Όταν η παρουσία γίνεται πολιτική

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διάλεξε το Καστελλόριζο την ώρα που ο Ερντογάν απειλεί από την Κας, η Άγκυρα σχεδιάζει θαλάσσια πάρκα γύρω από τη Μεγίστη και εκδίδει NAVTEX για το TUBITAK MARMARA νότια του νησιού. Δεν χρειάστηκε ούτε μία δήλωση. Η Nefes, το TR Haber, το HaberGlobal, ο Ομέρ Τσελίκ και ο Γιανκί Μπαγτζίογλου του CHP φρόντισαν να δείξουν μόνοι τους πόσο πόνεσε το μήνυμα, όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση της γείτονος συντονίστηκαν στην ίδια λέξη, «πρόκληση», για μια επίσκεψη πρωθυπουργού σε ελληνικό έδαφος. Και ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε με τον μόνο τρόπο που εκνευρίζει πραγματικά: Διεθνές Δίκαιο, διάλογος χωρίς υποχώρηση, καμία συζήτηση για κυριαρχία.

Πίσω από τον συμβολισμό υπάρχει έργο που μετριέται: ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, επέκταση χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, Rafale, Belharra, 84 F-16 Viper έως το 2027, F-35, και η διασύνδεση με την Κύπρο που ξαναρχίζει με τη Meridiam και το Παρίσι μέσα. Όταν ο Τούρκος απόστρατος υποπτέραρχος Χουσεΐν Φαζλά ομολογεί στην τουρκική τηλεόραση ότι «έχουμε μείνει πίσω», η ελληνική στρατηγική δεν χρειάζεται άλλον μάρτυρα. Το νησί που το 2010 συμβόλιζε μια Ελλάδα υπό επιτροπεία, φιλοξενεί τώρα έναν πρωθυπουργό που το επισκέπτεται όπως θα επισκεπτόταν οποιοδήποτε άλλο σημείο της χώρας, με κέντρο υγείας, σχολείο και λιμάνι να δείχνουν ότι η πατρίδα δεν τελειώνει στα ναυτικά μίλια.

Η Άγκυρα ύψωσε τη φωνή της από την Κας, και η Αθήνα απάντησε απλώς με το να είναι εκεί.