Δικαστική ήττα του Δήμου Ρόδου σε υπόθεση απαλλοτρίωσης – Πέρασαν 40 χρόνια χωρίς να καταβληθεί η νόμιμη αποζημίωση

Aκόμη μια δικα­στική ήττα, σε υπόθεση που αφορά απαλ­λο­τρί­ωση ακι­νή­του, υπέστη ο Δήμος Ρόδου, που εντέλ­λε­ται από το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 139/2014 απόφασή του, να απο­δώ­σει στους αρχι­κούς ιδιο­κτή­τες του ακίνητο που είχε απαλ­λο­τριω­θεί στο πλαίσιο ρυμο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης το 1970, λόγω εκτε­τα­μέ­νης αδρά­νειας της δημο­τι­κής αρχής να το αξιο­ποι­ή­σει!

Οι προ­σφεύ­γο­ντες φέρο­νται ως εξ αδιαι­ρέ­του συγκύ­ριοι του 1/3 (ήτοι κατ’ ιδανικό μερίδιο 1/9 ο καθένας) ενός ακι­νή­του έκτασης 3.362 τετρα­γω­νι­κών μέτρων (τ.μ.), που κείται στη θέση «Νεο­χώ­ριον» στην πόλη της Ρόδου, μεταξύ των οδών Βορείου Ηπείρου και Α. Λάσκου.

Σε εκτέ­λεση του από 27.01.1956 Β.Δ/τος, με το οποίο ανα­θε­ω­ρή­θηκε το ρυμο­το­μικό σχέδιο της πόλης της Ρόδου, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με το από 22.11.1965 Β.Δ., εκδό­θηκε η 1/13.02.1970 πράξη προ­σκύ­ρω­σης οικο­πέ­δου του Πολε­ο­δο­μι­κού Γρα­φείου Ρόδου, η οποία εγκρί­θηκε με την 98/27.03.1970 απόφαση του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου.

Με την πράξη αυτή απο­φα­σί­σθηκε η ρυμο­το­μική απαλ­λο­τρί­ωση της παρα­πάνω έκτασης, προ­κει­μέ­νου να δημιουρ­γη­θεί δημο­τική πρασιά, ενώ ορί­σθηκε επίσης ότι η εν λόγω κτη­μα­το­λο­γική μερίδα έπρεπε να απο­ζη­μιω­θεί από τον Δήμο Ρόδου, τόσο για την ανωτέρω έκταση όσο και για 651 κυβικά μέτρα (κ.μ.) της εντός αυτής οικο­δο­μής.

Η απο­ζη­μί­ωση αυτή καθο­ρί­σθηκε ορι­στικά με την 90/1971 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, ανερ­χό­μενη σε 2.000 δραχμές ανά τ.μ. του επί­μα­χου ακι­νή­του και σε 300 δρχ. ανά κ.μ. κτί­σμα­τος εντός αυτού.

Εν συνε­χεία, με την υπ’ αριθ. πρωτ. 3453/16.07.2002 αίτησή τους προς το Δήμο Ρόδου, οι προ­σφεύ­γο­ντες προ­έ­βα­λαν ότι η ως άνω απαλ­λο­τρί­ωση δια­τη­ρή­θηκε για μεγάλο χρονικό διά­στημα, χωρίς να συντε­λε­σθεί, και ως εκ τούτου, ζήτησαν την άρση αυτής και την συνε­πα­γό­μενη σχετική τρο­πο­ποί­ηση του ρυμο­το­μι­κού σχεδίου της πόλης της Ρόδου.

Το αίτημα αυτό απορ­ρί­φθηκε σίω­πη­ρώς με την πάροδο απρά­κτου τρι­μή­νου από την υποβολή της σχε­τι­κής αίτησης, τη δε σιωπηρή απόρ­ριψη της αίτησης αυτής προ­σέ­βα­λαν οι προ­σφεύ­γο­ντες στο Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ότι από την κήρυξη της απαλ­λο­τρί­ω­σης το έτος 1970 έως την άσκηση της προ­σφυ­γής τους έχουν παρέλ­θει σαράντα και πλέον έτη, χωρίς η απαλ­λο­τρί­ωση αυτή να έχει συντε­λε­στεί με απο­τέ­λε­σμα να απο­τε­λεί οικο­νο­μικό και νομικό βάρος της ιδιο­κτη­σίας τους, κατά παρά­βαση του άρθρου 17 του Συντάγ­μα­τος.

Το Δικα­στή­ριο, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη ότι από την ημε­ρο­μη­νία της ρυμο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης του επί­δι­κου ακι­νή­του μέχρι την ημε­ρο­μη­νία υπο­βο­λής της αίτησης των προ­σφευ­γό­ντων προς το Δήμο Ρόδου για την άρση αυτής, στις 16.07.2002, παρήλθε μακρό­τα­τος χρόνος, χωρίς να συντε­λε­σθεί απαλ­λο­τρί­ωση του ακι­νή­του καθόσον δεν προ­κύ­πτει ότι έχει κατα­βλη­θεί η απο­ζη­μί­ωση, ούτε προ­κύ­πτει ότι αυτή έχει εν τω μεταξύ, μέχρι τη συζή­τηση της κρι­νό­με­νης προ­σφυ­γής, συντε­λε­σθεί, γεγονός που δεν αμφι­σβη­τεί­ται από τον Δήμο.

Κρίθηκε ότι το ανωτέρω χρονικό διά­στημα υπερ­βαί­νει τα εύλογα χρονικά όρια, εντός των οποίων θα ήταν συνταγ­μα­τι­κώς ανεκτή η επι­βά­ρυνση της ιδιο­κτη­σίας τους και ακυ­ρώ­νει τη σιωπηρή άρνηση του Δήμου Ρόδου να άρει την επίδικη δέσμευση, ανα­πέ­μπει την υπόθεση στην Διοί­κηση, προ­κει­μέ­νου με σχετική τρο­πο­ποί­ηση του ρυμο­το­μι­κού σχεδίου του Δήμου Ρόδου να άρει την ένδικη δέσμευση και δια­τάσ­σει την απόδοση στους προ­σφεύ­γο­ντες του παρα­βό­λου που κατέ­βα­λαν.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Τσα­μπίκα Δουβή.