από το «κοπάδι» των δυνη­τι­κών απειλών και υπο­βάλ­λο­νται σε έναν απί­στευτο βαθμό έρευνας. Οι ηλε­κτρο­νι­κές συσκευές τους κατά­σχο­νται ως απο­δει­κτικά στοι­χεία και ερευ­νώ­νται, τα περα­σμένα ταξίδια τους, οι σχέσεις τους και οι επι­κοι­νω­νίες τους μπαί­νουν στο μικρο­σκό­πιο.

Με αυτήν την εξο­νυ­χι­στική έρευνα, οι ερευ­νη­τές αναμ­φί­βολα θα βρουν ξεκά­θαρα προει­δο­ποι­η­τικά σημάδια και ενδεί­ξεις ότι οι επι­τι­θέ­με­νοι κάτι σχε­δί­α­ζαν πριν την επίθεση. Πράγ­ματι, αναμ­φί­βολα θα βρουν ότι ορι­σμέ­νοι, αν όχι όλοι οι επι­τι­θέ­με­νοι, είχαν προ­κα­λέ­σει κατά το παρελ­θόν την προσοχή των αρχών.

Για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε μια ακόμα ανα­λο­γία, πριν την επίθεση, οι αρχές είχαν ένα «βουνό» από κομ­μά­τια του παζλ χωρίς πλαίσιο ή κάποια γενική εικόνα –κάποια από αυτά τα κομ­μά­τια θα μπο­ρού­σαν να τους είχαν οδη­γή­σει στους επι­τι­θέ­με­νους αυτούς αν τα είχαν συναρ­μο­λο­γή­σει. Όμως, το να ξεκα­θα­ρί­σουν αυτό το τερά­στιο βουνό των κομ­μα­τιών των δεδο­μέ­νων και να τα βάλουν σε σειρά χωρίς κάποιο πλαίσιο ανα­φο­ράς, είναι συχνά πολύ δύσκολο. Μετά από αυτή την επίθεση, οι Γαλ­λι­κές αρχές έχουν τώρα και το πλαίσιο και την εικόνα ανα­φο­ράς, και καθώς θα εξε­τά­ζουν τα μεμο­νω­μένα κομ­μά­τια της πλη­ρο­φο­ρίας, θα μπο­ρέ­σουν να τα βάλουν σε ένα πλαίσιο και να ανα­κα­λύ­ψουν, ανα­δρο­μικά, τα αδιαμ­φι­σβή­τητα απο­δει­κτικά στοι­χεία.

Πολλοί θα επι­κρί­νουν τη Γαλλική κυβέρ­νηση ότι «έχασε» τόσο εμφανή στοι­χεία, όμως αυτοί που θα το κάνουν, δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται την αρχική πρό­κληση που συνιστά το «κοπάδι» των υπόπτων και ο τερά­στιος όγκος των δεδο­μέ­νων που σχε­τί­ζε­ται με κάθε μεμο­νω­μένο «ψάρι». Έτσι, η εκ των υστέρων γνώση μπορεί να είναι μακράν πιο αιχμηρή απ’ ότι η πρό­βλεψη.