Παρέμβαση Παπαδομαρκάκη για bullying στην Ιαλυσό: «Ζητείται ενημέρωση – Οχι κουκούλωμα»

• Η καταγ­γε­λία για ακραίο εκφο­βι­σμό σε δημο­τικό σχολείο της Ρόδου, που απο­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», φέρνει επίσημη παρέμ­βαση της Περι­φέ­ρειας • Η εκπαι­δευ­τική διοί­κηση καλεί­ται να δώσει απα­ντή­σεις για την αδρά­νεια, τις καταγ­γε­λίες συγκά­λυ­ψης και τη σιωπή που τραυ­μά­τισε ανε­πα­νόρ­θωτα δύο μικρά παιδιά

Η σιωπή που τύλιξε επί ενάμιση χρόνο την υπόθεση σοβαρού σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού σε δημο­τικό σχολείο της Ιαλυσού, επι­τέ­λους ραγίζει. Με έγγραφη παρέμ­βασή του στις 10 Απρι­λίου 2025, ο ανα­πλη­ρω­τής περι­φε­ρεια­κός διευ­θυ­ντής Εκπαί­δευ­σης Νοτίου Αιγαίου κ. Ιωάννης Παπα­δο­μαρ­κά­κης, καλεί τη Διεύ­θυνση Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου και τη διεύ­θυνση του σχο­λείου να δώσουν σαφείς εξη­γή­σεις για την καταγ­γε­λία που αφορά δίδυμα αδέρφια, πρώην μαθητές της Α’ και Β’ Δημο­τι­κού, τα οποία βίωσαν παρα­τε­τα­μένο και ακραίο bullying από συμ­μα­θητή τους – και μία σχολική κοι­νό­τητα που, αντί να παρέμ­βει, φέρεται να απο­σιώ­πησε.

Η καταγ­γε­λία, που απο­κα­λύ­φθηκε από τη «δημο­κρα­τική», περι­γρά­φει έναν χρόνο αδρά­νειας, συγκά­λυ­ψης, ειρω­νείας και τελικά – κατά τα λεγό­μενα της οικο­γέ­νειας – μια παθη­τική «εκδίωξη» των θυμάτων, ώστε το πρό­βλημα να πάψει να φαί­νε­ται. Η παρέμ­βαση Παπα­δο­μαρ­κάκη είναι η πρώτη επίσημη διοι­κη­τική αντί­δραση στην υπόθεση.

Το ξεκί­νημα του εφιάλτη

Όλα άρχισαν τον Οκτώ­βριο του 2023. Τα δίδυμα, μαθητές της Α’ Δημο­τι­κού, άρχισαν να επι­στρέ­φουν στο σπίτι τρο­μαγ­μένα και σιωπηλά. Η δασκάλα τους ενη­μέ­ρωνε τη μητέρα για τη δύσκολη συμπε­ρι­φορά ενός συγκε­κρι­μέ­νου μαθητή απέ­να­ντί τους. Τη δια­βε­βαί­ωνε πως «το έχει υπό έλεγχο» και πως ο διευ­θυ­ντής είναι ενή­με­ρος.

Όμως τα περι­στα­τικά συνε­χί­ζο­νταν. Οι φράσεις που φέρεται να άκουγαν τα παιδιά από τον συμ­μα­θητή τους ήταν σοκα­ρι­στι­κές:

«Ακόμα να πεθά­νεις;»,

«Δεν αντέχω να σε βλέπω»,

«Θέλεις να σε δείρω;»,

«Καλά να πάθεις».

Σε μία από τις πιο φορ­τι­σμέ­νες στιγμές, το ένα από τα παιδιά, γυρί­ζο­ντας στο σπίτι, ρώτησε τη μητέρα του:

«Μαμά, γιατί να πεθάνω;»

Είχαν μόλις χάσει τον παππού τους. Ήξεραν τι σημαί­νει «θάνατος». Το πένθος μετα­τρά­πηκε σε τραύμα.

Από την ψυχο­λο­γική κακο­ποί­ηση στα σπα­σμένα κόκαλα

Τον Απρίλιο του 2024, κατά τη διάρ­κεια γυμνα­στι­κής, ένα από τα παιδιά έπεσε έπειτα από σπρώ­ξιμο. Πονούσε στο χέρι. Το σχολείο δεν ενη­μέ­ρωσε κανέναν. Η μητέρα το είδε να κρατάει το χέρι του σιωπηλό. Οι ακτι­νο­γρα­φίες έδειξαν ράγισμα. Φορούσε νάρθηκα 20 ημέρες.

Η απά­ντηση της δασκά­λας, σύμφωνα με την αναφορά, ήταν:

«Τελικά ήταν ραγι­σμένο;»

Οι ευθύνες που δεν ανα­λαμ­βά­νει κανείς

Η δασκάλα φέρεται να είχε κατα­γρά­ψει 25 περι­στα­τικά στο «βιβλίο σχο­λι­κής ζωής». Κι όμως, όταν έγινε η κρίσιμη συνά­ντηση στις 11 Ιουνίου 2024 – παρου­σία διευ­θυ­ντή, δασκά­λας, σχο­λι­κού συμ­βού­λου και γονέων – δεν ανα­φέρ­θηκε τίποτα συγκε­κρι­μένο. Ο διευ­θυ­ντής πρό­τεινε… να πάνε όλοι μαζί για μπάνιο.

Νέα σχολική χρονιά, ίδιο σκοτάδι

Το Σεπτέμ­βριο του 2024, τα παιδιά περνούν στη Β’ Δημο­τι­κού. Άλλη δασκάλα, ίδια προ­βλή­ματα. Νέα περι­στα­τικά, ψυχο­λο­γική απο­δό­μηση, κορύ­φωση με ένα σημεί­ωμα χυδαίου περιε­χο­μέ­νου που ενο­χο­ποί­ησε άδικα το ένα παιδί. Ζητή­θηκε σύγκριση γρα­φι­κού χαρα­κτήρα. Τελικά η δασκάλα παρα­δέ­χτηκε πως δεν το έγραψε ο μαθητής, αλλά αυτό δεν ανα­κοι­νώ­θηκε ποτέ στην τάξη. Το όνομά του δεν απο­κα­τα­στά­θηκε.

Όταν το σώμα μιλάει από το άγχος

Το ένα παιδί εμφά­νισε σπα­σμούς, πόνους, έντονο άγχος. Κατέ­ληξε στο νοσο­κο­μείο Παίδων. Οι εξε­τά­σεις δεν έδειξαν οργα­νικό πρό­βλημα. Ήταν ψυχο­σω­μα­τικό. Το δεύτερο παιδί εμφά­νισε συμ­πτώ­ματα από­συρ­σης, φόβο για το σχολείο και ψευ­δι­σμούς. Όχι μαθη­σιακή δυσκο­λία – αλλά εξά­ντληση από την απόρ­ριψη και την ταπεί­νωση.

Το χαρτί που θα απέ­δει­χνε την αλήθεια – και «χάθηκε»

Η μητέρα ζήτησε να δει το χαρτί με το χυδαίο σημεί­ωμα. Η απά­ντηση του διευ­θυ­ντή, σύμφωνα με την αναφορά, ήταν:

«Το κατέ­στρεψα. Ήταν αντι­παι­δα­γω­γικό να το κρατάω.»

Με αυτό, χάθηκε το μονα­δικό πιθανό στοι­χείο που θα απο­δεί­κνυε την αθω­ό­τητα του παιδιού.

Μετα­γραφή – μία νέα αρχή, αλλά ο πόνος παρα­μέ­νει

Τον Δεκέμ­βριο του 2024, η οικο­γέ­νεια παίρνει τη μεγάλη απόφαση: τα παιδιά αλλά­ζουν σχολείο. Η προ­σαρ­μογή ήταν δύσκολη, αλλά σε ένα περι­βάλ­λον ησυχίας και ασφά­λειας, τα παιδιά άρχισαν να ανα­σαί­νουν ξανά.

Η παρέμ­βαση Παπα­δο­μαρ­κάκη – και το ερώτημα που μένει

Η επίσημη παρέμ­βαση του Ιωάννη Παπα­δο­μαρ­κάκη φτάνει στις 10 Απρι­λίου.

Το έγγραφο με αριθμό πρω­το­κόλ­λου Φ.13.3/2504/2662 ζητά ενη­μέ­ρωση για την καταγ­γε­λία και τις ενέρ­γειες που έγιναν. Για πρώτη φορά, ένας θεσμι­κός παρά­γο­ντας ζητά από τη διοί­κηση να λογο­δο­τή­σει. Έστω και αργά.

Η ουσία όμως παρα­μέ­νει:

Πώς ένα δημόσιο σχολείο επέ­τρεψε να συνε­χι­στεί αυτό για μήνες;

Πώς κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να προ­στα­τεύ­σει τα παιδιά – αντί για την εικόνα του σχο­λείου;

Και κυρίως:

Πόσα άλλα παιδιά θα πρέπει να ραγί­σουν – σιωπηλά – για να σπάσει επι­τέ­λους η ανοχή;