Ουρές για αγορά μεταχειρισμένων ρούχων

Ωρα 7 π.μ. Οι γυναί­κες έχουν ήδη αρχίσει να στρι­μώ­χνο­νται στον πάγκο του Αρη Γεωρ­γίου, στη λαϊκή Αλίμου. Οι σακού­λες με τα μετα­χει­ρι­σμένα ρούχα αδειά­ζουν. Το κυνήγι του ενδυ­μα­το­λο­γι­κού θησαυ­ρού ξεκι­νάει. «Ερχομαι και βρίσκω κόσμο να με περι­μέ­νει. Θέλουν να τα δουν την ώρα που τα ανοίγω, να πάρουν τα φρέσκα», λέει ο κ. Γεωρ­γίου, έμπορος. «Μέχρι από τη Ν.Ερυ­θραία έχω πελά­τισσα. Στα­μά­τησε τυχαία και “κόλλησε”. Χαμός γίνεται».

Ανάλογη κατά­σταση αντι­με­τω­πί­ζουν και οι αδελφοί Λου­κό­που­λοι, ο Δημή­τρης και ο Μάκης, που ξεκί­νη­σαν πριν από δυόμισι χρόνια να πωλούν μετα­χει­ρι­σμένα ρούχα στη λαϊκή: «Είχαμε βιο­τε­χνία με φόρμες, την κλεί­σαμε όμως γιατί δεν θα αντέ­χαμε τον αντα­γω­νι­σμό της Βουλ­γα­ρίας – οι περισ­σό­τε­ρες ελλη­νι­κές εται­ρείες πήγαν εκεί. Τότε περά­σαμε στο “δεύτερο χέρι”. Σήμερα, έχει υπο­χω­ρή­σει σε μεγάλο βαθμό η διστα­κτι­κό­τητα του πελάτη».

Χωρίς αμφι­βο­λία, τα ρούχα με το κιλό έχουν εδραιω­θεί ως τάση – σε λαϊκές, σε κατα­στή­ματα, παντού. Ποια δια­δρομή ακο­λου­θούν μέχρι να φτάσουν στους πάγκους ή στις κρε­μά­στρες; Η κ. Εβελίνα Ευθύ­μοβα, από τη Βουλ­γα­ρία, η πρώτη που ξεκί­νησε το εμπόριο ρούχων με το κιλό στην Ελλάδα πριν από έξι χρόνια, συστή­νο­ντας στη συνέ­χεια την εται­ρεία χον­δρι­κής EcoTex στο Μενίδι, ανα­φέ­ρει: «Οταν ακούμε μετα­χει­ρι­σμένα, συνήθως τρο­μά­ζουμε, αν και πρό­κει­ται για παγκό­σμια τάση εδώ και χρόνια. Το μότο μας, οικο­λο­γικό: δίνουμε “δεύτερη ζωή” στα ρούχα. Κυκλο­φο­ρεί η φήμη ότι προ­έρ­χο­νται από την Εκκλη­σία ή από…πεθα­μέ­νους – λάθος! Πρό­κει­ται για μετα­χει­ρι­σμένα ρούχα κυρίως – τα και­νούρ­για είναι στοκ. Προ­έρ­χο­νται από έξι κράτη με υψηλό επίπεδο: Ελβετία, Γαλλία, Αγγλία, Γερ­μα­νία, Αμερική, Ιταλία. Ανθρω­ποι με οικο­νο­μική επι­φά­νεια, που έχουν τη δυνα­τό­τητα να αγο­ρά­ζουν επώνυμα ρούχα, συχνά επι­θυ­μούν να ανα­νε­ω­θούν. Θέλο­ντας να βοη­θή­σουν συναν­θρώ­πους τους, προ­σφέ­ρουν ρούχα σε φιλαν­θρω­πι­κές οργα­νώ­σεις. Οι μεγάλες οργα­νώ­σεις συγκε­ντρώ­νουν περίπου 40 τόνους ρούχα τον μήνα – τερά­στιες ποσό­τη­τες. Αφού δια­θέ­σουν μεγάλο μέρος τους στην Αφρική κυρίως, ώστε να καλύ­ψουν κι άλλες ανάγκες –τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, φάρμακα, σχολικά– εξα­σφα­λί­ζουν χρήματα που­λώ­ντας ρούχα από το πλε­ό­να­σμά τους σε προ­μη­θευ­τές απ’ όλο τον κόσμο. Ο δικός μου είναι στη Βουλ­γα­ρία. Τα ρούχα μπαί­νουν σε 70 βαθμούς στεγνό κλίβανο και μετά απο­λυ­μαί­νο­νται με ειδικό φάρμακο. Ακο­λου­θεί η διαλογή – καθη­με­ρινά 6-7 τόνοι ρούχα, τοπο­θε­τού­νται ανά είδος, διπλω­μένα σε σακού­λες των 15 κιλών. Κάθε φορτίο που μας φέρνει η νταλίκα συνο­δεύ­ε­ται από πιστο­ποι­η­τικό απο­λύ­μαν­σης – υπο­χρε­ω­τικό από τον νόμο για όλα τα κράτη».

Ποια είναι τα κρι­τή­ρια δια­λο­γής; Σύμφωνα με την κ. Ευθύ­μοβα, «εμείς λέμε τι θέλουμε. Για την Ελλάδα, τα ρούχα μπαί­νουν σε τρεις κατη­γο­ρίες –υψηλή, μεσαία, χαμηλή– όταν εξά­γουμε σε Αφρική και Πακι­στάν δου­λεύ­ουμε πέντε κατη­γο­ρίες. Ελέγ­χο­νται κουμπιά, τσέπες, φερ­μουάρ, λαιμός, καθα­ριό­τητα, ένα, ένα επάνω σε τρα­πέ­ζια».

Πού εντο­πί­ζο­νται τα «φάουλ» στην όλη δια­δι­κα­σία; «Οταν οι έμποροι δεν ενη­με­ρώ­νουν τον κατα­να­λωτή ότι πρό­κει­ται για μετα­χει­ρι­σμένα ρούχα. Ορι­σμέ­νοι, μάλιστα, παρα­πλα­νούν τον κατα­να­λωτή που­λώ­ντας σαν στοκ σε υψηλή τιμή ένα μετα­χει­ρι­σμένο τζιν Αρμάνι, για παρά­δειγμα, που το έχουν αγο­ρά­σει 2,60 ευρώ. Αλλοι, ανα­κα­τεύ­ουν τις ποιό­τη­τες, βάζουν μαζί απο­λυ­μα­σμένα και μη. Αν δεν μυρί­ζουν φάρμακο ή έχουν τρίχες, σημαί­νει ότι δεν έχουν απο­λυ­μαν­θεί. Ο πελάτης δικαιού­ται να ζητήσει το πιστο­ποι­η­τικό από τον έμπορο, αλλιώς μπορεί να απευ­θυν­θεί στο Ινστι­τούτο Κατα­να­λωτή».

Οι πελάτες

Πώς κατα­γρά­φει η ίδια το προφίλ των πελατών της; «Την τελευ­ταία τριετία, ο πελάτης έχει αλλάξει πολύ. Λίγοι τολ­μού­σαν να δου­λέ­ψουν μετα­χει­ρι­σμένα – σε μαγαζί ή λαϊκή. Κάποιοι θέλησαν να ανε­βά­σουν τις εισπρά­ξεις βάζο­ντας β΄ χέρι, όπως σε κατα­στή­ματα που χρε­ο­κό­πη­σαν ή δεν άντεχαν τον αντα­γω­νι­σμό με τα κινέ­ζικα». Το ίδιο συνέβη και στον τελικό κατα­να­λωτή, όπως επι­ση­μαί­νει ο κ. Γεωρ­γίου. «Εχω πελά­τισ­σες που δίνουν 30 ευρώ στο κομ­μω­τή­ριο και έρχο­νται μετά σε μένα για μετα­χει­ρι­σμένα. Με την κρίση ο κόσμος κατέ­βασε τη μύτη».

Από 0,40 έως 7 ευρώ το κομμάτι

Τα νούμερα στο χον­δρε­μπό­ριο μετα­χει­ρι­σμέ­νων ρούχων, εντυ­πω­σιακά. Οπως ανα­φέ­ρει η κ. Εβελίνα Ευθύ­μοβα της EcoTex: «Τα ρούχα πωλού­νται σε προ-ζυγισμένες συσκευα­σίες των 15 κιλών. Κάθε τσου­βάλι στοι­χί­ζει 180 ευρώ (μαζί με τον ΦΠΑ), δηλαδή 12 ευρώ το κιλό ενώ το κομμάτι 1,60-1,80 ευρώ, ανάλογα με το είδος. Σε μία τέτοια συσκευα­σία με που­κά­μισα, για παρά­δειγμα, αντι­στοι­χούν 180 με 190 κομ­μά­τια. Στην Ελλάδα, σαν εται­ρεία πουλάω γύρω στους 65 τόνους ρούχα τον μήνα. Κάθε μία ή δύο εβδο­μά­δες, φθάνουν ντα­λί­κες από τον προ­μη­θευτή στη Βουλ­γα­ρία. Μία νταλίκα χωράει 14-17 τόνους ρούχα, που κατα­νέ­μο­νται περίπου σε 4.300 τσου­βά­λια. Διαθέτω –απο­κλει­στικά σε χον­δρική– ρούχα σε 62 μαγαζιά πανελ­λα­δικά, λαϊκές, παζάρια – συνο­λική πελα­τεία 1.300 άτομα. Απο­θη­κεύ­ο­νται σε χώρο 650 τ.μ συνο­λικά, ενώ για τη διευ­κό­λυνση του πελάτη είναι όλα χωρι­σμένα σε είδη και ανα­γρά­φε­ται το περιε­χό­μενο των συσκευα­σιών ανά κωδικό και κατη­γο­ρία. Είδη του υψηλού κοστο­λο­γίου κοστί­ζουν 6-7 ευρώ το κομμάτι, το πολύ. Μπλου­ζάκι 1,5 ευρώ, κασκόλ 0,60-0,80 λεπτά. Γιλέκο 1,40. Φούτερ 1,30. Που­λό­βερ από 0,40-2,20 το κομμάτι. Γυναι­κείο που­κά­μισο 0,60-1,60. Παντε­λόνι, φούστα, φόρεμα 0,40-0,80 λεπτά ή μέχρι 2 ευρώ. Καλό μπουφάν ή γούνα 6-7 ευρώ αν είναι υψηλής ποιό­τη­τας, αλλιώς 3, για να που­λη­θεί στη λαϊκή 5 ευρώ».

Καθη­με­ρινή