Αγαπούσε τα παιδιά και τις πέτρες που μιλάνε

Δεν είμαι η πλέον κατάλ­ληλη να μιλήσω για τον Βαγγέλη Παυλίδη. Τον γνώριζα μόνον μέσα από τα σκίτσα του. Μέσα από αυτά, το μόνο που θα μπο­ρούσα να πω, είναι πως αγα­πούσε τα παιδιά. Με το άκουσμα του θανάτου του, ξεφύλ­λισα κάποια από τα βιβλία της εγγονής μου. «Ο Ιγνά­τιος και η γάτα», «Δια­κο­πές στο νησί των πυρο­τε­χνη­μά­των» του Τριβιζά, «Την Κατε­ρίνα και τον Αόρατο» της Μάρως Λοίζου. Ναι, χωρίς να τον γνωρίζω από κοντά, είμαι σίγουρη πως αγα­πούσε τα παιδιά κι αυτό βγαίνει μέσα από τις εικόνες του στα παιδικά βιβλία που εικο­νο­γρά­φησε. Αγα­πούσε τα παιδιά γιατί όπως ο ίδιος έλεγε σε μια συνέ­ντευξή του: «Ενθου­σιά­ζο­νται με πράγ­ματα απλά και καθη­με­ρινά. Τα παιδιά έχουν κάτι που εμείς οι μεγάλοι το’ χουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό και που προ­σω­πικά προ­σπαθώ να το ανα­κτήσω: την φαντα­σία. Γι αυτό και προ­σπαθώ να τα κατα­λάβω, να τα πλη­σιάσω τα παιδιά. Και… για να θυμηθώ εδώ τον Αϊν­στάιν, «Η φαντα­σία είναι πιο σημα­ντική από την γνώση»… Πιστεύω στους δράκους και τις νεράι­δες, και τους καλι­κάν­τζα­ρους και τις πέτρες που μιλάνε».

Και του είπαν πολλά οι «πέτρες που μιλάνε» της πόλης του:  «Γεν­νή­θηκα το 1943 στη σκιά των κάστρων της Ρόδου και μεγά­λωσα με τις πολε­μί­στρες τους πάνω από το κεφάλι μου. Μόλις έφτασα σε ηλικία που να μπορώ να το σκάσω από το σπίτι, σκαρ­φά­λωσα στα τείχη με σκοπό να μιμηθώ τα κατορ­θώ­ματα του βασιλιά Αρθού­ρου, του Ιβανόη και του Έρολ Φλυν. Τρύπωσα στα υγρά υπόγεια και εξε­ρεύ­νησα τους σφρα­γι­σμέ­νους πύργους με τα πατώ­ματα σκε­πα­σμένα με παχιά λεπτή σκόνη. Με τη βοήθεια ενός κεριού βρήκα το δρόμο μέσα στις στοές και τα υπόγεια περά­σματα της τάφρου. Και ήταν εκεί, στον Προ­μα­χώνα της Ωβέρνης, που κούρ­νιασα στο πρώτο μου σκα­σιαρ­χείο και εκεί, αργό­τερα, που άναψα το πρώτο μου τσιγάρο»…