Τζον Κυριάκου, εγώ ο κατάσκοπος της CIA

Ηταν λίγο μετά τις 12 το με­ση­μέ­ρι όταν χτύ­πη­σα το κου­δού­νι του σπι­τιού του Τζον Κυ­ριά­κου. Οι Αμε­ρι­κα­νοί γιόρ­τα­ζαν εκεί­νες τις μέρες το Halloween (κάτι σαν τις δικές μας Από­κριες) και η εί­σο­δος της διώ­ρο­φης μο­νο­κα­τοι­κί­ας του σε ένα προ­ά­στιο της Ουά­σιγ­κτον, ήταν δια­κο­σμη­μέ­νη με μά­γισ­σες, κο­λο­κύ­θες και τού­λια. Μου άνοι­ξε την πόρτα φο­ρώ­ντας τζιν, μακό, αθλη­τι­κές κάλ­τσες και κρα­τώ­ντας ένα φλι­τζά­νι γαλ­λι­κό καφέ. Με κα­λω­σό­ρι­σε με έναν εν­θου­σια­σμό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πολ­λών Αμε­ρι­κα­νών. Τί­πο­τα στον τρόπο ή την εμ­φά­νι­σή του δεν πρό­δι­δε πως ο άν­θρω­πος αυτός είχε για μια δε­κα­ε­τία διπλή ζωή σαν πρά­κτο­ρας της CIA.

«Συγ­χώ­ρε­σέ με για τον χαμό» μου είπε, καθώς περ­νού­σα­με ανά­με­σα από κού­τες για να μπού­με στο εσω­τε­ρι­κό του σπι­τιού. Είχε μόλις επι­στρέ­ψει με την οι­κο­γέ­νειά του στο ιδιό­κτη­το σπίτι τους. Εχο­ντας πε­ρά­σει ένα χρόνο στη φυ­λα­κή και χωρίς στα­θε­ρή δου­λειά, είχαν ανα­γκα­στεί να με­τα­κο­μί­σουν για ένα διά­στη­μα σε ένα πολύ μι­κρό­τε­ρο δια­μέ­ρι­σμα. «Επρε­πε να νοι­κιά­σου­με το σπίτι μας για να μην το χά­σου­με. Ακόμα και τα έπι­πλά μας ανα­γκα­στή­κα­με να που­λή­σου­με για να πλη­ρώ­σου­με τους δι­κη­γό­ρους».

Η «εφιαλ­τι­κή» γι’ αυ­τούς πε­ρί­ο­δος, όπως την πε­ρι­γρά­φει, ξε­κί­νη­σε το 2012, όταν κα­τη­γο­ρή­θη­κε πως είχε δώσει το όνομα ενός μυ­στι­κού πρά­κτο­ρα σε δύο δη­μο­σιο­γρά­φους. Ο ίδιος είναι βέ­βαιος πως αυτό ήταν μια δι­καιο­λο­γία και πως η κα­τα­δί­κη του ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η τι­μω­ρία για το ότι μί­λη­σε δη­μό­σια για τον ει­κο­νι­κό πνιγ­μό, την άγρια μέ­θο­δο βα­σα­νι­σμού της CIA. «Πλή­ρω­σα υψηλό τί­μη­μα, αλλά δεν το με­τα­νιώ­νω. Ξέ­ρε­τε, κά­ποιος έπρε­πε να πει κάτι. Μας αρέ­σει (στους Αμε­ρι­κα­νούς) να λέμε πως εί­μα­στε φάροι φωτός και ελ­πί­δας και σε­βα­σμού για τα δι­καιώ­μα­τα του αν­θρώ­που, κάτι το οποίο απλώς δεν αλη­θεύ­ει».

Στο πάγκο της κου­ζί­νας έχει συ­γκε­ντρώ­σει διά­φο­ρα ανα­μνη­στι­κά από τα 14 χρό­νια του στη CIA. Βρα­βεία και πα­ρά­ση­μα από επι­κίν­δυ­νες απο­στο­λές στη Μέση Ανα­το­λή αλλά και στην Ελ­λά­δα, απο­δεί­ξεις μιας μα­κράς και επι­τυ­χη­μέ­νης κα­ριέ­ρας. «Με όλη αυτή την ιστο­ρία προ­σπά­θη­σαν να με κα­τα­στρέ­ψουν, να δια­γρά­ψουν όλα όσα έχω κάνει όλα αυτά τα χρό­νια, δεν θα τους κάνω το χα­τί­ρι». Ξε­χω­ρί­ζει ένα από τα με­τάλ­λια και μου το δεί­χνει. «Αυτό είναι από τα φι­λα­ρά­κια μου στην ΕΥΠ. Εί­χα­με μια ξε­χω­ρι­στή συ­νερ­γα­σία».

Εβαλε πα­πού­τσια και ένα μπου­φάν και μπή­κα­με στο αυ­το­κί­νη­το για να πάμε στο αγα­πη­μέ­νο του εστια­τό­ριο. «Θα σε πάω εκεί όπου πήγα για το τε­λευ­ταίο γεύμα πριν μπω φυ­λα­κή. Το κα­λύ­τε­ρο σου­βλά­κι στην Ουά­σιγ­κτον! Οταν απο­φυ­λα­κί­στη­κα, αυτό ονει­ρευό­μουν να φάω, αλλά ήμουν για μήνες σε κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμό, οπότε η καη­μέ­νη η γυ­ναί­κα μου οδή­γη­σε στην άκρη της πόλης για να μου το φέρει!».

Σπίτι ελ­λη­νι­κό

Μόλις φτά­σα­με στο εστια­τό­ριο κοί­τα­ξε να δει ποιοι από τους Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νούς φί­λους του ήταν στο μα­γα­ζί. Ο ίδιος αλλά και οι γο­νείς του γεν­νή­θη­καν στην Πεν­σιλ­βά­νια αλλά είχαν κα­τα­γω­γή από τη Ρόδο. Τον ρωτάω για τη σχέση του με την Ελ­λά­δα και προς έκ­πλη­ξή μου, απα­ντά­ει στα ελ­λη­νι­κά. «Με­γά­λω­σα σε ένα σπίτι ελ­λη­νι­κό, Ελ­λά­δα 24 ώρες το 24ωρο, εί­χα­με πα­νη­γύ­ρια, την κου­ζί­να, τη γλώσ­σα, αν και εγώ έμαθα να μιλάω στην κα­θα­ρεύ­ου­σα και έχω φάει… πολύ δού­λε­μα». Την πρώτη φορά που ήρθε στην Ελ­λά­δα ήταν για δια­κο­πές με τρένο μέσω Γιου­γκο­σλα­βί­ας. Περ­νώ­ντας τα σύ­νο­ρα, μια κο­πέ­λα τον κα­λω­σό­ρι­σε στο «σπίτι του» και εκεί­νος συ­γκι­νή­θη­κε. «Ποτέ δεν θα ξε­χά­σω εκεί­νη τη φράση, έκτο­τε στό­χος μου ήταν πάντα αυτός: να επι­στρέ­ψω στην Ελ­λά­δα».

Στην υπη­ρε­σία μπήκε σε ηλι­κία 22 χρό­νων. Ενας κα­θη­γη­τής που λει­τουρ­γού­σε ως μυ­στι­κός πρά­κτο­ρας στο πα­νε­πι­στή­μιο όπου σπού­δα­ζε, τον ξε­χώ­ρι­σε και ένα από­γευ­μα τον ρώ­τη­σε εάν θα τον εν­διέ­φε­ρε να στρα­το­λο­γη­θεί. «Γιατί όχι;» απά­ντη­σε εκεί­νος χωρίς να το πο­λυ­σκε­φθεί και η ζωή του άλ­λα­ξε. Πέ­ρα­σε από εκ­παί­δευ­ση «σαν αυτά που βλέ­που­με στις ται­νί­ες» και ξε­κί­νη­σε να δου­λεύ­ει αρ­χι­κά ως ανα­λυ­τής. Ηταν τυ­χε­ρός γιατί το πρώτο του πόστο ήταν μια ανά­λυ­ση για τον Περ­σι­κό Κόλπο και όταν εννέα μήνες μετά, ο Σα­ντάμ κα­τέ­λα­βε το Κου­βέιτ, εκεί­νος βρέ­θη­κε ξαφ­νι­κά σε συ­σκέ­ψεις με υψη­λό­βαθ­μα στε­λέ­χη της υπη­ρε­σί­ας στον Λευκό Οίκο.

Είχε ιδιαί­τε­ρα γρή­γο­ρη εξέ­λι­ξη και σύ­ντο­μα κα­τά­λα­βε πως έπρε­πε να βρει συμ­μά­χους στο αντα­γω­νι­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον της CIA. Ετσι, στρά­φη­κε στο ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κό λόμπι της υπη­ρε­σί­ας. «Οι Ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νοί “κολ­λά­νε” με­τα­ξύ τους πε­ρισ­σό­τε­ρο από οποια­δή­πο­τε άλλη εθνι­κό­τη­τα στην υπη­ρε­σία. Εί­χα­με ένα προ­κα­θο­ρι­σμέ­νο ρα­ντε­βού για με­ση­με­ρια­νό μία φορά τον μήνα. Ολα τα χρό­νια πή­γαι­να εκεί για συμ­βου­λές και κα­θο­δή­γη­ση».

Πλη­ρο­φο­ριο­δό­της έλεγε ότι αρ­χη­γός ήταν ο… Κου­στό

Οταν κά­ποια στιγ­μή έμαθε πως δη­μιουρ­γεί­ται μια εξει­δι­κευ­μέ­νη θέση στην πρε­σβεία των ΗΠΑ στην Ελ­λά­δα, ζή­τη­σε από τους πα­λαιό­τε­ρους του ισχυ­ρού ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κού λόμπι της υπη­ρε­σί­ας να πουν μια καλή κου­βέ­ντα. Πέ­ρα­σε από μια δύ­σκο­λη δια­δι­κα­σία επι­λο­γής αλλά μετά έπρε­πε να πάρει και το τε­λι­κό «πρά­σι­νο φως» από την τότε σύ­ζυ­γό του. «Θε­ω­ρού­σα πως δεν θα άντε­χε άλλο ένα πόστο στο εξω­τε­ρι­κό (μόλις είχαν επι­στρέ­ψει από το Μπα­χρέιν). Αλλά έχο­ντας και εκεί­νη ελ­λη­νι­κή κα­τα­γω­γή, μόλις το άκου­σε εν­θου­σιά­στη­κε – γύ­ρι­σα σπίτι και τη βρήκα να έχει πα­κε­τά­ρει! “Τρε­λά­θη­κες;” της είπα, “σε ένα χρόνο θα πάμε!”».

Στην Αθήνα έφτα­σε στις 8 Αυ­γού­στου του 1998. Στις 9 του μηνός είχε πιά­σει δου­λειά. «Με έρι­ξαν κα­τευ­θεί­αν στα βαθιά» θυ­μά­ται. Τον προη­γού­με­νο χρόνο η Ελ­λά­δα είχε ανα­λά­βει τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2004 και πλέον τα εγ­χώ­ρια θέ­μα­τα τρο­μο­κρα­τί­ας ήταν και πρό­βλη­μα των Αμε­ρι­κα­νών. «Μην ξε­χνά­τε εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο η Ελ­λά­δα ήταν σταυ­ρο­δρό­μι τρο­μο­κρα­τών από τη Mέση Aνα­το­λή και βέ­βαια τα μέλη της 17Ν κυ­κλο­φο­ρού­σαν ελεύ­θε­ρα», εξη­γεί. Εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες δο­λά­ρια δα­πα­νή­θη­καν από τις ΗΠΑ για την τρο­μο­κρα­τία. Σε τε­χνο­λο­γι­κό εξο­πλι­σμό αλλά κυ­ρί­ως σε «καλ­λιέρ­γεια πηγών». Ο Κυ­ριά­κου έχει στρα­το­λο­γή­σει πέντε πρά­κτο­ρες και έχει τα­ξι­δέ­ψει σε πάρα πολ­λές χώρες προ­σπα­θώ­ντας να βρει οποιο­δή­πο­τε νέο στοι­χείο –ή να αξιο­λο­γή­σει εκ νέου κά­ποιο παλιό– από τους απόρ­ρη­τους φα­κέ­λους της 17Ν.

«Υπάρ­χουν πολλά που με σό­κα­ραν όταν διά­βα­σα για πρώτη φορά τους φα­κέ­λους αυ­τούς». Κάνει μια παύση. Είναι η πρώτη φορά σε όλη μας τη συ­ζή­τη­ση που μοιά­ζει να ψά­χνει τα λόγια του. «Οπως ξέ­ρεις, βρήκα τον μπελά μου με τη CIA και πρέ­πει να είμαι ιδιαί­τε­ρα προ­σε­κτι­κός στο τι λέω. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως με εξέ­πλη­ξε το βάθος στο οποίο έφτα­ναν οι φά­κε­λοι, όταν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες έδει­χναν προς μια εν­δε­χό­με­νη θε­ω­ρία συ­νω­μο­σί­ας. Και υπήρ­χε τότε η αί­σθη­ση πως κά­ποιοι πο­λι­τι­κοί μπο­ρεί να γνώ­ρι­ζαν πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα ήταν δια­τε­θει­μέ­νοι να πουν για τη σύ­στα­ση της “17 Νο­έμ­βρη” και για τη δράση της. Και απλά δεν μι­λού­σαν».

Αλ­λά­ζει το θέμα και μου λέει την ιστο­ρία ενός πλη­ρο­φο­ριο­δό­τη που ισχυ­ρι­ζό­ταν πως ο αρ­χη­γός της 17Ν ήταν ο… Ζακ-Ιβ Κου­στό. «Βέ­βαια, πέρα από την πλάκα και εμείς όλα αυτά τα χρό­νια έχου­με ερευ­νή­σει τους πιο… απί­θα­νους υπό­πτους ως μέλη της ορ­γά­νω­σης. Από τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου και τον Ιωσήφ Βα­λυ­ρά­κη μέχρι τον συγ­γρα­φέα Βα­σί­λη Βα­σι­λι­κό. Από κα­θα­ρή απελ­πι­σία… Εάν ρω­τού­σα­τε τη CIA, πό­σους υπο­πτεύ­ε­ται ως μέλη της 17Ν, θα μπο­ρού­σαν να σας είχαν δώσει και 5.000, 10.000 ονό­μα­τα. Ολοι ήταν ύπο­πτοι».

«Το είδες αυτό; Μι­λούν για σένα στην προ­κή­ρυ­ξη, φεύ­γεις σή­με­ρα»

Από την πρε­σβεία στην Αθήνα έφυγε το με­ση­μέ­ρι της 13ης Δε­κεμ­βρί­ου του 2000, λίγες ώρες αφού δη­μο­σιεύ­θη­κε η προ­κή­ρυ­ξη της δο­λο­φο­νί­ας του Στί­βεν Σό­ντερς. «Με τον Στί­βεν γνω­ρι­ζό­μα­σταν, ήμα­σταν γεί­το­νες στην Κη­φι­σιά. Θυ­μά­μαι λίγες εβδο­μά­δες πριν από τη δο­λο­φο­νία του, ήμα­σταν σε ένα κο­κτέιλ πάρτι και με κο­ρόι­δευε για το και­νούρ­γιο μου αμάξι, μια πλή­ρως θω­ρα­κι­σμέ­νη ΒΜW 540. Σχο­λί­α­ζε πως εμείς οι Αμε­ρι­κα­νοί, εί­μα­στε πα­ρα­νοϊ­κοί. “Γιατί φο­βά­στε; Εί­μα­στε σε χώρα της Ε.Ε., σε χώρα του ΝΑΤΟ” μου έλεγε. Και εγώ του είχα πει πως ζει σε έναν φα­ντα­στι­κό κόσμο. “Εάν νο­μί­ζεις ότι επει­δή εδώ έχει φοί­νι­κες και ωραί­ες πα­ρα­λί­ες δεν θα σας σκο­τώ­σουν, κά­νεις λάθος, εάν τους δοθεί η ευ­και­ρία θα σας σκο­τώ­σουν”».

Θυ­μά­ται πως όταν βγήκε η προ­κή­ρυ­ξη, οι ανα­λυ­τές της πρε­σβεί­ας θε­ώ­ρη­σαν πως ο «με­γα­λο­κα­τά­σκο­πος» στον οποίο ανα­φέ­ρο­νταν δεν ήταν άλλος από τον Κυ­ριά­κου. «Ο προϊ­στά­με­νος της CIA στην Ελ­λά­δα μπήκε μέσα στο γρα­φείο μου και μου είπε: “Το είδες αυτό; Μι­λά­νε για εσένα στην προ­κή­ρυ­ξη, φεύ­γεις σή­με­ρα”. Δεν πρό­λα­βα καν να πάω από το σπίτι μου να πα­κε­τά­ρω – μπήκα σε ένα θω­ρα­κι­σμέ­νο αυ­το­κί­νη­το και δύο ώρες αρ­γό­τε­ρα ήμουν στο αε­ρο­πλά­νο για Νέα Υόρκη».

Η 17Ν συ­νέ­χι­σε να είναι γι’ αυτόν ένα προ­σω­πι­κό στοί­χη­μα: «Θυ­μά­μαι ακόμα το βράδυ της σύλ­λη­ψής τους. Είχα επι­στρέ­ψει στα κε­ντρι­κά της υπη­ρε­σί­ας και βρι­σκό­μουν στο γρα­φείο μου. Ξαφ­νι­κά είδα στην οθόνη μου, ένα εσω­τε­ρι­κό μή­νυ­μα – μια έκτα­κτη εί­δη­ση: “Βόμβα σκάει στα χέρια άγνω­στου άνδρα στον Πει­ραιά”. Και σκέ­φτη­κα, τι δου­λειά έχει κα­νείς να κου­βα­λά­ει μία βόμβα στον Πει­ραιά; Ημουν σί­γου­ρος πως είχε να κάνει με τη 17Ν. Ετσι πε­ρί­με­να μπρο­στά στην οθόνη του υπο­λο­γι­στή και πα­τού­σα συ­νε­χώς “ανα­νέ­ω­ση”. Ερ­χο­νταν λοι­πόν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες και άκου­γα από το δι­πλα­νό γρα­φείο αν­θρώ­πους να πα­νη­γυ­ρί­ζουν. Ηταν μια κα­τα­πλη­κτι­κή στιγ­μή. Με­γά­λη ικα­νο­ποί­η­ση! Σκε­φτό­μουν πως τε­λι­κά οι Ελ­λη­νες τα κα­τά­φε­ραν! Επει­τα από τόσα χρό­νια τους έπια­σαν!».

Τε­λειώ­σα­με το φα­γη­τό και μπή­κα­με ξανά στο αυ­το­κί­νη­το για την 20λεπτη δια­δρο­μή της επι­στρο­φής. Κά­ποια στιγ­μή χτύ­πη­σε το κι­νη­τό του. «Θα με συγ­χω­ρέ­σεις για δύο λεπτά, το πε­ρί­με­να μέρες αυτό το τη­λε­φώ­νη­μα» μου είπε και στα­μά­τη­σε στην άκρη του δρό­μου για να μι­λή­σει. «Επι­τέ­λους, καλά νέα!» μο­νο­λό­γη­σε όταν έκλει­σε το τη­λέ­φω­νο. «Ηταν ο πα­ρα­γω­γός της νέας τη­λε­ο­πτι­κής μου σει­ράς» μου εξή­γη­σε. «Με πήρε να μου πει ότι ο Ολι­βερ Στό­ουν συμ­φώ­νη­σε να συ­να­ντη­θού­με για να συ­ζη­τή­σου­με την πα­ρα­γω­γή, οπότε πι­στεύω πως θα προ­χω­ρή­σει». Μια σειρά βα­σι­σμέ­νη στη ζωή του, είναι σί­γου­ρο πως θα αλ­λά­ξει και τη… δική του ζωή.

Ηδη, το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα τα πράγ­μα­τα έχουν αρ­χί­σει να κα­λυ­τε­ρεύ­ουν για την οι­κο­γέ­νειά του. Η σύ­ζυ­γός του ερ­γά­ζε­ται ξανά (δού­λευε και εκεί­νη στη CIA και απο­λύ­θη­κε), επέ­στρε­ψαν στο παλιό τους σπίτι και εκεί­νος κάνει ξανά όνει­ρα για το μέλ­λον. Μου μί­λη­σε για το τα­ξί­δι που προ­ε­τοι­μά­ζει αυτό το κα­λο­καί­ρι στην Ελ­λά­δα για να δεί­ξει στα τρία μι­κρό­τε­ρα παι­διά του «τον τόπο τους» (έχει δύο ακόμα παι­διά από τον πρώτο του γάμο).

Βι­βλίο για τη 17Ν

Τε­λευ­ταία φορά που ήρθε στην Ελ­λά­δα ήταν το 2015, προ­σκε­κλη­μέ­νος της κυ­βέρ­νη­σης και συ­γκε­κρι­μέ­να του κ. Νι­κο­λού­δη –τότε υπουρ­γού κατά της Δια­φθο­ράς– για να δου­λέ­ψουν πάνω σε ένα σχέ­διο νόμου για τους πλη­ρο­φο­ριο­δό­τες (για το πώς θα έπρε­πε να προ­στα­τεύ­ο­νται από μια κυ­βέρ­νη­ση και να αξιο­ποιού­νται). «Ηταν Ιού­λιος όταν πρω­το­ήρ­θα γι’ αυτόν τον σκοπό και εί­χα­με μια εξαι­ρε­τι­κή συ­νερ­γα­σία. Επέ­στρε­ψα στο τέλος του χρό­νου για να ολο­κλη­ρώ­σου­με τον νόμο αλλά είχε γίνει ανα­σχη­μα­τι­σμός και δεν βρήκα τα ίδια άτομα. Απλά με ενη­μέ­ρω­σαν πως δεν θα χρεια­στούν πλέον τη βο­ή­θειά μου. Οπότε όλη η δου­λειά που είχε γίνει πήγε στα σκου­πί­δια».

Αφή­νει να εν­νοη­θεί πως τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχει ξα­να­έρ­θει στην Ελ­λά­δα, για απο­στο­λές για τις οποί­ες, όμως, δεν μπο­ρεί να μι­λή­σει. Η 17Ν, εξη­γεί, σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ένας κλει­στός φά­κε­λος που θα μπει στο αρ­χείο. «Ακόμα υπάρ­χουν κά­ποια μέλη της ορ­γά­νω­σης που δεν γνω­ρί­ζου­με. Δεν έχουν συλ­λη­φθεί όλοι. Για πα­ρά­δειγ­μα, ακόμα δεν ξέ­ρου­με ποιος δο­λο­φό­νη­σε τον Αμε­ρι­κα­νό πλοί­αρ­χο Τσά­ντες και τον οδηγό του, δεν γνω­ρί­ζου­με ποια ήταν η κο­πέ­λα που κρα­τού­σε τσί­λιες στη δο­λο­φο­νία του Γου­έλς. Το ότι μπο­ρεί να με­τά­νιω­σαν ή να έφυ­γαν για κά­ποιο λόγο από την ορ­γά­νω­ση, προ­φα­νώς και δεν ση­μαί­νει πως θα έπρε­πε να πά­ρουν άφεση αμαρ­τιών. Θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σουν για τις πρά­ξεις τους», επι­μέ­νει.

Ο ίδιος είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να γρά­ψει ένα ακόμα βι­βλίο ει­δι­κά για την 17Ν. «Ξέρω πως πολλά δεν θα πε­ρά­σουν από την επι­τρο­πή “λο­γο­κρι­σί­ας” της CIA, αλλά εγώ θα κάνω ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπορώ για να τα “βγάλω”. Πι­στεύω ο ελ­λη­νι­κός λαός δι­καιού­ται να γνω­ρί­ζει τα πάντα γι’ αυτό το κομ­μά­τι της Ιστο­ρί­ας του», κα­τα­λή­γει.

Η συ­νά­ντη­ση

Το εστια­τό­ριο «Metro 29» μπο­ρεί να έχει κυ­ρί­ως ελ­λη­νι­κό μενού (και σύμ­φω­να με τον Κυ­ριά­κου, το κα­λύ­τε­ρο σου­βλά­κι της Ουά­σιγ­κτον), αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο θυ­μί­ζει αμε­ρι­κα­νι­κό ντάι­νερ της δε­κα­ε­τί­ας του ’60. Με έπει­σε να πα­ραγ­γεί­λου­με τη σπε­σια­λι­τέ «gyro delux» και βρε­θή­κα­με με δύο πραγ­μα­τι­κά γι­γά­ντιες με­ρί­δες: τυ­λι­χτό σου­βλά­κι με γύρο, πα­τά­τες τη­γα­νη­τές και σα­λά­τα. Ηπια­με και οι δύο ανα­ψυ­κτι­κά και ο λο­γα­ρια­σμός ήταν 35 δο­λά­ρια.

Oι σταθ­μοί του

1964

Γεν­νή­θη­κε στην Πεν­σιλ­βά­νια από Ελ­λη­νες γο­νείς.

1986

Στρα­το­λο­γή­θη­κε στη CIA από έναν κα­θη­γη­τή στο πα­νε­πι­στή­μιο όπου σπού­δα­ζε.

1998

Ηρθε στην Ελ­λά­δα σε ει­δι­κή απο­στο­λή για τον εντο­πι­σμό των τρο­μο­κρα­τών της 17Ν.

2000

Επέ­στρε­ψε στην Αμε­ρι­κή ύστε­ρα από φό­βους πως ο ίδιος ήταν στό­χος της 17Ν.

2007

Μί­λη­σε δη­μό­σια για τον ει­κο­νι­κό πνιγ­μό, την άγρια μέ­θο­δο βα­σα­νι­σμού της CIA.

2012

Εξέ­δω­σε το βι­βλίο «Ο κα­τά­σκο­πος».

2013

Κα­τα­δι­κά­στη­κε σε 30 μήνες φυ­λά­κι­ση με την κα­τη­γο­ρία ότι διέρ­ρευ­σε το όνομα ενός πρά­κτο­ρα. Αυτό το διά­στη­μα προ­ε­τοι­μά­ζει με τον Ολι­βερ Στό­ουν τη­λε­ο­πτι­κή σειρά βα­σι­σμέ­νη στη ζωή του.