Η Ρόδος δεν είναι ελάττωμα

Υπάρ­χει ένα όριο στην πο­λι­τι­κή κρι­τι­κή και η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη το πέ­ρα­σε. Όταν η επι­κε­φα­λής των Ανοι­χτών Ορι­ζό­ντων, Ρο­δί­τισ­σα η ίδια, υιο­θε­τεί αυ­τού­σια τη φράση του Στάθη Γκό­τση «πώς να εμπι­στευ­τεί κα­νείς έναν ρο­δί­τη σε θέση εξου­σί­ας», δεν χτυπά τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, χτυπά την κα­τα­γω­γή 120.000 αν­θρώ­πων για να πε­τύ­χει ένα ακόμη πο­λι­τι­κό χτύ­πη­μα στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Και δεν το είπε σε κα­φε­νείο, το έβαλε σε επί­ση­μη ανα­κοί­νω­ση πα­ρά­τα­ξης του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου, με την υπο­γρα­φή της, χωρίς καν να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί από τη γε­νί­κευ­ση που με­τέ­φε­ρε. Το ίδιο και τα ει­σα­γω­γι­κά στο «έργο τέ­χνης» του Δη­μή­τρη Ναλ­μπά­ντη, ενός ζω­γρά­φου με διε­θνή δια­δρο­μή και έργο σε γραμ­μα­τό­ση­μο του ΟΗΕ, όπου η αι­σθη­τι­κή δια­φω­νία με­τα­τρά­πη­κε σε από­πει­ρα απα­ξί­ω­σης αν­θρώ­που που δεν είναι καν πο­λι­τι­κός αντί­πα­λος.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια είχε κάθε λόγο να απα­ντή­σει και απά­ντη­σε με το βάρος που άξιζε η υπό­θε­ση. Ένα θε­σμι­κό όρ­γα­νο που εκ­προ­σω­πεί τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν μπο­ρεί να προ­σπερ­νά ανα­κοί­νω­ση που κάνει την κα­τα­γω­γή κρι­τή­ριο ανα­ξιο­πι­στί­ας, γιατί η σιωπή σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις δια­βά­ζε­ται ως απο­δο­χή. Το Γρα­φείο Τύπου έθεσε το σωστό ερώ­τη­μα: με ποια πο­λι­τι­κή σο­βα­ρό­τη­τα μια πα­ρά­τα­ξη προ­σφέ­ρει επί­ση­μο βήμα σε γε­νί­κευ­ση που κα­νέ­νας Ρο­δί­της δεν θα δε­χό­ταν αν την άκου­γε για την οι­κο­γέ­νειά του. Η Χρύσα Κα­ρα­γιάν­νη οφεί­λει απά­ντη­ση όχι στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, αλλά στους συ­μπο­λί­τες της που τους πα­ρέ­δω­σε ως πα­ρά­δειγ­μα αν­θρώ­πων που δεν αξί­ζουν εμπι­στο­σύ­νη.

Η αντι­πο­λί­τευ­ση είναι δι­καί­ω­μα, η προ­σβο­λή ενός ολό­κλη­ρου τόπου για να ασκη­θεί δεν είναι.