Η τελευταία υπερπανσέληνος του έτους με βροχή από πεφταστέρια

Μια από τις πιο θεα­μα­τι­κές βροχές διατ­τό­ντων αστέρων, των Διδυ­μί­δων, θα κορυ­φω­θεί το βράδυ της Τρίτης 13 Δεκεμ­βρίου προς χαρά­ματα της Τετάρ­της 14 Δεκεμ­βρίου. Αλλά η υπερ-πανσέληνος την ίδια βραδιά,  (στις 02:05 ώρα Ελλάδος) -η τρίτη και τελευ­ταία του 2016 μετά τις προη­γού­με­νες του Οκτω­βρίου και Νοεμβρίου- θα «φωτα­γω­γή­σει» τον ουρανό, καθώς το φεγγάρι θα φαί­νε­ται 14% μεγα­λύ­τερο και 30% φωτει­νό­τερο από ό,τι συνήθως.

Οι Διδυ­μί­δες, που συνήθως διαρ­κούν από τις 7 έως τις 17 Δεκεμ­βρίου, παρά­γουν, μαζί με τις Περ­σεί­δες του Αυγού­στου, τα εντυ­πω­σια­κό­τερα φαι­νό­μενα διατ­τό­ντων μέσα στο έτος, εφόσον οι κατά τόπους και­ρι­κές συν­θή­κες επι­τρέ­πουν την παρα­τή­ρηση. Οι Διδυ­μί­δες απο­κα­λού­νται και «βασι­λιάς» των διατ­τό­ντων, καθώς μπορούν να «παρά­γουν» έως 120 φωτει­νό­τατα μετέωρα (πεφτα­στέ­ρια) την ώρα, δηλαδή έως δύο το λεπτό, σε διάφορα σημεία στο νυχτε­ρινό ουρανό και όχι μόνο από μια συγκε­κρι­μένη κατεύ­θυνση. Τα συγκε­κρι­μένα μετέωρα κινού­νται σχετικά αργά στον ουρανό, σε σχέση με άλλες βροχές διατ­τό­ντων, με ταχύ­τητα περίπου 35 χιλιο­μέ­τρων το δευ­τε­ρό­λε­πτο.

Οι Διδυ­μί­δες έκαναν την πρώτη εμφά­νισή τους στα μέσα του 1800 και έχουν πάρει το όνομά τους από τον αστε­ρι­σμό των Διδύμων, από όπου φαί­νε­ται να προ­έρ­χο­νται. Αντί­θετα με άλλες βροχές διατ­τό­ντων, η πηγή τους πιθα­νό­τατα δεν είναι η ουρά κάποιου κομήτη, αλλά ο μυστη­ριώ­δης αστε­ροει­δής -ή, κατά άλλους, νεκρός κομήτης- «3200 Φαέθων», που ανα­κα­λύ­φθηκε το 1983 από τη NASA.

Πρό­κει­ται για ένα σκο­τεινό βρα­χώ­δες αντι­κεί­μενο χωρίς «ουρά», το οποίο δεν αφήνει στο πέρασμά του αρκετή σκόνη για να δικαιο­λο­γή­σει με βεβαιό­τητα τη δημιουρ­γία των διατ­τό­ντων. Οι επι­στή­μο­νες πιστεύ­ουν ότι τα μετέωρα των Διδυ­μί­δων μάλλον προ­έρ­χο­νται από μεγάλες ποσό­τη­τες υλικών που εκτι­νά­χθη­καν από τον «3200 Φαέθωνα», όταν είχε πλη­σιά­σει πολύ τον Ήλιο.

Ο «Φαέθων», μήκους περίπου πέντε χιλιο­μέ­τρων, ακο­λου­θεί μια άκρως ελλει­πτική τροχιά, η οποία κάθε σχεδόν ενάμιση χρόνο τον φέρνει πολύ κοντά στον Ήλιο. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι, ανά τακτικά χρονικά δια­στή­ματα, «καί­γε­ται» από την ηλιακή ακτι­νο­βο­λία και, έτσι, παράγει νέες εκροές σκόνης, τις Διδυ­μί­δες, όταν τα μετέωρα αυτά εισέρ­χο­νται και καί­γο­νται στην ατμό­σφαιρα του πλανήτη μας. ‘Αλλοι επι­στή­μο­νες πάντως θεωρούν ότι το μυστή­ριο της προ­έ­λευ­σης και δημιουρ­γίας των Διδυ­μί­δων δεν έχει ακόμα λυθεί ορι­στικά, καθώς, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, η παρα­πάνω δια­δι­κα­σία δεν μπορεί να εξη­γή­σει τον μεγάλο αριθμό σωμα­τι­δίων σκόνης που πέφτουν στη Γη με την μορφή μετε­ώ­ρων.

Πηγή: AΠΕ