Περί δικαιοσύνης

Μεγάλη συζή­τηση έχει ξεσπά­σει μετά την παραί­νεση του υπουρ­γού προς τους δικα­στές να υπο­βά­λουν «πόθεν έσχες». Οι δικα­στές εξερ­ρά­γη­σαν κατά της κυβέρ­νη­σης, λέγο­ντας ότι δεν δέχο­νται υπο­δεί­ξεις, ότι θεωρούν παρέμ­βαση τη δήλωσή του. Δεν ξέρω εάν έπρεπε να γίνει έτσι όλο αυτό, από τα μικρό­φωνα και ανταλ­λάσ­σο­ντας δελτία τύπου. Αφού ξεκα­θα­ρί­σουμε πως καλό θα είναι καμία εξουσία να μη μετα­χει­ρί­ζε­ται την δύναμή της, την επιρροή της, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει προ­νό­μια στους λει­τουρ­γούς της, ας πούμε και πως κάποιες κινή­σεις χρειά­ζο­νται τακτ. Προ­φα­νώς και οι κρί­νο­ντες κρί­νο­νται, προ­φα­νώς και ο καθένας μας μπορεί να το κάνει, όμως ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης είναι ο τελευ­ταίος που μπορεί να σχο­λιά­σει απο­φά­σεις της, ακόμη κι αν έχει δίκιο. Δουλειά του είναι να διευ­κο­λύ­νει το έργο της, όχι να το κρίνει.. Αντί να σχο­λιά­ζει την απόφαση του ΣτΕ, καλό θα ήταν να συσκε­φθεί μαζί τους και να βρουν λύση. Τέτοια, που η γυναίκα του Καίσαρα δεν θα φαί­νε­ται αλλά θα είναι και τίμια και θα ανε­βά­σει με αυτό τον τρόπο ακόμη περισ­σό­τερο το κύρος της δικαιο­σύ­νης.