A-τυπος και υπογραμμός: «Κάτι σάπιο υπάρχει…»

Την περίοδο αυτή, που τα θύματα απέ­κτη­σαν φωνή πρέπει και η κοι­νω­νία να κάνει το χρέος της και να ανοίξει τα αυτιά της.

Πολλά πράγ­ματα σήμερα θα ήταν δια­φο­ρε­τικά και πολλά θύματα, κορί­τσια και αγόρια, δεν θα ήταν ανα­γκα­σμένα να ζουν με την ντροπή που τους φόρ­τω­σαν οι θύτες.

Οι συγκλο­νι­στι­κές περι­γρα­φές σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης που δημο­σιο­ποιού­νται η μία μετά την άλλη, είναι μόνον η κορυφή του παγό­βου­νου για το τι πραγ­μα­τικά συμ­βαί­νει στην σάπια κοι­νω­νία μας, που απλώς την πασπα­λί­σαμε με λίγη λάμψη και την μακι­γιά­ραμε, για να μην δείχνει το πραγ­μα­τικά απο­κρου­στικό της πρόσωπο αλλά και για να μην φαί­νο­νται οι ευθύνες μας.

Οι γενιές του «τι θα πει ο κόσμος» μεγά­λω­σαν φοβι­σμένα παιδιά και έθρεψαν διε­στραμ­μέ­νους συγ­γε­νείς, άρρω­στους οικο­γε­νεια­κούς φίλους, εξου­σιο­λά­γνες σεξο­μα­νείς καρι­κα­τού­ρες που ξερ­νού­σαν την ανω­μα­λία τους σε άγουρα παιδιά, σε ανα­σφα­λείς έφηβους, σε αδύ­να­μες προ­σω­πι­κό­τη­τες και κάθε φορά που άνοιγαν το παντε­λόνι τους, άνοιγαν ακόμα μια πληγή σε μια αθώα ψυχή που πάντα θα ανα­ρω­τιέ­ται τι έκανε λάθος.

Η σεξουα­λική κακο­ποί­ηση έχει ορι­σμένη χρονική διάρ­κεια, η αηδία που βιώνει το θύμα όμως, ο βιασμός της ψυχής και η ανοιχτή πληγή που δεν σταματά να αιμορ­ρα­γεί, δεν έχουν χρόνο, δεν έχουν διάρ­κεια, δεν έχουν λυτρωμό.

Η κοι­νω­νία που τόσο καιρό ήξερε και δεν μιλούσε, που τόσο καιρό ανε­χό­ταν και δεν αντι­δρούσε, που τόσο καιρό κάλυπτε και δεν ντρε­πό­ταν, ήρθε η ώρα να ανα­λά­βει τις ευθύνες της απέ­να­ντι στα θύματα που μεγά­λω­ναν αλλά το παιδί που έκρυβαν μέσα τους συνέ­χιζε να κλαίει απα­ρη­γό­ρητο.

Απέ­να­ντι στις καταγ­γε­λίες που δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη απο­κα­λύ­πτο­ντας ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασί­λειο της Δανι­μαρ­κίας», το χρέος της κοι­νω­νίας είναι να αντι­λη­φθεί τα απανωτά σφάλ­ματα που οδή­γη­σαν στο σημε­ρινό βόρβορο ώστε να μπο­ρέ­σει να θερα­πεύ­σει τις αδυ­να­μίες της.

Είναι η ώρα της τιμω­ρίας για τους απα­ντα­χού θύτες, είτε κρύ­βο­νται στο χώρο του θεάτρου, είτε του αθλη­τι­σμού, είτε στη show biz, είτε στους χώρους εργα­σίας, είτε στα σχολεία, είτε στις εκκλη­σίες, είτε στη γει­το­νιά, είτε στο διπλανό σπίτι, είτε στο διπλανό δωμάτιο…

Και είναι επι­τέ­λους η ώρα που τα θύματα, προ­βε­βλη­μένα ή μη, μπορούν να μιλή­σουν χωρίς να σκε­φτούν τι θα πει ο κόσμος, χωρίς να φοβού­νται, χωρίς να δέχο­νται απειλές.

Ηρθε η ώρα να επι­στρέ­ψουν την ντροπή που κου­βα­λού­σαν σαν βαρίδια στους ώμους τους, σε αυτούς που τους πρέπει να την κου­βα­λούν. Γι΄αυτό, τώρα…