Με νοσταλγία… για μια ζωή έτσι, χωρίς πρόγραμμα

«Τι άλλο μένει λοιπόν στον άνθρωπο της δημο­σιο­γρα­φίας απ’ το να παίζει καθη­με­ρινά μ’ αυτήν την -άπληστη από την φύση της- εξουσία έναν κρυ­στάλ­λινα τίμιο κλε­φτο­πό­λεμο; Τι άλλο απ’ το να απαντά ακού­ρα­στα σε κάθε από­πειρα αλλο­τρί­ω­σής του ‘δουλειά σου και δουλειά μου’;»

Ημέρα ραδιο­φώ­νου η 13η Φεβρουα­είου, με την πλέον εμβλη­μα­τική του φωνή, να έρχεται στο μυαλό μου. Δεν υπήρχε περί­πτωση ν΄ ακού­σεις τη φωνή της στο ραδιό­φωνο και να μη κοντο­στα­θείς. Οι συνε­ντεύ­ξεις της μνη­μειώ­δεις. Λάτρευα τον τρόπο που έπαιρνε συνε­ντεύ­ξεις. Σαν ταυ­ρο­μά­χος που κάρφωνε τα βελάκια του σε καίρια σημεία. Δεν χαμπά­ριαζε διπλω­μα­τίες. Κάρφωνε με ευστο­χία, αξιο­πρέ­πεια, με αυτές τις ευλο­γη­μέ­νες απο­στά­σεις, που ήξερε να κρατάει. Συνε­ντεύ­ξεις ουσια­στι­κές αλλά ταυ­τό­χρονα εξαι­ρε­τικά τρυ­φε­ρές.Πολλές φορές της τηλε­φω­νού­σαν δημο­σιο­γρά­φοι και τη ρωτού­σαν για το παρα­σκή­νιο μιας υπό­θε­σης και κείνη απα­ντούσε: “Για το παρα­σκή­νιο δε ξέρω τίποτα, για το προ­σκή­νιο να το κου­βε­ντιά­σουμε όσο θες!”.

Μυθικό το όνομά της στις σελίδες της δημο­σιο­γρα­φίας.

Μαρία Ρεζάν. Μια εξαι­ρε­τική γυναίκα, μια σπου­δαία δημο­σιο­γρά­φος.Η Μαρία Ρεζάν με τη βραχνή φωνή και τις ερω­τή­σεις που αρκετές φορές “δεν χάι­δευαν αυτιά” κατά­φερε να αφήσει το δημο­σιο­γρα­φικό της χνάρι και να γίνει η πρώτη γυναίκα δημο­σιο­γρά­φος μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.

Κλείνω με την τελευ­ταία πρόταση στην βιο­γρα­φία της «Και να θυμάσαι πάντα, πως δεν υπάρχει τίποτα ωραιό­τερο στο κόσμο αυτό, από μια νύχτα που τη φωτί­ζουν τ΄ αστέρια και το συναί­σθημα ότι έκανες το καθήκον σου»

Υ.Γ. Ο τίτλος από το βιβλίο της “Με νοσταλ­γία… για μια ζωή έτσι, χωρίς πρό­γραμμα”