Κ. Σημίτης: Ο Καραμανλής φταίει για τα ελληνοτουρκικά

Θέση για τα ελλη­νο­τουρ­κικά παίρνει ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Κώστας Σημίτης εξα­πο­λύ­ο­ντας βαριές κατη­γο­ρίες κατά του Κώστα Καρα­μανλή και επι­κρί­νο­ντας τη στάση που κράτησε στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυ­ξελ­λών το 2004 για την ένταξη της Τουρ­κίας στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Σε άρθρο του στα “Νέα”, ο Κ. Σημίτης περι­γρά­φει την πολι­τική της κυβέρ­νη­σής του στο Ελσίνκι (1999) και κάνει λόγο για μια επι­τυ­χία που “δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε”.

Αφού πρώτα ανα­δει­κνύει τη “στρα­τη­γική του Ελσίνκι” για τα ελλη­νο­τουρ­κικά και τις βασικές επι­διώ­ξεις της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, ο κ. Σημίτης σημειώ­νει πως η ελλη­νική αντι­προ­σω­πεία απέρ­ριψε άμεσα το πρώτο κείμενο της Συνόδου – το οποίο απείχε πολύ από τις ελλη­νι­κές θέσεις. Μάλιστα, υπο­γραμ­μί­ζει ότι ο ίδιος στις 10 Δεκεμ­βρίου του 1999 δήλωσε στους εταί­ρους πως αδυ­να­τεί να συναι­νέ­σει στην υπο­ψη­φιό­τητα της Τουρ­κίας, εάν δεν αντι­με­τω­πι­στεί θετικά και η υπο­ψη­φιό­τητα της Κύπρου. Μάλιστα, θυμίζει ότι μπροστά στο αδιέ­ξοδο που δημιουρ­γή­θηκε, το συμ­βού­λιο διεκόπη. Στη συνέ­χεια, εξι­στο­ρεί τον δρόμο μέχρι την απόφαση του Ελσίνκι, η οποία, όπως τονίζει, εξόρ­γισε την Τουρκία.

Όμως, “το 2004, όταν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε, σύμφωνα με την απόφαση του Ελσίνκι, η Σύνοδος Κορυφής στις Βρυ­ξέλ­λες για να απο­φα­σι­στεί η έναρξη των συνο­μι­λιών με την Τουρκία, την Ελλάδα εκπρο­σω­πούσε ο νέος πρω­θυ­πουρ­γός Κ. Καρα­μαν­λής”, γράφει ο κ. Σημίτης, και συμπλη­ρώ­νει:

“Στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυ­ξελ­λών απο­φα­σί­στηκε η εκκί­νηση της εντα­ξια­κής πορείας της Τουρ­κίας παρ΄ όλο που δεν είχε τακτο­ποι­ή­σει τις δια­φο­ρές της με την Ελλάδα, όσον αφορά την ΑΟΖ και την υφα­λο­κρη­πίδα. Ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός κατά τη συζή­τηση, αν και είχε τη δυνα­τό­τητα, δεν πρόβαλε την ένσταση για την έλλειψη αντα­πό­κρι­σης της Τουρ­κίας στον όρο που είχε τεθεί στο Ελσίνκι -και αφο­ρούσε την ύπαρξη δια­φο­ρών σχετικά με την έκταση της τουρ­κι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας. Αντί­θετα, επε­σή­μανε, ότι “οι ασφυ­κτι­κοί χρο­νι­κοί περιο­ρι­σμοί δεν βοηθούν”. Απε­δέ­χθη έτσι, την έναρξη εντα­ξια­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με την Τουρκία με ανε­πί­λυ­τες τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές δια­φο­ρές ως προς τα όρια των υφα­λο­κρη­πί­δων και αιγια­λί­τι­δων ζωνών τους. Ίσως σήμερα, με την εμπει­ρία των εξε­λί­ξεων στην Τουρκία προ­βλη­θεί το επι­χεί­ρημα ότι ο Ερντο­γάν δεν θα δεχόταν ποτέ την παρα­πο­μπή των υφι­στα­μέ­νων δια­φο­ρών στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης, αδια­φο­ρώ­ντας για την ένταξη της Τουρ­κίας. Όμως το 2004, ο Ερντο­γάν δεν υπο­στή­ριζε ακόμη τις απόψεις για μια Τουρκία διάδοχο της οθω­μα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρίας, η οποία έχει δικαιώ­ματα σε όλη την ανα­το­λική Μεσό­γειο. Τις απόψεις του αυτές πρόβαλε αργό­τερα, ιδίως μετά το 2016, μετά την από­πειρα πρα­ξι­κο­πή­μα­τος ενα­ντίον του. Το 2004, επι­θυ­μούσε ιδιαί­τερα την ένταξη στην Ευρω­παϊκή Ένωση”.

Στη συνέ­χεια του άρθρου του, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός υπο­στη­ρί­ζει πως μετά τη συμ­φω­νία του Ελσίνκι ανα­πτύ­χθηκε μια δυνα­μική στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, “απο­τέ­λε­σμα της οποίας ήταν και οι αλλε­πάλ­λη­λες διε­ρευ­νη­τι­κές συνο­μι­λίες για την αντι­με­τώ­πιση των υφι­στα­μέ­νων δια­φο­ρών”.

“Αλλά και στις συζη­τή­σεις αυτές η τότε νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση τελικά δεν έδωσε συνέ­χεια”, τονίζει ο κ. Σημίτης, συνε­χί­ζο­ντας: “Το απο­τέ­λε­σμα της στάσης του 2004 είναι οι σημε­ρι­νές απειλές και οι εκβια­σμοί της Τουρ­κίας”.

“Συμπλη­ρω­μα­τικά πρέπει να υπο­γραμ­μι­στεί ότι, η προ­σφυγή στη Χάγη δεν απο­κλείει ούτε την ανά­πτυξη των πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών σχέσεων των δύο χωρών, ούτε την πραγ­μα­το­ποί­ηση διε­ρευ­νη­τι­κών συνο­μι­λιών για την αντι­με­τώ­πιση των μεταξύ τους προ­βλη­μά­των. Είναι ένα μέσο για την ειρη­νική διευ­θέ­τηση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών δια­φο­ρών”, κατα­λή­γει στο άρθρο του ο κ. Σημίτης.

πηγή capital.gr