Εορτάζεται αύριο ο Πολιούχος της Ρόδου, Κων/τίνος ο Υδραίος

Με κάθε λα­μπρό­τη­τα και την δέ­ου­σα επι­ση­μό­τη­τα ανα­μέ­νε­ται να εορ­τα­στεί και φέτος, αύριο Τε­τάρ­τη 14 Νο­εμ­βρί­ου 2018, η εορτή του νε­ο­μάρ­τυ­ρος, Κων­στα­ντί­νου του Υδραί­ου που είναι ο πο­λιού­χος της Δ.Κ. Ρόδου.

Η εορτή του νε­ο­μάρ­τυ­ρος, Κων­στα­ντί­νου του Υδραί­ου, συν­δέ­ε­ται άρ­ρη­κτα με την ιστο­ρία και την πα­ρά­δο­ση της πόλης της Ρόδου, μέσα στον χρόνο. Η 14η Νο­εμ­βρί­ου είναι ημέρα πάν­δη­μης σύ­να­ξης και θρη­σκευ­τι­κής ευ­λά­βειας των πο­λι­τών της Ρόδου, αφιε­ρω­μέ­νη στον ασκε­πή, Άγιο της πόλης μας, ως ανα­γνώ­ρι­ση της ομο­λο­γί­ας της πί­στης του και της μαρ­τυ­ρι­κής τε­λεί­ω­σής του το 1800 στη Ρόδο.

Μετά από σχε­τι­κή πρό­σκλη­ση του Σε­βα­σμιο­τά­του Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λου, τις λει­τουρ­γι­κές τε­λε­τές και εορ­τα­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις προς τιμήν του πο­λιού­χου της Ρόδου, θα λα­μπρύ­νουν με την πα­ρου­σία τους ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Σάμου και Ικα­ρί­ας κ. Ευ­σέ­βιος –ο οποί­ος θα προ­ε­ξάρ­χει της πα­νη­γύ­ρε­ως- ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Λέρου, Κα­λύ­μνου και Αστυ­πά­λαιας κ. Πα­ΐ­σιος, ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Κω – Νι­σύ­ρου κ. Να­θα­να­ήλ, ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Νου­βί­ας κ. Σάβ­βας, ο Θε­ο­φι­λέ­στα­τος Επί­σκο­πος Στρα­το­νι­κεί­ας κ. Στέ­φα­νος, ο Θε­ο­φι­λέ­στα­τος Επί­σκο­πος Ολύ­μπου κ. Κύ­ριλ­λος ενώ δεν απο­κλεί­ε­ται να πα­ρα­στεί και ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Γάνου και Χώρας κ. Αμ­φι­λό­χιος.

Οι θρη­σκευ­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις ξε­κι­νούν μία ημέρα νω­ρί­τε­ρα, με πα­ρά­κλη­ση του Αγίου στο πα­ρεκ­κλή­σιο του Δήμου Ρόδου και συ­νε­χί­ζο­νται ανή­με­ρα της εορ­τής, με τον κα­θιε­ρω­μέ­νο Όρθρο και την Πο­λυαρ­χιε­ρα­τι­κή Θεία Λει­τουρ­γία στον Ιερό Ναό Ει­σο­δί­ων Θε­ο­τό­κου στο Νιο­χώ­ρι, τη λι­τά­νευ­ση της ει­κό­νας του Αγίου και των Ιερών Λει­ψά­νων και θα κο­ρυ­φω­θεί με την αρ­το­κλα­σία στην εί­σο­δο του Δη­μαρ­χεί­ου Ρόδου.

Ο «άστε­γος» Πο­λιού­χος!

Υπεν­θυ­μί­ζου­με ότι ο Άγιος Κων­στα­ντί­νος ο Υδραί­ος είναι ο μο­να­δι­κός πο­λιού­χος στην Ελ­λά­δα που πα­ρα­μέ­νει «άστε­γος»!!!

Είναι ένα ζή­τη­μα που έχει μεί­νει σε εκ­κρε­μό­τη­τα και καμία δη­μο­τι­κή αρχή δεν το έχει επι­λύ­σει με συ­νέ­πεια, τα λεί­ψα­νά του να φυ­λάσ­σο­νται σε άλλο ναό στην Ρόδο.

Αν και έχουν δοθεί επα­νει­λημ­μέ­να άπει­ρες υπο­σχέ­σεις και δε­σμεύ­σεις τόσο από τους δη­μάρ­χους της Ρόδου όσο και από τους ιε­ράρ­χες.

Η ‘στέ­γα­ση’ του Πο­λιού­χου πα­ρα­μέ­νει ένα χρό­νιο αί­τη­μα του ρο­δια­κού λαού εδώ και δε­κα­ε­τί­ες.

ΒΙΟ­ΓΡΑ­ΦΙΑ

Ύδρα ανύ­δρω νυν ρέει ύδωρ ξένον,

Tων ια­μά­των εκ σορού Kων­στα­ντί­νου

Ὁ Ἅγιος ἔν­δο­ξος Νε­ο­μάρ­τυς τοῦ Χρι­στοῦ Κων­στα­ντῖνος γεν­νή­θη­κε γύρω στὰ 1770 στὴν Ὕδρα ἀπὸ πτω­χο­ὺςγο­νε­ῖς, τὸν Μι­χα­ὴλ Δη­μα­μᾶ, ὁ ὁπο­ῖος ἦταν ναυ­τι­κός, καὶ τὴ Μα­ρί­να. Ὅταν ἔφθα­σε στὴν ἡλι­κία τῶν 18 ἐτῶν, ἄφησε τὴ γε­νέ­τει­ρά του καὶ ἦλθε στὴ Ρόδο γιὰ νὰ ἐξα­σφα­λί­σει τὰ πρὸς τὸ ζῆν καὶ νὰ βοη­θή­σει τὴν οἰκο­γέ­νειά του. Κατ̉ ἀρχὰς ἐρ­γά­στη­κε στὸν Ταρ­σα­νᾶ τοῦ νη­σιοῦ καὶ κα­τό­πιν στὸ κα­τά­στη­μα κά­ποιου Νι­κο­λά­ου Κα­λό­γλου, στὴ συ­νοι­κία τῶν Ἁγίων Ἀναρ­γύ­ρων. Ἡ συ­να­να­στρο­φή του μὲ τοὺς Τούρ­κους εἶχε ὡς ἀπο­τέ­λε­σμα νὰ διω­χθεῖ ἀπὸ τὴν ἐρ­γα­σία του καὶ νὰ προ­σλη­φθεῖ στὴν ὑπη­ρε­σία τοῦ Τούρ­κου διοι­κη­τῆ Χασὰν πασᾶ, ὁ ὁπο­ῖος, ἐκτι­μώ­ντας τὸν χα­ρα­κτῆρά του, κα­τόρ­θω­σε μὲ διά­φο­ρους τρό­πους νὰ τὸν πεί­σει νὰ ἀρ­νη­θεῖ τὸν Χρι­στὸ καὶ νὰ ἀσπα­σθεῖ τὴ θρη­σκεία τοῦ Μω­ά­μεθ, δί­νο­ντάς του τὸ ὄνομα Χασάν.

Ἐπὶ τρία χρό­νια ὁ νε­α­ρὸς Κων­στα­ντῖνος πα­ρέ­μει­νε στὴν πλάνη τῆς θρη­σκεί­ας τῶν Ἀγα­ρη­νῶν ἀπο­λαμ­βά­νο­ντας με­γά­λες τιμὲς ἀπὸ τοὺς Ὀθω­μα­νούς. Ὅταν πέ­ρα­σαν τὰ τρία χρό­νια, θέ­λη­σε νὰ ἐπι­στρέ­ψει στὴν Ὕδρα γιὰ νὰ ἐπι­σκε­φτεῖ τὸ πα­τρι­κὸ σπίτι. Ἡ εἴδη­ση τῆς ἀπο­στα­σί­ας του εἶχε φτά­σει στὴν Ὕδρα καὶ ἡ μη­τέ­ρα του ἔκλαιε ἀπα­ρη­γό­ρη­τη γιὰ τὸ κα­τά­ντη­μα τοῦ παι­διοῦ της. Ὅταν ἔφτα­σε στὴν Ὕδρα, δια­πί­στω­σε ὅτι ὅλοι τὸν ἀπο­στρέ­φο­νταν, ἡ δὲ μη­τέ­ρα του ἀρ­νή­θη­κε νὰ τὸν δε­χτεῖ, λέ­γο­ντάς του πίσω ἀπὸ τὴν κλει­δω­μέ­νη πόρτα ὅτι δὲν ἔχει γιὸ μὲ τὸ ὄνομα Χασάν. Ἡ ἄρ­νη­ση τῆς μη­τέ­ρας του τὸν συ­γκλό­νι­σε καὶ τὸν ἔκανε νὰ συ­ναι­σθαν­θεῖ τὸ σφάλ­μα του. Ἐπέ­στρε­ψε με­τα­νοη­μέ­νος στὴ Ρόδο καὶ βα­σα­νι­ζό­με­νος ἀπὸ τὸν ἔλεγ­χο τῆς συ­νει­δή­σε­ως ἐπι­σκέ­φτη­κε ἕναν πνευ­μα­τι­κό, ποὺ ἀσκή­τευε στὶς σπη­λι­ὲς τοῦ Ρο­δι­νί­ου, στὸν ὁποῖο ἐξο­μο­λο­γή­θη­κε τὴν πτώση του καὶ τὴν πρό­θε­σή του νὰ ἐπα­νορ­θώ­σει μὲ τὴν ὁμο­λο­γία καὶ τὸ μαρ­τύ­ριο. Ὁ πνευ­μα­τι­κός, φο­βού­με­νος τὸ νεαρὸ τῆς ἡλι­κί­ας του, τὸν ἀπέ­τρε­ψε καὶ τὸν συμ­βού­λε­ψε νὰ ἐγκα­τα­λεί­ψει τὸ νησὶ καὶ νὰ ζήσει σὲ ἄλλο τόπο, ὅπου δὲν θὰ ἦταν γνω­στὴ ἡ προη­γού­με­νη ζωή του καὶ δὲν θὰ ὑπῆρ­χε ὁ κίν­δυ­νος νὰ τὸν συλ­λά­βουν οἱ Το­ῦρ­κοι καὶ νὰ τὸν θα­να­τώ­σουν.

Ὑπα­κού­ο­ντας στοὺς λό­γους τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ ὁ Κων­στα­ντῖνος ἀνα­χώ­ρη­σε ἀπὸ τὴ Ρόδο καὶ κα­τέ­φυ­γε στὴν Κρι­μαία, ὅπου πα­ρέ­μει­νε τρία χρό­νια. Φεύ­γο­ντας ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Κων­στα­ντι­νού­πο­λη καὶ ἀνα­ζή­τη­σε ἔμπει­ρο πνευ­μα­τι­κὸ γιὰ τὴν θε­ρα­πεία τῆς πλη­γω­μέ­νης ψυχῆς του. Ἐκε­ῖνος, ὅταν τὸν ἄκου­σε, τὸν ὁδή­γη­σε στὸν Οἰκου­με­νι­κὸ Πα­τριάρ­χη Γρη­γό­ριο τὸν Ε’, ὁ ὁπο­ῖος ἀφοῦ τὸν ἐνου­θέ­τη­σε κα­τάλ­λη­λα, τὸν ἔστει­λε στὸ Ἅγιο Ὄρος γιὰ νὰ στε­ρε­ω­θεῖ στὴν πίστη καὶ νὰ ἀσκη­θεῖ στὴν κατὰ Χρι­στὸν ζωὴ καὶ πο­λι­τεία.

Μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Πα­τριάρ­χου ἀνα­χώ­ρη­σε ὁ μα­κά­ριος γιὰ τὸν Ἄθωνα καὶ φτά­νο­ντας ἐκεῖ πῆγε στὴ Μονὴ τῶν Ἰβή­ρων, ὅπου ἔμει­νε πέντε μῆνες δια­κο­νώ­ντας στὸ Ἀρ­χο­ντα­ρί­κι τῆς Μονῆς καὶ ἀγω­νι­ζό­με­νος ἀσκη­τι­κὰ ἔχο­ντας ὁδηγὸ τὸν κοινὸ τῶν Πα­τέ­ρων τοῦ Ὄρους πνευ­μα­τι­κό, τὸν Παπᾶ Σέρ­γιο. Κατὰ τὸν χρόνο τῆς ἐκεῖ πα­ρα­μο­νῆς του συ­νά­ντη­σε καὶ τὸν Ὅσιο Νι­κό­δη­μο τὸν Ἁγιο­ρεί­τη, ὁ ὁπο­ῖος τὸν στή­ρι­ξε πνευ­μα­τι­κὰ καὶ τὸν προ­ε­τοί­μα­σε γιὰ τὸν ἀγῶνα τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Ἀγω­νι­ζό­με­νος νυ­χθη­με­ρὸν μὲ νη­στε­ῖες, προ­σευ­χὲς καὶ πύ­ρι­να δά­κρυα με­τα­νοί­ας, ἄναψε στὴν καρ­διά του ὁ πόθος τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου καὶ ἀπο­φά­σι­σε νὰ ἐπι­στρέ­ψει στὴ Ρόδο καὶ νὰ ὁμο­λο­γή­σει τὸν Χρι­στὸ ἐκεῖ, ὅπου τὸν ἀρ­νή­θη­κε. Ἐξο­μο­λο­γή­θη­κε στοὺς Πα­τέ­ρες τὴν ἐπι­θυ­μία του γιὰ τὸ μαρ­τύ­ριο ἀλλ᾿ ἐκε­ῖνοι ἀρ­χι­κὰ τὸν ἀπέ­τρε­ψαν. Ὅταν ὅμως δια­πί­στω­σαν τὴ γνη­σιό­τη­τα τοῦ φρο­νή­μα­τός του, ἔδω­καν τὴν εὐλο­γία τους.

Φτά­νο­ντας ὁ Κων­στα­ντῖνος στὴ Ρόδο πα­ρου­σιά­στη­κε στὸν Χασὰν Πασᾶ φο­ρώ­ντας τὸ μαῦρο ράσο καὶ τὸν σκο­ῦφο τῶν Μο­να­χῶν καὶ ὁμο­λό­γη­σε τὴν πίστη του, δη­λώ­νο­ντας ὅτι με­τά­νοιω­σε γιὰ τὸ σφάλ­μα του καὶ ἐλέγ­χο­ντας τὸν πρώην ἀφέ­ντη του γιὰ τὸ κακὸ ποὺ προ­κά­λε­σε στὴν ψυχή του. Ὁ Πασᾶς προ­σπά­θη­σε κατ᾿ ἀρχὰς μὲ ὑπο­σχέ­σεις καὶ κο­λα­κε­ῖες νὰ τὸν με­τα­πεί­σει, ὅταν ὅμως δια­πί­στω­σε τὸ ἀμε­τά­πει­στο τοῦ φρο­νή­μα­τός του διέ­τα­ξε νὰ τὸν φυ­λα­κί­σουν. Μετὰ ἀπὸ με­ρι­κὲς μέρες διέ­τα­ξε νὰ τὸν φέ­ρουν μπρο­στὰ ἀλλὰ πάλι ἄκου­σε τὰ ἴδια ἀπὸ τὸ στόμα του. Τότε διέ­τα­ξε νὰ τὸν μα­στι­γώ­σουν ἀλύ­πη­τα, νά τὸν σύ­ρουν στοὺς δρό­μους, νὰ ξε­σχί­σουν μὲ ἄγκι­στρα τὶς σάρ­κες του καὶ νὰ θραύ­σουν τὴ σια­γό­να του. Ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέ­μει­νε μὲ καρ­τε­ρία ὁ ἀν­δρε­ῖος ἀθλη­τὴς τοῦ Χρι­στοῦ φω­νά­ζο­ντας, ὅπως ὁ εὐγνώ­μων λη­στής· «Μνή­σθη­τί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βα­σι­λείᾳ σου». Ὅταν οἱ ἀλι­τή­ριοι κου­ρά­στη­καν νὰ τὸν βα­σα­νί­ζουν, τὸν ὁδή­γη­σαν στὴ φυ­λα­κή. Τὴν ἐπαύ­ριο τὸν ὁδή­γη­σαν καὶ πάλι μπρο­στὰ στὸν διοι­κη­τή, ὁ ὁπο­ῖος διέ­τα­ξε νὰ τὸν δεί­ρουν ἀλύ­πη­τα. Αἱμό­φυρ­το καὶ ἡμι­θα­νῆ τὸν ἔρι­ξαν ἐκ νέου στὴ φυ­λα­κή, ὅπου τοῦ πα­ρου­σιά­στη­κε μέσα σὲ φω­τει­νὴ δόξα ὁ Χρι­στὸς καὶ θε­ρά­πευ­σε τὶς πλη­γές του.

Μετὰ τρεῖς μέρες ὁ διοι­κη­τὴς διέ­τα­ξε νὰ τὸν ξα­να­φέ­ρουν μπρο­στά του. Ὅταν τὸν εἶδε νὰ ἔχει θαυ­μα­τουρ­γι­κὰ θε­ρα­πευ­θεῖ ἀπὸ τὶς πλη­γὲς καὶ νὰ εἶναι σῶος καὶ ἀβλα­βής, διέ­τα­ξε νὰ τὸν κλεί­σουν καὶ πάλι στὴ φυ­λα­κὴ καὶ νὰ δε­σμεύ­σουν τὰ πόδια του στὸ τι­μω­ρη­τι­κὸ ξύλο. Τὴ νύκτα ὅμως φω­τί­στη­κε ὅλη ἡ φυ­λα­κὴ καὶ ὁ Μάρ­τυς λύ­θη­κε ἀπὸ τὰ δεσμά του. Ὁ Διοι­κη­τὴς μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γε­γο­νὸς διέ­τα­ξε νὰ τὸν βα­σα­νί­ζουν κα­θη­με­ρι­νὰ μὲ φρι­κτὰ βα­σα­νι­στή­ρια. Ἕνας Χρι­στια­νὸς τὸν ἐπι­σκε­πτό­ταν κατὰ δια­στή­μα­τα με­τα­φέ­ρο­ντάς του κρυφὰ τὴν Θεία Κοι­νω­νία καὶ ἐμ­ψυ­χώ­νο­ντάς τον νὰ πα­ρα­μεί­νει πι­στὸς μέχρι θα­νά­του.

Ὕστε­ρα ἀπὸ πέντε μῆνες ἐγκλει­σμοῦ τοῦ Μάρ­τυ­ρος στὴ φυ­λα­κή, βλέ­πο­ντας ὁ διοι­κη­τὴς ὅτι τὰ βα­σα­νι­στή­ρια δὲν μπό­ρε­σαν νὰ φέ­ρουν τὸ ἀπο­τέ­λε­σμα ποὺ προσ­δο­κο­ῦσε, διέ­τα­ξε τὴν κα­τα­δί­κη του σὲ θά­να­το. Προη­γου­μέ­νως ὅμως, ἐπει­δὴ φο­βό­ταν τὴν ἀντί­δρα­ση τῶν Ὑδραί­ων ποὺ εἶχαν ἰσχυ­ρὲς προ­σβά­σεις στὴν Ὑψηλὴ Πύλη, ἔγρα­ψε στὸν Ὑδρα­ῖο κα­πε­τὰν Γιώρ­γη τὸν Βούλ­γα­ρη καὶ ζη­το­ῦσε τὴ γνώμη του. Ὁ Κων­στα­ντῖνος, ὅταν τὸ πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε, ἔγρα­ψε καὶ αὐτὸς στὸν Ὑδρα­ῖο κα­πε­τά­νιο καὶ τὸν πα­ρα­κα­λο­ῦσε νὰ μὴν ἐμπο­δί­σει τὸ μαρ­τύ­ριό του. Πράγ­μα­τι ἐκε­ῖνος σε­βά­στη­κε τὴν ἐπι­θυ­μία του καὶ ἀπά­ντη­σε στὸν Πασᾶ νὰ πρά­ξει κατὰ τὴν κρίση του. Ὁ Μάρ­τυς τρεῖς ἡμέ­ρες πρὶν προ­ε­ῖδε τὴν ἡμέρα τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου του καὶ ζή­τη­σε νὰ κοι­νω­νή­σει τῶν Ἀχρά­ντων μυ­στη­ρί­ων. Τὰ χα­ρά­μα­τα τῆς Τε­τάρ­της 14 Νο­εμ­βρί­ου, οἱ δή­μιοι τὸν ὁδή­γη­σαν στὸ Μαν­δρά­κι, ὅπου τὸν ἀπαγ­χό­νι­σαν πάνω σὲ ἕνα πλά­τα­νο καὶ ἔτσι ἔλαβε ὁ μα­κά­ριος τὸ ἀμά­ρα­ντο στε­φά­νι τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.

Ὁ διοι­κη­τὴς διέ­τα­ξε νὰ πε­τά­ξουν τὸ σῶμα τοῦ Μάρ­τυ­ρος πάνω σὲ ἕνα σωρὸ ἀπὸ ξύλα, ποὺ βρι­σκό­ταν δίπλα στὸν τόπο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Τὸ πρωΐ, προ­τοῦ ἀκόμα πλη­ρο­φο­ρη­θο­ῦν οἱ Το­ῦρ­κοι τὸ γε­γο­νός, ἔδωσε τὴν ἄδεια στοὺς Χρι­στια­νο­ὺς νὰ τὸ πά­ρουν καὶ ἐκε­ῖνοι, μὲ προ­ε­ξάρ­χο­ντα τὸν τότε Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου Ἀγά­πιο, τὸ με­τέ­φε­ραν στὸ Ναὸ τῶν Εἰσο­δί­ων τῆς Ὑπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου Νε­ο­χω­ρί­ου, ὅπου καὶ τὸ ἐντα­φί­α­σαν πίσω ἀπὸ τὸ ἱερὸ Βῆμα.

Τρία χρό­νια ἀρ­γό­τε­ρα ἦλθε στὴ Ρόδο ἡ μη­τέ­ρα του, ἔχο­ντας συ­στα­τι­κὲς ἐπι­στο­λὲς ἀπὸ τὸν κα­πε­τὰν Γιώρ­γη Βούλ­γα­ρη, καὶ ζή­τη­σε νὰ τῆς ἐπι­τρα­πεῖ νὰ πάρει τὸ τίμιο λεί­ψα­νο στὴν Ὕδρα. Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της Ἀγά­πιος τὴν ἐφο­δί­α­σε μὲ ἐπι­στο­λὴ πρὸς τὸν Ἀρ­χιε­ρέα καὶ τοὺς προ­κρί­τους τῆς Ὕδρας, ὅπου ἐξι­στο­ρο­ῦσε τὰ γε­γο­νό­τα τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου τοῦ Νε­ο­μάρ­τυ­ρος καὶ τὰ γε­νό­με­να διὰ τῆς χά­ρι­τός του θαύ­μα­τα. Κατὰ τὴν ἀνα­κο­μι­δὴ ὁ ἐφη­μέ­ριος τοῦ Ναοῦ παπᾶ Ἰω­άν­νης κρά­τη­σε τὴν ὠλένη τῆς χει­ρὸς τοῦ Μάρ­τυ­ρος, ἡ ὁποία βρί­σκε­ται μέχρι σή­με­ρα στὸν ἱερὸ Ναὸ τῆς Θε­ο­τό­κου, ὅπου καὶ ἡ μνήμη του κατ᾿ ἔτος ἐπι­τε­λε­ῖται.

Σή­με­ρα, στη γε­νέ­τει­ρα του την Ύδρα, υπάρ­χει λα­μπρό­τα­τος Ναός στο όνομα του, όπου βρί­σκε­ται και το ιερό του λεί­ψα­νο.

Ἡ Μνήμη του Ἑορ­τά­ζε­ται στίς 14 Νο­εμ­βρί­ου.