Τα μυστικά ραντεβού Στουρνάρα

Εκκλή­σεις σε αρχη­γούς και στελέχη για «συνεν­νό­ηση» γιατί η χώρα δεν θα αντέξει

Η από­πειρα συνεν­νό­η­σης των πολι­τι­κών αρχηγών ναυά­γησε στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο, ωστόσο οι προ­σπά­θειες συνε­χί­ζο­νται με μυστι­κό­τητα, μακριά από τη δημο­σιό­τητα, μέσα από διαύ­λους που προ­κα­λούν έκπληξη. Η Ευρώπη εξα­κο­λου­θεί να χρη­σι­μο­ποιεί τους δικούς της μοχλούς πίεσης, αλλά και στην Αθήνα ο διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρ­νά­ρας, επι­χει­ρεί με αλλε­πάλ­λη­λες άγνω­στες συνα­ντή­σεις να αμβλύ­νει τις γωνίες κομ­μά­των και προ­σώ­πων. Ο κεντρι­κός τρα­πε­ζί­της ζήτησε συναί­νεση στην ενδιά­μεση έκθεσή του που δημο­σιο­ποι­ή­θηκε πριν από λίγες ημέρες, και το ίδιο έπραξε και στις ιδιω­τι­κές επαφές του με πολι­τι­κούς παρά­γο­ντες του φιλο­ευ­ρω­παϊ­κού τόξου.

Ο κ. Στουρ­νά­ρας, σύμφωνα με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες, συνα­ντή­θηκε ατύπως το προη­γού­μενο διά­στημα με τον Αντώνη Σαμαρά, τη Φώφη Γεν­νη­ματά, τον Σταύρο Θεο­δω­ράκη, τον Ευάγ­γελο Μεϊ­μα­ράκη, την Ντόρα Μπα­κο­γιάννη, τον Αδωνι Γεωρ­γιάδη, τον Από­στολο Τζι­τζι­κώ­στα, τον Χρήστο Σταϊ­κούρα, ενώ συχνά συνο­μι­λεί και με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη. Επι­πλέον, δεν απο­κλεί­ε­ται να συνα­ντη­θεί και με τον Βασίλη Λεβέντη, εφόσον του το ζητήσει ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Κεντρώων.

Ανη­συ­χίες και παραι­νέ­σεις

Αντι­κεί­μενο των συνα­ντή­σεων αυτών ήταν η έκφραση της ανη­συ­χίας του κεντρι­κού τρα­πε­ζίτη για την πορεία της χώρας, η οποία, όπως είπε στους συνο­μι­λη­τές του, αντι­με­τω­πί­ζει κίνδυνο συστη­μι­κής αστά­θειας αν δεν προ­χω­ρή­σει το πρό­γραμμα όπως συμ­φω­νή­θηκε με τους εταί­ρους. «Καθίστε σε ένα τραπέζι και προ­σπα­θή­στε να τα βρείτε. Δεν υπάρχει χρόνος για πισω­γυ­ρί­σματα» φέρεται να ήταν η παραί­νεσή του στους πολι­τι­κούς που συνά­ντησε.

Η θέση του ήταν σαφής και στην ενδιά­μεση έκθεση, στην οποία επι­σή­μαινε ότι «η επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα και σε δια­τη­ρή­σιμη ανά­πτυξη εδρά­ζε­ται σε δύο βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις: Πρώτον, η κυβέρ­νηση πρέπει να εφαρ­μό­σει τη Σύμβαση που δια­πραγ­μα­τεύ­θηκε με τους εταί­ρους και να λάβει τις απα­ραί­τη­τες πρω­το­βου­λίες, πέραν της Σύμ­βα­σης, προ­κει­μέ­νου να βελ­τιω­θεί το οικο­νο­μικό και επεν­δυ­τικό κλίμα, αξιο­ποιώ­ντας το θετικό γεγονός της προ­σέλ­κυ­σης ιδιω­τι­κών κεφα­λαίων για την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των σημα­ντι­κών τρα­πε­ζών. Δεύ­τε­ρον, η Βουλή των Ελλήνων, η οποία από το 2010 ως σήμερα στήριξε την προ­σπά­θεια προ­σαρ­μο­γής και συνεπώς τη σωτηρία της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, είναι αυτο­νό­ητο ότι θα πρέπει να συμ­βά­λει στην ολο­κλή­ρωση του νομο­θε­τι­κού έργου που υλο­ποιεί τη Σύμβαση».

Η συμ­φω­νία της 12ης Ιουλίου και η στήριξή της από πέντε κοι­νο­βου­λευ­τικά κόμματα ανέ­κο­ψαν προ­σω­ρινά την αβε­βαιό­τητα που προ­κα­λούσε η ανα­βί­ωση της συζή­τη­σης για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. «Η συναί­νεση που έχει ήδη επι­τευ­χθεί και είναι μια μεγάλη κατά­κτηση δεν πρέπει να διαρ­ρα­γεί. Αντί­θετα, πρέπει να δια­τη­ρη­θεί για να δια­σφα­λί­σει την πολι­τική στα­θε­ρό­τητα, να στη­ρί­ξει την ορι­στική έξοδο από την κρίση και να ανοίξει τον δρόμο προς την ανά­πτυξη» σημειώ­νει ο κ. Στουρ­νά­ρας, ο οποίος κάποτε απο­τε­λούσε κόκκινο πανί για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Οι σχέσεις μετα­βάλ­λο­νται με τον ρυθμό που φθεί­ρε­ται η κυβέρ­νηση και μαζί η προ­σω­πική απήχηση του Τσίπρα στην κοι­νω­νία. Ο κ. Στουρ­νά­ρας, ο οποίος δια­τη­ρεί στενές επαφές με τους Γερ­μα­νούς και τους Γάλλους, επι­μέ­νει ότι αν η κυβέρ­νηση πέσει για τα 800 εκα­τομ­μύ­ρια που πρέπει να εξοι­κο­νο­μη­θούν με την αλλαγή του Ασφα­λι­στι­κού, θα είναι κατα­στρο­φική εξέλιξη. Η εκτί­μηση αυτή φαί­νε­ται ότι αγγίζει ευαί­σθη­τες χορδές καθώς κανένας από τους πολι­τι­κούς συνο­μι­λη­τές του δεν αρνή­θηκε να συζη­τή­σει για την ανάγκη ευρύ­τε­ρων συνεν­νο­ή­σεων. Υπάρχει όμως η διάχυτη εντύ­πωση ότι το κλειδί των εξε­λί­ξεων κρατάει ο κ. Τσίπρας και ότι πολλά εξαρ­τώ­νται από τις χει­ρο­νο­μίες καλής θέλησης που θα κάνει, αν το απο­φα­σί­σει, προς την αντι­πο­λί­τευση.

Προς την ίδια κατεύ­θυνση επι­χει­ρεί να επη­ρε­ά­σει τα πράγ­ματα και ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας. Ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος, λένε όσοι γνω­ρί­ζουν τα ενδό­τερα των γει­το­νι­κών Μεγάρων στην Ηρώδου Αττικού, επι­χει­ρεί να παίξει αφανώς έναν ρόλο συντο­νι­στή της κυβέρ­νη­σης, συμ­βου­λεύ­ο­ντας, προ­τρέ­πο­ντας ή ακόμη και απο­τρέ­πο­ντας από αστο­χίες τον Πρω­θυ­πουργό αλλά και υπουρ­γούς με επίμαχα χαρ­το­φυ­λά­κια. Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας γνω­ρί­ζει ότι κινεί­ται στα όρια του θεσμι­κού του ρόλου και ότι η στάση του προ­κα­λεί δυσφο­ρία στη ΝΔ, ωστόσο, λένε συνο­μι­λη­τές του, πιστεύει ότι υπη­ρε­τεί εθνικό καθήκον.

Το αγκάθι των ΑΝΕΛ

Σε όλες τις συζη­τή­σεις που γίνο­νται στην Αθήνα, αλλά και σε ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες, ανα­δει­κνύ­ε­ται ένα μεγάλο πρό­βλημα. Οι Ανε­ξάρ­τη­τοι Ελληνες. Και ένας άγνω­στος παρά­γο­ντας, η φυσιο­γνω­μία της ΝΔ μετά την ανά­δειξη του νέου αρχηγού, καθώς στη διάρ­κεια της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου ακού­στηκε ο Ευάγ­γε­λος Μεϊ­μα­ρά­κης να μιλά για συνεν­νό­ηση αλλά όχι για συνερ­γα­σία, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης για συναί­νεση υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ο Αδωνις Γεωρ­γιά­δης και ο Από­στο­λος Τζι­τζι­κώ­στας να απορ­ρί­πτουν κάθε συζή­τηση.

Ο κ. Λεβέ­ντης έχει πει σε επα­νει­λημ­μέ­νες συνε­ντεύ­ξεις του ότι μόνος του δεν μπαίνει στην κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ότι ακόμη και αν τη στη­ρί­ξει σε κρί­σι­μες ψηφο­φο­ρίες, θα το κάνει χωρίς κυβερ­νη­τικά ανταλ­λάγ­ματα. Ο κ. Θεο­δω­ρά­κης εμφα­νί­ζε­ται έντονα προ­βλη­μα­τι­σμέ­νος από τις εξε­λί­ξεις αλλά, όπως μετα­δί­δε­ται από τους συνερ­γά­τες του, θεωρεί καλύ­τερο να μη συμ­με­τά­σχει το Ποτάμι σε κυβέρ­νηση ευρύ­τε­ρης συνερ­γα­σίας αλλά ίσως να στη­ρί­ξει κοι­νο­βου­λευ­τικά.

Ο επι­κε­φα­λής του Ποτα­μιού, ο οποίος την περα­σμένη άνοιξη επι­χεί­ρησε να παίξει έναν ρόλο μεσο­λα­βητή μεταξύ Βρυ­ξελ­λών και Μεγάρου Μαξίμου, γνω­ρί­ζει από πρώτο χέρι ότι οι δια­θέ­σεις των ευρω­παίων συνο­μι­λη­τών του άλλαξαν. Δεν υφί­στα­ται πλέον πιέσεις να στη­ρί­ξει τον κ. Τσίπρα ώστε να μην εξω­θη­θεί σε παρα­κιν­δυ­νευ­μέ­νες ενέρ­γειες, άλλωστε αυτές οι αντι­λή­ψεις έχασαν το νόημά τους μετά το κλεί­σιμο των τρα­πε­ζών και το δημο­ψή­φι­σμα. Η αλλαγή κλί­μα­τος θα μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί θετική αν δεν υπήρχε η υποψία της αδια­φο­ρίας για τις εξε­λί­ξεις στην Ελλάδα όταν η Ευρώπη έχει να αντι­με­τω­πί­σει τη μεγάλη πρό­κληση του Μετα­να­στευ­τι­κού.

Επαφές

Απο­γοη­τευ­μέ­νοι οι ευρω­παίοι Σοσια­λι­στές

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον έχει το κλίμα που δια­μορ­φώ­νε­ται στους κύκλους των ευρω­παίων Σοσια­λι­στών, τη συμ­μα­χία των οποίων επι­ζη­τεί ο κ. Τσίπρας, αλλά η συγκυ­βέρ­νηση με τους ΑΝΕΛ είναι καρφί στο μάτι τους. Η βασική στρα­τη­γική του Ευρω­παϊ­κού Σοσια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος είναι να αυξη­θούν οι σοσια­λι­στές (ή οι σοσια­λί­ζο­ντες) πρω­θυ­πουρ­γοί στην ΕΕ και να μεγα­λώ­σει η συμ­με­τοχή σοσια­λι­στι­κών κομ­μά­των σε κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας, ώστε να αμφι­σβη­τή­σουν τις πολι­τι­κές λιτό­τη­τας. Η κυβέρ­νηση Τσίπρα ήταν ένα πείραμα, το οποίο παρα­κο­λου­θούν πλέον με ξεθω­ρια­σμένο ενδια­φέ­ρον. Η προσοχή τους έχει στραφεί στην Πορ­το­γα­λία, στις εκλογές της Ισπα­νίας στις 20 Δεκεμ­βρίου και στην πορεία των Podemos και στις εκλογές στην Ιρλαν­δία τον Φεβρουά­ριο.

Την προη­γού­μενη εβδο­μάδα η κυρία Γεν­νη­ματά δια­πί­στωσε το κλίμα από πρώτο χέρι, στο συνέ­δριο του SPD, όπου πήγε μαζί με τη Συλβάνα Ράπτη, μέλος του προ­ε­δρείου του ΕΣΚ. Σε ανάλογα συμπε­ρά­σματα κατέ­ληξε μετά τις συνα­ντή­σεις που είχε στις Βρυ­ξέλ­λες ο πρό­ε­δρος της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Θεο­χα­ρό­που­λος. «Τους εξήγησα ότι εμείς με τους ΑΝΕΛ δεν μπο­ρούμε να συνερ­γα­στούμε και ότι ο Τσίπρας δεν ενδια­φέ­ρε­ται να κάνει πραγ­μα­τι­κές προ­γραμ­μα­τι­κές συμ­φω­νίες με τα άλλα κόμματα και το κατά­λα­βαν» λέει.

Κοντο­λο­γίς, οι ευρω­παίοι Σοσια­λι­στές μπορεί να μην εμπι­στεύ­ο­νται τον κ. Τσίπρα, όσο όμως έχει κοι­νω­νική απήχηση δεν σκο­πεύ­ουν να του γυρί­σουν την πλάτη. Αυτή η στάση δυσκο­λεύει την ηγεσία του ΠαΣοΚ που αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι την κρίσιμη στιγμή ίσως δεν μπο­ρέ­σει να αρνηθεί τον διάλογο, αλλά ούτε γίνεται να αγνο­ή­σει το σκληρό αντι-ΣΥΡΙΖΑ κλίμα που υπάρχει στα στελέχη και στη βάση του κόμ­μα­τος. Ολοι ξέρουν ότι ο βασικός πυλώνας της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης δεν αντέχει και άλλη διά­σπαση.

To BHMA