Γιώργος Γεραπετρίτης: Ο υπουργός των υπουργών…

Ήταν 3 Μαρ­τί­ου του 2018 στους Δελ­φούς. Σε ένα από τα πάνελ του Οι­κο­νο­μι­κού Φό­ρουμ είχαν ανέ­βει οι τόνοι. Ένας από τους ομι­λη­τές έμοια­ζε εξα­γριω­μέ­νος με κά­ποιον από τους συ­νο­μι­λη­τές του: «Επει­δή, κύριε υπουρ­γέ, με κα­τη­γο­ρή­σα­τε ότι είμαι η ελίτ, σας θυ­μί­ζω ότι με­γά­λω­σα σε φτω­χές γει­το­νιές του Πει­ραιά και ότι ήμα­σταν συμ­μα­θη­τές. Σας θυ­μί­ζω επί­σης ότι δεν θα πε­τυ­χαί­να­με τί­πο­τα στη ζωή μας, ούτε εσείς που είστε τώρα υπουρ­γός, ούτε εγώ που είμαι πα­νε­πι­στη­μια­κός, χωρίς τη μόρ­φω­ση. Μια ελ­πί­δα εί­χα­με τότε για να ξε­φύ­γου­με από τη μι­ζέ­ρια και το ξέ­ρε­τε. Να κα­τα­φέ­ρου­με να πε­ρά­σου­με σε ένα καλό σχο­λείο. Και τα κα­τα­φέ­ρα­με και πε­ρά­σα­με σε ένα πρό­τυ­πο σχο­λείο, στην Ιω­νί­δειο. Από αυτό το σχο­λείο κα­τα­φέ­ρα­με να κά­νου­με ό,τι κά­να­με και να φτά­σου­με όπου φτά­σα­με. Μη μου λέτε λοι­πόν εμένα για ελίτ, ούτε για αρι­στεία. Η αρι­στεία μάς έφτα­σε εδώ που μας έφτα­σε και εσάς και εμένα». Και απευ­θυ­νό­με­νος στο κοινό, που απο­τε­λού­νταν από φοι­τη­τές, πρό­σθε­σε: «Παι­διά, να ξέ­ρε­τε ότι ο δρό­μος είναι ένας. Η ανη­φό­ρα!».

Το κοινό χει­ρο­κρό­τη­σε με εν­θου­σια­σμό, ίσως γιατί διέ­κρι­νε στην κοινή πο­ρεία των δύο αν­δρών τη δια­φο­ρε­τι­κή τους κα­τά­λη­ξη. Του ενός στην «αθό­ρυ­βη αρι­στεία» της νο­μι­κής επι­στή­μης και του άλλου στην εξου­σία του κραυ­γα­λέ­ου λαϊ­κι­σμού.

Ο «έξαλ­λος» ομι­λη­τής ήταν ο ση­με­ρι­νός υπουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας Γιώρ­γος Γε­ρα­πε­τρί­της. Και ο ει­σπράτ­των την αγα­νά­κτη­ση ο τότε ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώρ­γος Κα­τρού­γκα­λος, ο οποί­ος λίγο πριν είχε κα­τα­φερ­θεί ενα­ντί­ον της υπο­τι­θέ­με­νης «ελίτ» της χώρας, αλλά και της αρι­στεί­ας, με έναν απα­ξιω­τι­κό τρόπο.

Ο Γιώρ­γος Γε­ρα­πε­τρί­της είναι κα­θη­γη­τής Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Αθη­νών του Εθνι­κού και Κα­πο­δι­στρια­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών και διευ­θυ­ντής του Τομέα Δη­μο­σί­ου Δι­καί­ου. Γεν­νή­θη­κε στην Κάρ­πα­θο και με­γά­λω­σε στον Πει­ραιά. Έχει δια­τε­λέ­σει επι­σκέ­πτης κα­θη­γη­τής στα πα­νε­πι­στή­μια της Οξ­φόρ­δης και του Λον­δί­νου (London School of Economics και Institute of Advanced Legal Studies). Επί­σης υπήρ­ξε υπό­τρο­φος του Ιδρύ­μα­τος Κρα­τι­κών Υπο­τρο­φιών, του Βρε­τα­νι­κού Συμ­βου­λί­ου, του Γαλ­λι­κού Συμ­βου­λί­ου Επι­κρα­τεί­ας και του German Marshall Fund των ΗΠΑ. Πα­ράλ­λη­λα με την ακα­δη­μαϊ­κή του πο­ρεία, έχει ανα­λά­βει ση­μα­ντι­κές θέ­σεις σε διε­θνείς και εθνι­κούς ορ­γα­νι­σμούς, έχει συμ­με­τά­σχει και σε με­γά­λο αριθ­μό νο­μο­πα­ρα­σκευα­στι­κών επι­τρο­πών. Είναι συγ­γρα­φέ­ας 7 επι­στη­μο­νι­κών βι­βλί­ων και πε­ρί­που 100 άρ­θρων σε ελ­λη­νι­κά και διε­θνή επι­στη­μο­νι­κά πε­ριο­δι­κά, στα ελ­λη­νι­κά, αγ­γλι­κά και γαλ­λι­κά, καθώς και συ­νεκ­δό­της δύο συλ­λο­γι­κών τόμων.

Είναι ο άν­θρω­πος που επέ­λε­ξε ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης να ανα­λά­βει το δύ­σκο­λο έργο του συ­ντο­νι­σμού όλων των υπουρ­γεί­ων. Με λίγα λόγια, είναι ο υπουρ­γός των υπουρ­γών! Ο βα­σι­κός «εγ­γυ­η­τής» της ροής του έργου και ο συ­ντε­λε­στής της απο­τί­μη­σης της κυ­βερ­νη­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας.

To μή­νυ­μα που έστει­λε ήταν ότι στη νέα φι­λο­σο­φία δια­κυ­βέρ­νη­σης ση­μείο-κλει­δί θα είναι η συ­νε­χής επι­κοι­νω­νία του κυ­βερ­νη­τι­κού επι­τε­λεί­ου με τους υπουρ­γούς και τους γε­νι­κούς γραμ­μα­τείς για την υπο­στή­ρι­ξη και τον συ­ντο­νι­σμό των ενερ­γειών τους και την επί­τευ­ξη των στό­χων του κυ­βερ­νη­τι­κού προ­γράμ­μα­τος. Η πα­ρα­κο­λού­θη­ση του έργου θα γί­νε­ται, με όχημα το πλη­ρο­φο­ρια­κό σύ­στη­μα «ΜΑΖΙ», ενώ ανά υπουρ­γείο θα υπάρ­χει υπεύ­θυ­νος δια­χεί­ρι­σης του προ­γράμ­μα­τος και ενη­μέ­ρω­σης με στοι­χεία της κε­ντρι­κής βάσης δε­δο­μέ­νων. Ακόμη ανα­φέρ­θη­καν οι κα­νό­νες λει­τουρ­γί­ας του επι­τε­λι­κού σχή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης, οι προ­τε­ραιό­τη­τες για την απο­φυ­γή σύ­γκρου­σης συμ­φε­ρό­ντων και ο σκο­πός της προ­ε­δρί­ας της κυ­βέρ­νη­σης.

Το βέ­βαιο είναι ότι ο νέος υπουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας είναι μία ιδιαί­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση. Η επι­λο­γή του δεν έγινε με τα κρι­τή­ρια που επι­κρα­τού­σαν σε άλλες, πα­λαιό­τε­ρες επο­χές. Αυτή τη φορά ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν επέ­λε­ξε έναν άν­θρω­πο που απλά του έχει εμπι­στο­σύ­νη ή εμπνέ­ει λόγω πο­λι­τι­κής ισχύ­ος ένα κύρος στους υπό­λοι­πους υπουρ­γούς. Ο Γιώρ­γος Γε­ρα­πε­τρί­της είναι ένας απλός άν­θρω­πος, ερ­γα­τι­κός, με βαθιά γνώση και δο­κι­μα­σμέ­νος στην αγορά, αφού έχει χει­ρι­στεί πολ­λές νο­μι­κές υπο­θέ­σεις στο Δη­μό­σιο, και γνω­ρί­ζει καλά την ελ­λη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Επι­πλέ­ον, ως δά­σκα­λος έχει δια­κρι­θεί για το ήθος του στη Νο­μι­κή της Αθή­νας, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι δια­θέ­τει την ισχύ της πει­θούς και του κύ­ρους στην επι­κοι­νω­νία με τους φοι­τη­τές ή τους συ­να­δέλ­φους του.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, αυτή η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται να δια­θέ­τει έναν πολύ καλό συ­ντο­νι­στή. Και ταυ­τό­χρο­να έναν πραγ­μα­τι­κό «άρι­στο». Ο οποί­ος δι­ή­νυ­σε ως άν­θρω­πος όλη την πο­ρεία του προς την κα­τα­ξί­ω­ση, με «ανη­φό­ρα» και χωρίς τα «δε­κα­νί­κια» που από­λαυ­σαν άλλοι.

Ίσως ο Γιώρ­γος Γε­ρα­πε­τρί­της να απο­τε­λεί ένα από τα πιο αθό­ρυ­βα ελ­λη­νι­κά «success story» στην προ­σω­πι­κή του ζωή. Έχει όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις να γρά­ψει μια ιστο­ρία επι­τυ­χί­ας και για τη χώρα…

Του Βα­σί­λη Γε­ώρ­γα

Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από τον Φι­λε­λεύ­θε­ρο Πα­ρα­σκευ­ής 12 Ιου­λί­ου