Ισχυρή η δικαστική απόφαση για αποζημίωση στρατιώτη

Mε την υπ’ αρίθμ. 325/2017 από­φα­ση του Α’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας απορ­ρί­φθη­κε η  από 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2008 αί­τη­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για την αναί­ρε­ση της υπ’ αριθμ. 243/2009 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά, που επε­δί­κα­σε απο­ζη­μί­ω­ση σε στρα­τιώ­τη ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ηθική βλάβη που υπέ­στη λόγω του τραυ­μα­τι­σμού του κατά τη διάρ­κεια της στρα­τιω­τι­κής του θη­τεί­ας στην Κά­λυ­μνο κατά την εκ­σκα­φή ορύγ­μα­τος.

Ανά­λο­γη ήταν και η υπ’ αρίθμ. 152/2005 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποί­αν απορ­ρί­φθη­κε η έφεση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και έγινε εν μέρει δεκτή η έφεση του αναι­ρε­σι­βλή­του, με­ταρ­ρυθ­μί­στη­κε η από­φα­ση του πρω­το­βάθ­μιου Δι­κα­στη­ρί­ου και υπο­χρε­ώ­θη­κε το Δη­μό­σιο να κα­τα­βά­λει στον στρα­τιώ­τη το ποσό των 60.273,23 ευρώ, νο­μι­μο­τό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής.

Στις 11.9.1996 ο αναι­ρε­σί­βλη­τος κατά την εκ­πλή­ρω­ση των στρα­τιω­τι­κών του υπο­χρε­ώ­σε­ων και ενώ υπη­ρε­τού­σε με την ει­δι­κό­τη­τα του σκο­πευ­τή πυ­ρο­βο­λι­κού, όπου είχε απο­σπα­σθεί, έλαβε δια­τα­γή από το λο­χα­γό του  να σκά­ψει ένα όρυγ­μα (θέση μάχης) στο φυ­λά­κιο πυ­ρο­μα­χι­κών του λόχου μαζί με έναν άλλο στρα­τιώ­τη.

Κατά τη διά­νοι­ξη του ορύγ­μα­τος, που γι­νό­ταν σε πε­τρώ­δες έδα­φος χωρίς προ­στα­τευ­τι­κά μέτρα και ενώ ο αναι­ρε­σί­βλη­τος είχε αρ­χί­σει να σκά­βει μόνος του, ευ­ρι­σκό­με­νος πίσω από τον άλλο στρα­τιώ­τη, αφού προη­γου­μέ­νως είχε το­πο­θε­τή­σει τη σφήνα στο έδα­φος, ένα κομ­μά­τι σί­δε­ρο πε­τά­χτη­κε και τον τραυ­μά­τι­σε στο αρι­στε­ρό μάτι.

Κα­τό­πιν, δια­κο­μί­σθη­κε σε Κέ­ντρο Υγεί­ας, όπου, αφού δια­πι­στώ­θη­κε ότι του προ­κλή­θη­κε θλα­στι­κό τραύ­μα αρι­στε­ρού άνω βλε­φά­ρου και τραύ­μα στο σκλη­ρο­κε­ρα­τοει­δι­κό όριο και του χο­ρη­γή­θη­καν οι πρώ­τες βο­ή­θειες, ελ­λεί­ψει δυ­να­τό­τη­τας πε­ραι­τέ­ρω οφθαλ­μο­λο­γι­κού ελέγ­χου, κρί­θη­κε απα­ραί­τη­τη η αυ­θη­με­ρόν με­τα­φο­ρά του σε Νο­σο­κο­μείο για πε­ραι­τέ­ρω έλεγ­χο.

Ακο­λού­θως, την ίδια ημέρα με­τα­φέρ­θη­κε με το απο­γευ­μα­τι­νό πλοίο στην Κά­λυ­μνο, όμως, ελ­λεί­ψει οφθαλ­μο­λο­γι­κής κλι­νι­κής στο Νο­σο­κο­μείο Κα­λύ­μνου, με­τα­φέρ­θη­κε την επό­με­νη ημέρα (13.9.1996) στην Κω, όπου επι­σκέ­φθη­κε ιδιώ­τη οφθαλ­μί­α­τρο, ο οποί­ος, μετά από εξέ­τα­ση, έκρι­νε απα­ραί­τη­τη την άμεση με­τα­φο­ρά του στο 401 Γε­νι­κό Στρα­τιω­τι­κό Νο­σο­κο­μείο Αθη­νών.

Ο αναι­ρε­σί­βλη­τος με­τα­φέρ­θη­κε αυ­θη­με­ρόν στο εν λόγω Νο­σο­κο­μείο, όπου δια­πι­στώ­θη­κε ότι του είχε προ­κλη­θεί τραύ­μα αρι­στε­ρού οφθαλ­μού με ρήξη σκλη­ρού αρι­στε­ρού οφθαλ­μού μή­κους 5-6 mm από ευ­μέ­γε­θες αλ­λό­τριο σώμα.

Πε­ραι­τέ­ρω, εξαι­τί­ας της απο­κόλ­λη­σης αμ­φι­βλη­στροει­δούς που πα­ρου­σί­α­σε ο αρι­στε­ρός του οφθαλ­μός, δια­κο­μί­στη­κε στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Αθη­νών «Γε­ώρ­γιος Γεν­νη­μα­τάς», όπου υπο­βλή­θη­κε σε υα­λοει­δε­κτο­μή, κατά την οποία αφαι­ρέ­θη­κε η αι­μορ­ρα­γία και το ευ­μέ­γε­θες αλ­λό­τριο σώμα και αντι­με­τω­πί­στη­κε η απο­κόλ­λη­ση του αμ­φι­βλη­στροει­δούς.

Από το Νο­σο­κο­μείο αυτό εξήλ­θε στις 3.10.1996 με δε­κα­πεν­θή­με­ρη αναρ­ρω­τι­κή άδεια. Στις 15.11.1996, λόγω νέας απο­κόλ­λη­σης, επα­νει­σή­χθη στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Αθη­νών, όπου υπο­βλή­θη­κε σε χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση στις 19.11.1996 και εξήλ­θε στις 29.11.1996.

Στις 5.1.1997 λόγω υπο­τρο­πής απο­κόλ­λη­σης αμ­φι­βλη­στροει­δούς ει­σή­χθη στο 401 Γε­νι­κό Στρα­τιω­τι­κό Νο­σο­κο­μείο Αθη­νών, απ’ όπου εξήλ­θε στις 23.1.1997 με τη διά­γνω­ση «υπο­τρο­πή απο­κόλ­λη­σης αμ­φι­βλη­στροει­δούς επί εδά­φους δια­μπε­ρούς τραύ­μα­τος» και με οπτι­κή οξύ­τη­τα δε­ξιού οφθαλ­μού 10/10, αρι­στε­ρού αντί­λη­ψη φωτός και στις 7.2.1997 ει­σή­χθη στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Αθη­νών, όπου υπο­βλή­θη­κε και πάλι σε χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση.

Μή­νυ­ση που υπο­βλή­θη­κε στην Ει­σαγ­γε­λία του Στρα­το­δι­κεί­ου Αθη­νών, ενό­ψει του ό,τι δεν προ­έ­κυ­ψαν ποι­νι­κές ευ­θύ­νες σε βάρος στρα­τιω­τι­κών, απορ­ρί­φθη­κε με τη 1105/1997 από­φα­ση του Ει­σαγ­γε­λέα ως νόμω αστή­ρι­κτη, η δε σχε­τι­κή δι­κο­γρα­φία τέ­θη­κε στο αρ­χείο.

Με την από 11.2.1998 αγωγή που άσκη­σε ο αναι­ρε­σί­βλη­τος κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, σύμ­φω­να με το άρθρο 105 Εισ.Ν.Α.Κ., ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Αθη­νών, το οποίο με την 5066/2000 από­φα­σή του πα­ρέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση προς εκ­δί­κα­ση στο αρ­μό­διο, ως εκ του τόπου γέ­νε­σης της απο­ζη­μιω­τι­κής αξιώ­σε­ως λόγω του ατυ­χή­μα­τος, Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, υπο­στή­ρι­ξε ότι το εν λόγω ατύ­χη­μα, που είχε ως συ­νέ­πεια τον σο­βα­ρό τραυ­μα­τι­σμό του και την απώ­λεια της όρα­σής του από το αρι­στε­ρό μάτι, οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τη­τα των ορ­γά­νων του Δη­μο­σί­ου και ζή­τη­σε ως απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 73.242.000 δραχ­μών.

Εκ­δό­θη­κε η από­φα­ση 152/2005 του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του αναι­ρε­σι­βλή­του και υπο­χρε­ώ­θη­κε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο να του κα­τα­βά­λει ποσό 53.097,89 ευρώ, νο­μι­μο­τό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής.