Το… έθνικ δράμα μας

Διαβάζω και ξανα­δια­βάζω, την δήλωση του Διονύση Τσακνή για τη Eurovision και το φετινό τρα­γούδι που θα στείλει η Ελλάδα στον δια­γω­νι­σμό. Είναι α’ αυτά που εύχεσαι να έχεις κάτι λάθος κατα­λά­βει. Οσο την διαβάζω τόσο πεί­θο­μαι ότι τίποτε δεν έχω κατα­λά­βει λάθος. Είναι σαφέ­στα­τος: «Θα συμ­με­τά­σχουμε με ένα αισιό­δοξο κομμάτι. Ξεση­κω­τικό αλλά με ελλη­νική μελωδία και στίχο και θα μιλή­σουμε για όσα ζει ο ελλη­νι­κός λαός με τα σκληρά οικο­νο­μικά μέτρα και για τον αγώνα των προ­σφύ­γων, δίνο­ντας μαθή­ματα ανθρω­πιάς στην οικου­μένη» Και απο­κά­λυψε πως το κομμάτι θα έχει έθνικ στοι­χεία, βαλ­κα­νικό ήχο και θα είναι χωρίς εφέ. «Αυτά μπορούν να τα προ­σφέ­ρουν κι άλλες χώρες και καλύ­τερα από εμάς. Και το show πάνω στη σκηνή και τις εκθαμ­βω­τι­κές εμφα­νί­σεις. Η Ελλάδα, όμως, δεν βρί­σκε­ται και δεν βιώνει αυτήν τη φάση» εξήγησε ο Τσακνής.

Δηλαδή θα τρα­γου­δάει το ευρω­πο­ντιακό συγκρό­τημα που επελέγη και πίσω θα παίζουν φωτο­γρα­φίες του μικρού Αιλάν; Θα παίζoυν φωτο­γρα­φίες με φορτηγά να μοι­ρά­ζουν πορ­το­κά­λια και χέρια να απλώ­νο­νται; Μήπως συσ­σί­τια; Τις ουρές έξω από τα ΑΤΜ; Ελπίζω οι στίχοι που θα στεί­λουμε να μην είναι αντί­στοι­χοι αυτών που τρα­γου­δάνε τα παιδιά των Argo/Europond , γνωστό από το άσμα «Δεν θέλω thi$ θέλω την πατρίδα μ’ οπίς Τρα­πε­ζού­ντα, Κερα­σού­ντα, θα έρθει η ώρα, θα δεις», μια θαρ­ρα­λέα τοπο­θέ­τηση του εθνικού μας προ­βλή­μα­τος που ξεκι­νάει με κρότους πυρο­βο­λι­σμών .