Θ. Στάμος: «Ο φόρος διαμονής θα αποτελέσει την χαριστική βολή για τον τουρισμό»

Κύριε Στάμο, να ξεκι­νή­σουμε από την φετινή του­ρι­στική περίοδο και να σας ζητήσω ένα πρώτο σχόλιο. Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την πορεία της; Θα έχει θετικό πρόσημο και για τους επι­χει­ρη­μα­τίες του του­ρι­στι­κού κλάδου;

Θεωρώ ότι πράγ­ματι ήταν μια καλή χρονιά, από πλευράς δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων, αφίξεων και παρου­σίας του­ρι­στών στο νησί μας. Ωστόσο, μπορεί οι αριθμοί να ευη­με­ρούν όμως το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι το ανα­με­νό­μενο, με δεδο­μένο ότι με τους φόρους που επι­βάλ­λο­νται και με τις υπο­χρε­ώ­σεις που υπάρ­χουν, στο τέλος το ταμείο θα είναι….μείον.

Είχε καλά μηνύ­ματα βέβαια, η Ρόδος είναι ένας πολύ ελκυ­στι­κός προ­ο­ρι­σμός και οι επι­χει­ρη­μα­τίες κάνουν ό,τι καλύ­τερο ώστε το προϊόν που παρέ­χουν να είναι αντα­γω­νι­στικό. Αυτό το βλέ­πουμε στην ανα­νέ­ωση των ξενο­δο­χεια­κών μονάδων που έχουν διε­θνείς προ­δια­γρα­φές και δεν έχουν να ζηλέ­ψουν σε τίποτε από τα ξενο­δο­χεία της Ευρώπης ή άλλων χωρών. Η Ρόδος είναι ένας ευλο­γη­μέ­νος τόπος, ένας προ­ο­ρι­σμός με ηλιο­φά­νεια τους περισ­σό­τε­ρους μήνες και παράλ­ληλα παρα­μέ­νει αγα­πη­μέ­νος προ­ο­ρι­σμός για τους ξένους επι­σκέ­πτες μας.

Οι ξενο­δο­χεια­κές μονάδες προ­χω­ρούν σε βελ­τιώ­σεις και ανα­νε­ώ­σεις. Πιστεύ­ετε ότι χρειά­ζε­ται όμως ανα­νέ­ωση και στις υπο­δο­μές του νησιού;

Κοι­τάξτε, το νησί έχει οπωσ­δή­ποτε πολύ μεγάλη ανάγκη. Η Ρόδος (για εμάς που την γνω­ρί­ζουμε και πρέπει να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομά τους) είναι ένα νησί, που δίνει την εντύ­πωση του ‘παραμελημένου’. Οι δρόμοι είναι σε κακή κατά­σταση, οι υπο­δο­μές σχεδόν ανύ­παρ­κτες. Βέβαια, γίνο­νται προ­σπά­θειες αλλά ακόμη και σήμερα δεν έχουν λυθεί τα βασικά προ­βλή­ματα όπως το κυκλο­φο­ριακό, το ενερ­γειακό (έχουμε συνεχώς δια­κο­πές ρεύ­μα­τος εδώ και δεκα­ε­τίες), η καθα­ριό­τητα, το νερό -ζήσαμε ένα πολύ δύσκολο καλο­καίρι με τις δια­κο­πές νερού φέτος. Η εικόνα αυτή λοιπόν, δεν είναι η πρέ­πουσα. Εγώ που είμαι γεν­νη­μέ­νος και μεγα­λω­μέ­νος σ αυτή την πόλη, έχω ζήσει ‘χρυσές εποχές’ και θυμάμαι. Τώρα, δυστυ­χώς τα πράγ­ματα δεν είναι πια έτσι. Δεν ξέρω ποιοι ευθύ­νο­νται και ποιοι πρέπει να πάρουν επι­τέ­λους τις τύχες του νησιού στα χέρια τους, αλλά το νησί κρα­τιέ­ται από τους επι­χει­ρη­μα­τίες που κατα­βάλ­λουν προ­σπά­θειες για να δείξουν ό,τι καλύ­τερο μπορούν –τόσο για τις επι­χει­ρή­σεις τους, όσο και για τον τόπο τους. Ένας επι­χει­ρη­μα­τίας που κάνει ένα ξενο­δο­χείο, πρέπει να παλέψει γι αυτό και για τον τόπο του.

Η συνεχής υπερ-φορολόγηση, η κατάρ­γηση του μειω­μέ­νου ΦΠΑ έρχεται και ο φόρος δια­μο­νής…. Τι λέτε για όλα αυτά;

Είναι κατα­στρο­φικά! Ήρθαν όλα μαζί. Είναι η χαρι­στική βολή στον Του­ρι­σμό. Μπορεί ελπίδα να πεθαί­νει τελευ­ταία, αλλά κι εμείς πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε τελικά για να κρα­τή­σουμε αυτά που έχουμε.

Είστε αισιό­δο­ξος με τις νέες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες που ανοί­γουν την επόμενη σεζόν; Θα έρθουν περισ­σό­τε­ροι του­ρί­στες;

Η αλήθεια είναι ότι το καλο­καίρι, υπάρχει κάποια περί­ο­δος που δεν βρίσκει κανείς ούτε κρεβάτι. Θα είναι κάτι θετικό αλλά αυτό δεν σημαί­νει ότι θα πρέπει να γίνο­νται συνεχώς νέα ξενο­δο­χεία. Η προ­σω­πική μου άποψη είναι ότι η Ρόδος πρέπει πλέον να χαρα­κτη­ρι­στεί ως ‘κορεσμένη’ του­ρι­στικά περιοχή και τα κίνητρα που δίδο­νται να είναι για την ανα­καί­νιση των υφι­στά­με­νων μονάδων και όχι για την δημιουρ­γία νέων. Θεωρώ ότι…. φτάνει πια!

Πώς βλέπετε την αγορά του Καψής και την βελ­τί­ωση της περιο­χής με την αξιο­ποί­ηση του Ιαλύ­σιον;

Με βάση αυτά και ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης, έκανε μια πολύ μεγάλη προ­σπά­θεια –παρά τον πόλεμο που δέχτηκε- με την μεγάλη ανά­πλαση της παρα­λίας (μπροστά από το Ρόδος Παλάς) χωρίς να ζητήσει τίποτε για την χρήση του χώρου. Έγιναν ράμπες για ΑΜΕΑ που δεν υπήρχαν μέχρι τώρα, κατα­σκευά­στη­καν σε ιδιό­κτητο κομμάτι τουα­λέ­τες που δεν υπήρχαν σε όλο το παρα­λιακό μέτωπο (και για ΑΜΕΑ) και έγινε γενικά μια μεγάλη παρέμ­βαση που άλλαξε την εικόνα. Όλα αυτά είναι η αρχή κι ελπίζω να βρεθούν μιμητές ώστε όλη η δυτική πλευρά του νησιού να ανα­βαθ­μι­στεί και να μην υπάρχει εκείνη η εικόνα της εγκα­τά­λει­ψης που υπήρχε.

Να περά­σουμε στην ΑΣΤΕΡ. Πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε την πορεία της και την σημε­ρινή της κατά­σταση;

Τώρα μου βάζετε….μαχαι­ριά στην καρδιά! Είναι το ευαί­σθητο σημείο μου…

Πρέπει να πούμε ότι η Του­ρι­στική Σχολή της Ρόδου, ήταν η πρω­το­πό­ρος Του­ρι­στική Σχολή στην Ελλάδα. Ιδρύ­θηκε το 1956 και μέχρι σήμερα δεν έπαψε να λει­τουρ­γεί. Οι σχολές εκείνης της εποχής (παι­δα­γω­γική Ακα­δη­μία, Ακα­δη­μία Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού κ.λπ.) ιδρύ­θη­καν από ανθρώ­πους ‘φωτισμένους’ για την εποχή τους. Πήραν προ­γράμ­ματα από κατα­ξιω­μέ­νες σχολές του εξω­τε­ρι­κού, τα εφάρ­μο­σαν και βεβαίως αυτή η σχολή και η μέση που ιδρύ­θηκε το 1972 προ­σέ­φε­ραν πολύ μεγάλες υπη­ρε­σίες στον τόπο. Μεγάλο μερίδιο από το λεγό­μενο ‘Του­ρι­στικό Θαύμα της Ρόδου’ ανα­λο­γεί και στις του­ρι­στι­κές σχολές οι οποίες έδωσαν στην κοι­νω­νία εκπαι­δευ­μένα στελέχη για την εξυ­πη­ρέ­τηση του πελάτη.

Διότι εάν το πάρουμε και στο δια ταύτα, αυτό που προ­σφέ­ρουν όλα τα ξενο­δο­χεία, δεν είναι τίποτε άλλο από παροχή υπη­ρε­σιών στον πελάτη. Άρα βρήκαν έτοι­μους ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους, με καλή εκπαί­δευση, με χαμό­γελο, με διάθεση, με προ­σό­ντα και προ­σφορά και ανα­πτύ­χθηκε ο Του­ρι­σμός.

Τα τελευ­ταία χρόνια, βέβαια, τα πράγ­ματα έχουν αλλάξει. Δυστυ­χώς, η Σχολή βάλ­λε­ται εκ των έσω και όχι από εξω­γε­νείς παρά­γο­ντες. Προ­σπά­θη­σαν κάποιοι για να γίνει μόνο πανε­πι­στη­μια­κού επι­πέ­δου και όχι τεχνο­λο­γική όπως ήταν μέχρι πρό­τι­νος. Δηλαδή, τα προ­γράμ­ματα των σπουδών που προ­σφέ­ραμε με τριετή φοίτηση (επτά εξάμηνα, μαζί με την πρα­κτική άσκηση τρεις φορές από τρεις μήνες) είχαμε περάσει τα τέσσερα χρόνια. Έτσι, ο σπου­δα­στής τον πρώτο χρόνο μάθαινε για τα επι­σι­τι­στικά και ορο­φο­κο­μεία, τον δεύτερο χρόνο μάθαινε ξενο­δο­χειακά, τον τρίτο για το Hotel Management και κάθε καλο­καίρι έκανε και την ανάλογη πρα­κτική του. Είχαμε δηλαδή μια μικτή διδα­σκα­λία θεωρίας και πρα­κτι­κής άσκησης ώστε οι σπου­δα­στές όταν πήγαι­ναν για την πρα­κτική τους, να είναι πλήρως εκπαι­δευ­μέ­νοι και με πολύ καλές προ­ο­πτι­κές στην αγορά εργα­σίας. Γι αυτό και οι σπου­δα­στές που τελεί­ω­σαν την Του­ρι­στική Σχολή της Ρόδου, ήταν περι­ζή­τη­τοι.

Βέβαια, κάποια στιγμή που κάποιοι θέλησαν να κάνουν έναν δήθεν εκσυγ­χρο­νι­σμό στις σχολές, προ­σπά­θη­σαν να την φέρουν σε πανε­πι­στη­μιακό επίπεδο χωρίς να λάβουν ποτέ υπόψη τους ότι πανε­πι­στή­μια στην Ελλάδα τα οποία δεν ανήκουν στο υπουρ­γείο Παι­δείας, δεν υπάρ­χουν. Άρα η Του­ρι­στική Σχολή της Ρόδου, έπρεπε (όπως είχα ειση­γη­θεί πάρα πολλές φορές) να παρα­μεί­νει μία Ακα­δη­μία Ξενο­δο­χεια­κών Σπουδών, να ανήκει στην Τρι­το­βάθ­μια Εκπαί­δευση όπως ανήκε μέχρι πρό­τι­νος και να μπο­ρού­σαν οι από­φοι­τοι να κάνουν ένα μετα­πτυ­χιακό πρό­γραμμα. Αυτό θα ήταν η μεγάλη επι­τυ­χία της Σχολής και το ζητού­μενο. Είχαμε, βέβαια, προ­χω­ρή­σει πάρα πολύ (έχω και στην διάθεσή μου τον φάκελο με όλα τα σχετικά έγγραφα) για να γίνει Ακα­δη­μία η Του­ρι­στική Σχολή της Ρόδου και να πάρει την θέση που της άξιζε. Όπως π.χ. οι Ακα­δη­μίες Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού, Εκκλη­σια­στι­κές, κ.λπ. καθώς ανήκουν στην Τρι­το­βάθ­μια Εκπαί­δευση και μπορούν οι σπου­δα­στές να κάνουν μετα­πτυ­χιακά χωρίς να έχουν χάσει τον διδα­κτικό τους χαρα­κτήρα.

Θέλω να σας πω, ότι υπάρ­χουν σχολές παρα­γω­γι­κές σε άλλα υπουρ­γεία. Το ίδιο έπρεπε να ήταν και με το υπουρ­γείο Του­ρι­σμού –από την στιγμή που κανένας υπουρ­γός δεν ήθελε οι σχολές μας, να φύγουν από το υπουρ­γείο Του­ρι­σμού και να πάνε στο υπουρ­γείο Παι­δείας. Βέβαια, το υπουρ­γείο Παι­δείας, αν θέλει να ιδρύσει μια οποια­δή­ποτε σχολή είναι δικαί­ωμά του να το κάνει είτε ΑΕΙ είτε ΤΕΙ κ.λπ. Εμάς όμως, η δική μας σχολή έπρεπε να παρα­μεί­νει όπως ήταν και για ιστο­ρι­κούς λόγους και για λόγους που εξυ­πη­ρε­τού­σαν την αγορά εργα­σίας, που ήθελε να παρα­μεί­νει η Του­ρι­στική Σχολή της Ρόδου, όπως ακριβώς ήταν και όχι όπως έχει γίνει τώρα.