“Ο αρχηγός της παράταξης υποχρεούται να αξιοποιήσει και να συνθέσει τις ιδέες”

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός, πα­ρα­χώ­ρη­σε ρα­διο­φω­νι­κή συ­νέ­ντευ­ξη στη Φωνή της Ελ­λά­δας της ΕΡΤ και στο δη­μο­σιο­γρά­φο Θάνο Σια­φά­κα, για την εκλο­γή επι­κε­φα­λής του νέου προ­ο­δευ­τι­κού φορέα.

Στη συ­νέ­ντευ­ξη ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός μί­λη­σε για τη ση­μα­σία της με­γά­λης συμ­με­το­χής του κό­σμου και τις αλ­λα­γές που υπα­γο­ρεύ­ει το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών στην επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης κυρία Γεν­νη­μα­τά. Τό­νι­σε ιδιαί­τε­ρα ότι δεν υπάρ­χουν νι­κη­τές και νι­κη­μέ­νοι των εκλο­γών υπάρ­χει κα­τά­θε­ση ιδεών τις οποί­ες υπο­χρε­ού­ται να αξιο­ποι­ή­σει ο αρ­χη­γός της πα­ρά­τα­ξης.

Ολό­κλη­ρη η συ­νέ­ντευ­ξη, ακο­λου­θεί:

Κύριε Κρε­μα­στι­νέ, θα ήθελα ένα πρώτο σχό­λιό σας σε σχέση και με τη συμ­με­το­χή, εάν το πο­σο­στό σας ικα­νο­ποιεί και αν είναι πρό­κρι­μα για τη συ­νέ­χεια, γιατί αυτό είναι το ζη­τού­με­νο.

Κα­ταρ­χήν, κύριε Σια­φά­κα, το ότι πάνω από 200 χι­λιά­δες άν­θρω­ποι, απο­φά­σι­σαν να στη­θούν στις ουρές και να πλη­ρώ­σουν τα 3 ευρώ για να συμ­με­τά­σχουν στην εκλο­γή ση­μαί­νει ότι υπάρ­χει αί­τη­μα αλ­λα­γής. Αλ­λα­γής όμως προς τα πού, προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση; Η απά­ντη­σή μου είναι ναι, προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση.

 

Αλ­λα­γή να’ ναι και ό,τι να’ ναι, δη­λα­δή;

Αλ­λα­γή προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση, εννοώ, θέ­λου­με μόνο για το ΠΑΣΟΚ, τη Δη­μο­κρα­τι­κή Συ­μπα­ρά­τα­ξη ή για όλα τα κόμ­μα­τα; Εγώ το με­τα­φρά­ζω ως ότι ο κό­σμος θέλει αλ­λα­γές. Η ση­με­ρι­νή Κυ­βέρ­νη­ση που υπο­σχέ­θη­κε αλ­λα­γές, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έκανε ακρι­βώς το αντί­θε­το. Αυτό, λοι­πόν, ο κό­σμος το έχει ει­σπρά­ξει. Δεν έχει κα­τέ­βει στους δρό­μους αλλά μόλις του δό­θη­κε η πρώτη ευ­και­ρία, αυτές οι εκλο­γές, εμ­φα­νί­στη­κε στις ουρές να πε­ρι­μέ­νει και ώρες ακόμα, για να ψη­φί­σει. Αυτό είναι το ένα γε­γο­νός.

Το δεύ­τε­ρο γε­γο­νός, κατά τη γνώμη μου κύριε Σια­φά­κα είναι ότι η κυρία Γεν­νη­μα­τά που φαί­νε­ται ως πι­θα­νό­τε­ρο να κερ­δί­σει την εκλο­γή και την άλλη Κυ­ρια­κή, θα πρέ­πει να λάβει υπόψη της ότι το άνω του 50% του χώρου της θέλει αλ­λα­γές, στην ουσία, στη νο­ο­τρο­πία, στη με­τα­βο­λή του κόμ­μα­τος σε ένα ευ­ρω­παϊ­κό κόμμα και με κα­θα­ρά δη­μο­κρα­τι­κή έκ­φρα­ση. Αυτό θέλει ο κό­σμος που προ­σήλ­θε ή, αν θέ­λε­τε, η πλειο­ψη­φία του. Και βε­βαί­ως, η κυρία Γεν­νη­μα­τά που είναι ένα με­γά­λο ιστο­ρι­κό στέ­λε­χος οφεί­λει να λάβει αυτό το ζή­τη­μα υπόψη της.

Ο κό­σμος όμως θέλει τις αλ­λα­γές; Ανα­φέ­ρο­μαι για μέσα στο χώρο  της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς διότι υπήρ­ξε ένας προ­σα­να­το­λι­σμός πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νος. Η κυρία Γεν­νη­μα­τά έχει δώσει δείγ­μα­τα πο­λι­τι­κής, δεν ανα­φέ­ρο­μαι στον κύριο Αν­δρου­λά­κη που οι πε­ρισ­σό­τε­ροι δεν γνω­ρί­ζου­με τα πο­λι­τι­κά του πι­στεύω. Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση όμως, γνω­ρί­ζου­με για πα­ρά­δειγ­μα τη θέση της κυ­ρί­ας Γεν­νη­μα­τά για την απλή ανα­λο­γι­κή. Πώς δια­σφα­λί­ζε­ται αυτό που λέτε ότι ο κό­σμος θέλει τις αλ­λα­γές και μά­λι­στα μέσα στον ίδιο τον κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό φορέα;

Ο κό­σμος εκ­φρά­στη­κε δη­μο­κρα­τι­κά. Κάθε υπο­ψή­φιος είχε μια ατζέ­ντα την οποία δη­μο­σιο­ποί­η­σε και ο κό­σμος εκ­φρά­στη­κε. Δεν εκ­φρά­στη­κε για τα πρό­σω­πα, διά­λε­ξε πρό­σω­πα με βάση τις ιδέες τους. Αυτό πρέ­πει να το λάβει υπόψη ο αρ­χη­γός του κόμ­μα­τος που στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση είναι η κυρία Γεν­νη­μα­τά. Είναι από­ψεις κα­τα­γε­γραμ­μέ­νες του χώρου όχι των προ­σώ­πων.

Εδώ όμως είναι ένα πα­ρά­δο­ξο. Γιατί έχου­με πρό­σω­πα χωρίς να έχου­με κόμμα, έχου­με πρό­σω­πα χωρίς κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Έχου­με θέ­σεις και από­ψεις αλλά κε­ντρι­κή γραμ­μή δεν έχου­με.

Ακρι­βώς, έχου­με θέ­σεις. Αυτό λοι­πόν κα­λεί­ται να συν­θέ­σει ο νέος αρ­χη­γός με ένα συ­νέ­δριο και να λάβει υπόψη του την εντο­λή την οποία έδωσε ο κό­σμος. Ο κό­σμος δεν απο­δο­κί­μα­σε κατά άνω του 50% την κυρία Γεν­νη­μα­τά, αντι­θέ­τως την τί­μη­σε αλλά έδωσε και ένα στίγ­μα για το πώς πρέ­πει να κι­νη­θεί ο χώρος από εδώ και μπρος.

Τώρα, θα ήθελα δυο κου­βέ­ντες και για τον κύριο Αν­δρου­λά­κη ο οποί­ος μπαί­νει εκ των πραγ­μά­των, με αυτό το πο­σο­στό και το γε­γο­νός ότι περνά στο δεύ­τε­ρο γύρο, μπαί­νει και στο κάδρο το αρ­χη­γι­κό. Μπαί­νει μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τον ίδιο σε πο­λι­τι­κό επί­πε­δο και όχι μόνο. Πι­στεύ­ε­τε ότι η πο­λι­τι­κή του, οι θέ­σεις του και οι από­ψεις του θα συμ­βά­λουν στη δια­δι­κα­σία της ενό­τη­τας που είναι ένα ζη­τού­με­νο όλα αυτά τα χρό­νια για τον κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό χώρο; Ή θα λει­τουρ­γή­σει πιο πολύ με ρή­ξεις, με αντι­πα­ρα­θέ­σεις, με αντι­κρού­σεις που εν­δέ­χε­ται να τραυ­μα­τί­σουν την πα­ρά­τα­ξη; Να υπεν­θυ­μί­σω μια πρώτη ρήξη, σύ­γκρου­ση τον Απρί­λιο του ’17 για την πο­ρεία του κε­ντρο­α­ρι­στε­ρού φορέα.

Ο Νίκος Αν­δρου­λά­κης είναι ένας νέος άν­θρω­πος, αν θέ­λε­τε, με φι­λο­δο­ξί­ες θε­μι­τές και ικα­νό­τη­τες ασφα­λώς. Αλλά εκεί­νο το οποίο του είπα -και το είπα και σε όσους μου έκα­ναν την τιμή να ζη­τή­σουν τη γνώμη μου – είναι ότι θα πρέ­πει μέσα στον συ­γκε­κρι­μέ­νο χώρο όπου κι­νεί­ται να πε­ρά­σει τις προ­ο­δευ­τι­κές θέ­σεις του, στη φάση αυτή. Και βε­βαί­ως, αυτό θα εκτι­μη­θεί. Το να έχου­με αντι­πα­ρα­θέ­σεις εντός του χώρου δεν είναι θε­τι­κό για κα­νέ­ναν και κυ­ρί­ως για τους ίδιους τους αρ­χη­γούς. Δη­λα­δή, οι πα­λιό­τε­ρες αντι­πα­ρα­θέ­σεις ακόμα υπάρ­χουν εντός του χώρου και αυτό πρέ­πει να στα­μα­τή­σει. Και πι­στεύω ότι ο Νίκος Αν­δρου­λά­κης σαν νέος πο­λι­τι­κός έχει την υπευ­θυ­νό­τη­τα αυτά τα πράγ­μα­τα να τα υπο­στη­ρί­ξει και να τα πε­ρά­σει. Γιατί το πο­σο­στό που πήρε είναι ση­μα­ντι­κό.

Υπάρ­χουν δύο θέ­μα­τα που θί­ξα­τε έμ­με­σα. Το ζή­τη­μα της ενό­τη­τας και το ζή­τη­μα της σύν­θε­σης που έχουν και συ­νά­φεια. Δη­λα­δή πώς δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις και θέ­σεις που ακού­στη­καν όλο αυτό το χρο­νι­κό διά­στη­μα θα οδη­γη­θούν τε­λι­κά στη σύν­θε­ση ή θα έχου­με αντάρ­τι­κα ή δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις που εν­δε­χο­μέ­νως θα οδη­γή­σουν ακόμα και σε δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις;

Το κύριο σύν­θη­μα της κυ­ρί­ας Γεν­νη­μα­τά και όσων την υπο­στή­ρι­ξαν ήταν η ενό­τη­τα. Νο­μί­ζω ότι αυτό μπο­ρεί να το δια­σφα­λί­σει. Και το απέ­δει­ξε με την εκλο­γή της ως αρ­χη­γού του ΠΑΣΟΚ το οποίο οδή­γη­σε στην τρίτη θέση στη Βουλή με­τα­ξύ των κομ­μά­των του δη­μο­κρα­τι­κού/ευ­ρω­παϊ­κού τόξου. Άρα λοι­πόν την ενό­τη­τα, η κυρία Γεν­νη­μα­τά έχει δεί­ξει ότι ξέρει τη συ­ντα­γή –ας μου επι­τρα­πεί η έκ­φρα­ση- για να την επι­βά­λει, και αυτό θα είναι και η με­γά­λη της επι­τυ­χία.

Το γε­γο­νός κύριε Κρε­μα­στι­νέ ότι ψή­φι­σαν αρ­κε­τοί ηλι­κιω­μέ­νοι σε ένα κόμμα που θέλει να ατε­νί­ζει με αι­σιο­δο­ξία το αύριο, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι δεν το λέω ρα­τσι­στι­κά αλλά το γε­γο­νός ότι αρ­κε­τοί ηλι­κιω­μέ­νοι που έχουν και ένα συ­ναι­σθη­μα­τι­κό δέ­σι­μο με τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου και το ΠΑΣΟΚ των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών, σας προ­βλη­μα­τί­ζει;

Όχι, κα­θό­λου. Κύριε Σια­φά­κα, εγώ το θεωρώ πολύ θε­τι­κό το να υπάρ­χουν ρίζες και να σέ­βε­σαι τις ρίζες σου ση­μαί­νει ότι βλέ­πεις με αι­σιο­δο­ξία το μέλ­λον. Και εκεί­νο που μπορώ να σας πω είναι ότι αν πα­ρα­τη­ρή­σε­τε τις με­γά­λες δυ­νά­μεις σή­με­ρα, τις ΗΠΑ, τη Γερ­μα­νία, δεν έχουν επι­κε­φα­λής νέους πο­λι­τι­κούς. Βέ­βαια, υπάρ­χουν και αντί­θε­τες από­ψεις. Ότι π.χ., η Γαλ­λία έδωσε το Μα­κρόν. Αλλά ο Μα­κρόν είναι μια άλλη ιστο­ρία, δεν είναι ακρι­βώς πο­λι­τι­κή ιστο­ρία, κατά τη γνώμη μου.

Καλά, δεν είναι ηλι­κια­κό το ζή­τη­μα τώρα. Είναι μια σύν­θε­ση. Δεν κυ­βερ­νάς μόνο με την ηλι­κία. Κυ­βερ­νάς και με την εμπει­ρία, με τις γνώ­σεις, με το βιο­γρα­φι­κό σου, με τις πο­λι­τι­κές σου θέ­σεις. Ας μην μπού­με σε μια ρα­τσι­στι­κή λο­γι­κή ότι όσοι είναι πάνω από 75 δεν κά­νουν για την πο­λι­τι­κή.

Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι η πείρα είναι με­γά­λο πράγ­μα στη ζωή για να μπο­ρεί κα­νείς εύ­κο­λα να το πε­τά­ξει. Για αυτό είπα το πα­ρά­δειγ­μα με τις με­γά­λες δυ­νά­μεις. Ση­μα­σία δεν έχει πόσων χρο­νών είσαι αλλά πόσων χρο­νών είναι οι ιδέες σου. Ο Γε­ώρ­γιος Πα­παν­δρέ­ου σε ηλι­κία 77 ετών χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ο «Γέρος της Δη­μο­κρα­τί­ας».

Μιας και μι­λή­σα­τε για τον Γέρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, χθες εί­δα­με να κά­νουν δη­λώ­σεις και στε­λέ­χη της λε­γό­με­νης «πα­λαιάς φρου­ράς» του ΠΑΣΟΚ. Εί­δα­με τον Κώστα Ση­μί­τη, τον Βαγ­γέ­λη Βε­νι­ζέ­λο – έλει­πε χθες από τη δια­δι­κα­σία ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου;

Όχι, ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου τους κα­θο­δη­γεί όλους και όσοι έκα­ναν το λάθος να στρα­φούν κατά των ιδεών ή της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του μέσα στο ίδιο το κόμμα, ακόμα και μετά την απο­χώ­ρη­σή του από τη ζωή, το πλή­ρω­σαν ακρι­βά.

Το πλή­ρω­σαν, εν­δε­χο­μέ­νως, και με τα πο­σο­στά του ΠΑΣΟΚ κύριε Κρε­μα­στι­νέ…

Ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου είναι αυτή τη στιγ­μή η κα­θο­δη­γη­τι­κή ιδε­ο­λο­γι­κή δύ­να­μη σε αυτόν τον χώρο.