Βικτόρια Χίσλοπ: Θα ξανακολυμπήσουμε στα νερά του Αιγαίου – Το 2021 η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα σε αφίξεις

«Οι Ελληνες τα έχετε πάει αξιο­θαύ­μα­στα καλά στην αντι­με­τώ­πιση της παν­δη­μίας σε σχέση με την Ευρώπη και την Αμερική. Οταν θα τελειώ­σουν τα περιο­ρι­στικά μέτρα, θα ξανα­νοί­ξουν τα εθνικά σύνορα και θα ξεκι­νή­σουν οι πτήσεις, εσείς θα είστε στην πλειο­νό­τητά σας ανέγ­γι­χτοι από τον ιό, ενώ οι ξένοι θα προ­έρ­χο­νται από χώρες με μεγάλη έκταση της μόλυν­σης απ’ αυτόν. Εχετε σκεφτεί ότι ενδε­χο­μέ­νως να ζήσετε μια στιγμή αμη­χα­νίας που θα τους βλέπετε περίπου όπως έβλεπαν παλαιό­τερα τους λεπρούς;», μου λέει η Βικτό­ρια Χίσλοπ.

Απο­μο­νω­μένη στη βρε­τα­νική εξοχή, ζει τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες και η ίδια στο πετσί της την ατμό­σφαιρα που τόσο καλά περιέ­γραψε στο μπεστ σέλερ της «Το νησί». Το βιβλίο και το σίριαλ αγα­πή­θη­καν όσο λίγα όχι μόνον για την πλοκή αλλά για την ανθρω­πιά και τη συμπό­νια με την οποία η Χίσλοπ απο­τύ­πωσε τους άλλοτε στιγ­μα­τι­σμέ­νους κατοί­κους της Σπι­να­λό­γκας.

Η παν­δη­μία συνέ­πεσε με τον θάνατο της αγα­πη­μέ­νης της μητέρας Μέρι, που πέθανε σε ηλικία 92 ετών. «Νομίζω ότι κου­ρά­στηκε και πήρε την απόφαση να φύγει. Την ημέρα που απο­τε­φρώ­θηκε ένα τερά­στιο φτερό από κάποιο πουλί προ­σγειώ­θηκε στον φράχτη του σπιτιού και είπα από μέσα μου: “Αυτό ήταν, πέταξε…”. Το πήρα σαν μήνυμα απο­χαι­ρε­τι­σμού, σαν σημάδι. Ξέρετε, δεν μπο­ρού­σαμε να πάμε στην τελετή της απο­τέ­φρω­σής της. Ετσι όλα τα μέλη της οικο­γέ­νειας, όπου και αν βρί­σκο­νταν γεω­γρα­φικά, συν­δέ­θη­καν στην πλατ­φόρμα τηλε­διά­σκε­ψης Ζoom. Βρε­θή­καμε όλοι μαζί και είπαμε αυτά που θα λέγαμε αν θα μπο­ρού­σαμε να πάμε στην κηδεία της. Είναι παρά­ξενο πως η τεχνο­λο­γία υπο­κα­θι­στά την ανθρώ­πινη επαφή. Οι Ελληνες φίλοι μου στην Κρήτη, για να μου απα­λύ­νουν τον πόνο του πένθους, έκαναν κάτι τρομερά συγκι­νη­τικό: πέταξαν –στη μνήμη της– λου­λού­δια στη θάλασσα στο Μιρα­μπέλο. Η μάνα μου λάτρευε τον τόπο αυτόν και πιστεύω ότι, όπου και αν είναι τώρα, αυτή η χει­ρο­νο­μία την έκανε να αγαλ­λιά­σει. Της είχα άλλωστε αφιε­ρώ­σει το βιβλίο μου “Το νησί”».

Ιστο­ρική στιγμή

«Νομίζω ότι βιώ­νουμε την ίδια απο­μό­νωση (σ.σ. με τους λεπρούς στη Σπι­να­λό­γκα) και παράλ­ληλα την ίδια προ­σμονή για μια απο­τε­λε­σμα­τική θερα­πεία. Και τότε οι κάτοι­κοι ήλπιζαν στην πρόοδο της ιατρι­κής, για να μπο­ρέ­σουν να υπάρ­ξουν ανάμεσα στους άλλους. Το εμβόλιο τους χάρισε την ελευ­θε­ρία», λέει η συγ­γρα­φέας Βικτό­ρια Χίσλοπ. SHUTTERSTOCK

«Ζούμε σε μια αλλό­κοτη περίοδο, μια ιστο­ρική στιγμή για την ανθρω­πό­τητα. Σκέ­φτο­μαι τους Ιταλούς, τους Ισπα­νούς, τους Γάλλους, τους Αμε­ρι­κα­νούς που δεν θα μπο­ρέ­σουν να πάνε στην κηδεία των δικών τους, που δεν θα μπο­ρέ­σουν να είναι κοντά στους αγα­πη­μέ­νους τους που νοση­λεύ­ο­νται για να τους συμπα­ρα­στα­θούν. Οι άρρω­στοι, με τη σειρά τους, αντί να έχουν τα παιδιά τους στο πλάι τους, έχουν νοσο­κό­μους που φοράνε ολό­σω­μες στολές και δεν μπορούν να δουν παρά μόνον τα μάτια τους. Σκέ­φτο­μαι την Ελλάδα που δεν μπορώ να επι­σκε­φθώ. Είχα κλείσει εισι­τή­ρια για τα μέσα Μαρτίου, μιας και ετοι­μά­ζαμε με την ΕΡΤ την τηλε­ο­πτική μετα­φορά του βιβλίου μου “Καρτ ποστάλ”, τα οποία ανα­γκά­στηκα να ακυρώσω. Μου συνέβη κάτι ακόμα πιο περί­εργο. Προτού ξεσπά­σει η παν­δη­μία, είχα υπο­γρά­ψει ένα συμ­βό­λαιο για ένα νέο βιβλίο που θα ήταν σαν συνέ­χεια του “Νησιού”, οπότε σίγουρα θα περι­γράψω με έναν τρόπο κατα­στά­σεις που τώρα βιώ­νουμε».

«Η Ελλάδα έχει υιο­θε­τή­σει από πολύ νωρίς ιδιαι­τέ­ρως δύσκολα μέτρα. Κατα­λα­βαίνω πως δεν μπο­ρείτε να χαρείτε την άνοιξη, τη θάλασσα, την παρέα σας. Μιλάω με φίλους μου και μου περι­γρά­φουν την κατά­σταση. Ομως ας σκε­φτείτε πως η συμ­μόρ­φωση απο­δί­δει καρπούς. Η στάση σας προ­στα­τεύει και σώζει ανθρώ­πι­νες ζωές, αυτό πρέπει να είναι η μεγα­λύ­τερή σας παρη­γο­ριά όταν κάμ­πτο­νται οι αντι­στά­σεις σας και θέλετε να βγείτε έξω. Οπως ξέρετε, εδώ στο Ηνωμένο Βασί­λειο, τα μέτρα καθυ­στέ­ρη­σαν πολύ να έρθουν και βλέπετε τα απο­τε­λέ­σματα. Μου φάνηκε ακα­τα­νό­ητη η απόφαση της κυβέρ­νη­σης να μην επι­βά­λει –του­λά­χι­στον σε αρχικό στάδιο– την κοι­νω­νική απο­στα­σιο­ποί­ηση, όπως οι περισ­σό­τε­ρες χώρες. Οσο εσείς ήσασταν κλει­σμέ­νοι σπίτι, εμείς μπο­ρού­σαμε να πάμε σε παμπ, εστια­τό­ρια, πάρκα. Τι κρίμα να μην έχουμε και εμείς έναν Τσιόδρα! Θα τον βλέπετε σαν θεό του Ολύμπου, φαντά­ζο­μαι».

Σε αντί­θεση με τους υπό­λοι­πους Βρε­τα­νούς πάντως, η κ. Χίσλοπ, μαθαί­νο­ντας τι γίνεται στην Ελλάδα, ήταν πολύ περισ­σό­τερο προ­σε­κτική. Εμεινε σπίτι και ακο­λου­θούσε αυστηρή προ­σω­πική υγιεινή. Στο μεταξύ, η ραγδαία αύξηση των κρου­σμά­των και των νεκρών στην πατρίδα της άλλαξε άρδην την πολι­τική της κυβέρ­νη­σης. Πώς αντι­με­τω­πί­ζει την ασθέ­νεια του πρω­θυ­πουρ­γού Μπόρις Τζόνσον; «Αισθά­νο­μαι περί­εργα. Από τη μια υπήρξα από τους ανθρώ­πους που του έχουν ασκήσει κατά καιρούς σκληρή κριτική για το Brexit και την πολι­τική που έχει ακο­λου­θή­σει. Από την άλλη τυγ­χά­νει να γνωρίζω την αδελφή του, είναι φίλη μου. Ξέρω πόσο ανη­συ­χεί για εκείνον. Κατα­λα­βαίνω πως η κατά­σταση στην οποίαν βρί­σκε­ται είναι πολύ δύσκολη αλλά σταθερή. Ελπίζω και εύχομαι ότι θα αναρ­ρώ­σει γρήγορα ο πρω­θυ­πουρ­γός και όλοι προ­σευ­χό­μα­στε γι’ αυτό. Προς το παρόν είμαστε στην αναμονή…».

Προ­σμονή για το εμβόλιο

Τη ρωτώ αν υπάρχει κάποιος παραλ­λη­λι­σμός μεταξύ της ανθρω­πό­τη­τας του 2020 και της κοι­νό­τη­τας της Σπι­να­λό­γκας: «Ναι, νομίζω ότι βιώ­νουμε την ίδια απο­μό­νωση και παράλ­ληλα την ίδια προ­σμονή για μια απο­τε­λε­σμα­τική θερα­πεία ή για ένα εμβόλιο που θα μας προ­φυ­λάσ­σει από τον ιό. Και τότε οι κάτοι­κοι ήλπιζαν στην πρόοδο της ιατρι­κής επι­στή­μης για να μπο­ρέ­σουν να υπάρ­ξουν ανάμεσα στους άλλους και να μη χωρί­ζο­νται οι άνθρω­ποι σε αρρώ­στους και υγιείς. Το εμβόλιο τούς χάρισε την ελευ­θε­ρία. Νομίζω ότι μέχρι τότε θα πρέπει να βασι­στούμε στα τεστ αντι­σω­μά­των που τώρα ανα­πτύσ­σο­νται εργα­στη­ριακά για να ξέρουμε αν και πώς θα μπο­ρέ­σουμε στα­διακά να επι­στρέ­ψουμε σε μια κανο­νι­κό­τητα».

Η Βρε­τα­νίδα συγ­γρα­φέας συνε­χί­ζει: «Πιστεύω ότι αυτή η εμπει­ρία θα μας αλλάξει βαθιά. Είτε ζούμε μόνοι, είτε με τον σύντροφό μας, είτε με την οικο­γέ­νεια, όταν αυτό τελειώ­σει θα επι­ζη­τούμε μια πιο ουσια­στική σχέση με τους αγα­πη­μέ­νους μας. Επίσης κάτι ακόμα. Κοιτάζω τις παλαιό­τε­ρες γενιές, ειδικά των Ελλήνων, και βλέπω με πόση υπομονή, αντοχή και στω­ι­κό­τητα αντι­με­τώ­πι­ζαν σοβα­ρό­τα­τες δυσκο­λίες. Εμείς, αντι­θέ­τως, είχαμε εθιστεί στην ταχύ­τητα, τα θέλαμε όλα και τα θέλαμε γρήγορα, ζούσαμε σε καθε­στώς στιγ­μιαίας ευχα­ρί­στη­σης. Τώρα πια, εκτι­μάμε τα μικρά πράγ­ματα».

«Σε όσους χάνουν το κου­ρά­γιο τους, θέλω να τους πω ότι και αυτό θα περάσει. Ολα περνούν. Και θα ξανα­συ­να­ντη­θούμε με τους αγα­πη­μέ­νους μας, θα ξανα­πάμε στα μέρη που λατρεύ­ουμε, θα ξανα­κο­λυ­μπή­σουμε στα νερά του Αιγαίου. Θεέ μου, δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα πρω­το­κάνω όταν έρθω στην Ελλάδα, μου λείπουν τα πάντα. Καμιά φορά με πιάνει ο φόβος, τι θα γίνει αν δεν μπορώ να έρθω γιατί δεν θα αφήνετε ανθρώ­πους από το εξω­τε­ρικό να μπουν για να μη σας κολ­λή­σουν. Θα περ­νούσα με πολλή χαρά καρα­ντίνα στο σπίτι μου στην Κρήτη για δύο ή και παρα­πάνω βδο­μά­δες, αρκεί να μπορέσω να ταξι­δέψω στη χώρα σας. Πάντως θέλω να σας πω ότι τις τελευ­ταίες τρεις εβδο­μά­δες βρε­τα­νικά μέσα μού ζήτησαν να γράψω τρία ταξι­διω­τικά άρθρα για την Ελλάδα. Ακόμη και όταν δεν μπο­ρούμε να έρθουμε, την ονει­ρευό­μα­στε! Και δεν ξέρω τι θα γίνει το καλο­καίρι του 2020, αλλά το 2021 θα είστε η πρώτη χώρα σε αφίξεις».

πηγή kathimerini.gr

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ