Κρατάει χρόνια

Χει­ρο­τε­ρεύει και εξα­πλώ­νε­ται ακόμη και σε «σοβαρά» ειδη­σε­ο­γρα­φικά site. Η ακραία ανοησία των τίτλων «που πουλάνε». Τα σκου­πί­δια της ενη­μέ­ρω­σης. Δημο­σιο­γρα­φικά υπο­προ­ϊ­ό­ντα, κακές αντι­γρα­φές από δια­βο­λο­σκορ­πί­σματα και μπουρ­δο­λο­γίες κάθε είδους. Υπο­νο­ού­μενα για απο­κα­λύ­ψεις και μισές φράσεις που περι­μέ­νουν να τις συμπλη­ρώ­σεις όταν δια­βά­σεις την «δημο­σιο­γρα­φική» αηδία που ακο­λου­θεί. Ας μη μιλή­σουμε για αντι­κει­με­νική, αδέ­σμευτη δημο­σιο­γρα­φία. Τις στη­μέ­νες δημο­σκο­πή­σεις, τις ψεύ­τι­κες ειδή­σεις, την πρό­κληση πανικού. Σε ένα συνέ­δριο που είχε κάνει το American Press Association στις αρχές του περα­σμέ­νου αιώνα ακριβώς πάνω στο θέμα της Ελεύ­θε­ρης Αδέ­σμευ­της και Απρό­σκο­πτης Δημο­σιο­γρα­φίας ο χαρι­σμα­τι­κός διευ­θυ­ντής των New York Times John Swinton, είπε όταν τον κάλεσαν στο βήμα να κάνει την πρόποση για την έναρξη του συνε­δρίου. «Πόσο γελοίο, (άρχισε) να κάνεις πρόποση στον Ανε­ξάρ­τητο Τύπο. Καθένας από σας που είναι σήμερα παρών γνω­ρί­ζει, ότι δεν υπάρχει Ανε­ξάρ­τη­τος Τύπος.. Το ξέρετε οι πάντες και το ξέρω κι εγώ. Κανείς σας δεν θα τολ­μούσε να γράψει την πραγ­μα­τική του άποψη. Ξέρετε εκ των προ­τέ­ρων ότι δεν θα τη βλέπατε ποτέ δημο­σιευ­μένη. Πλη­ρώ­νο­μαι 250 δολ τη βδομάδα για να κρατάω την γνώμη μου έξω από την εφη­με­ρίδα που δουλεύω. Κι άλλοι από σας παίρ­νουν την ίδια αμοιβή για παρό­μοια δουλειά. Αν έδινα την άδεια να δημο­σιευ­τεί μια σοβαρή άποψη, σε οποιο­δή­ποτε τεύχος θα έχανα τη δουλειά μου, σε λιγό­τερο από 24 ώρες. Ο δε αρκετά τρελός που θα δημο­σί­ευα ατόφια τη γνώμη του, θα βρι­σκό­ταν κι αυτός στο δρόμο ψάχνο­ντας και­νούρ­για δουλειά».