Όταν η παρουσία γίνεται πολιτική

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης διάλεξε το Καστελ­λό­ριζο την ώρα που ο Ερντο­γάν απειλεί από την Κας, η Άγκυρα σχε­διά­ζει θαλάσ­σια πάρκα γύρω από τη Μεγίστη και εκδίδει NAVTEX για το TUBITAK MARMARA νότια του νησιού. Δεν χρειά­στηκε ούτε μία δήλωση. Η Nefes, το TR Haber, το HaberGlobal, ο Ομέρ Τσελίκ και ο Γιανκί Μπαγ­τζί­ο­γλου του CHP φρό­ντι­σαν να δείξουν μόνοι τους πόσο πόνεσε το μήνυμα, όταν κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση της γεί­το­νος συντο­νί­στη­καν στην ίδια λέξη, «πρό­κληση», για μια επί­σκεψη πρω­θυ­πουρ­γού σε ελλη­νικό έδαφος. Και ο Παύλος Μαρι­νά­κης απά­ντησε με τον μόνο τρόπο που εκνευ­ρί­ζει πραγ­μα­τικά: Διεθνές Δίκαιο, διά­λο­γος χωρίς υπο­χώ­ρηση, καμία συζή­τηση για κυριαρ­χία.

Πίσω από τον συμ­βο­λι­σμό υπάρχει έργο που μετριέ­ται: ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, επέ­κταση χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, Rafale, Belharra, 84 F-16 Viper έως το 2027, F-35, και η δια­σύν­δεση με την Κύπρο που ξαναρ­χί­ζει με τη Meridiam και το Παρίσι μέσα. Όταν ο Τούρκος από­στρα­τος υπο­πτέ­ραρ­χος Χουσεΐν Φαζλά ομο­λο­γεί στην τουρ­κική τηλε­ό­ραση ότι «έχουμε μείνει πίσω», η ελλη­νική στρα­τη­γική δεν χρειά­ζε­ται άλλον μάρτυρα. Το νησί που το 2010 συμ­βό­λιζε μια Ελλάδα υπό επι­τρο­πεία, φιλο­ξε­νεί τώρα έναν πρω­θυ­πουργό που το επι­σκέ­πτε­ται όπως θα επι­σκε­πτό­ταν οποιο­δή­ποτε άλλο σημείο της χώρας, με κέντρο υγείας, σχολείο και λιμάνι να δεί­χνουν ότι η πατρίδα δεν τελειώ­νει στα ναυτικά μίλια.

Η Άγκυρα ύψωσε τη φωνή της από την Κας, και η Αθήνα απά­ντησε απλώς με το να είναι εκεί.